کتاب ننامیدنی

اشک از چشمانم که پلک نمی‌زنند روی گونه‌هایم سرازیر است. چه باعث شده که این‌طور گریه کنم؟ گاه‌وبی‌گاه. هیچ‌چیزِ حزن‌انگیزی در این‌جا نیست. شاید مغز مایع شده است.

چیزی هرگز عذابم نمی‌دهد. و بااین‌حال در عذابم.

شادی‌های گذشته درهرحال از حافظه‌ام پاک شده‌اند، اگر فرض کنیم که اصلاً شادی‌ای در آن‌جا بوده است.

سخن باید ادامه پیدا کند. بنابراین کسی ابهامات را ابداع می‌کند.

تغییر تماماً ترسناک است. تشویشی غیرقابل‌درک.

شمردن را هم یادم دادند، و حتا استدلال کردن را. بعضی از این مزخرفات به دردم می‌خورند در مواقعی، منکرش نمی‌شوم، در مواقعی که اگر آسوده‌ام می‌گذاشتند هرگز پیش نمی‌آمد. هنوز هم ازش استفاده می‌کنم، برای خاراندن ماتحتم. آدم‌های پستی بودند، جیب‌های‌شان پر از زهر و پادزهر بود.

کورسوهای دوردستی از شعله‌های ترحم که در انتظار زمان آن‌اند تا ما را به خاکستر ترفیع دهند.

چیزی که باید از آن حذر کرد، نمی‌دانم چرا، روح نظم‌وترتیب است.

این‌جا تغییر به‌تمامی ویرانگر است و مرا، بلافاصله، بازمی‌گرداند به قیل و قال‌ها.

همیشه چیزی را نادیده می‌گیری، یک بلهٔ کوچک، یک نه کوچک، که برای نابودی کامل خیل عظیمی سواره‌نظام کافی است.

شاید زمانش رسیده است که، یک‌بار هم که شده، کمی به خودم توجه کنم. دیر یا زود به این کار تقلیل می‌یابم.