کتاب هزار و یک شب (نسخه کامل دفتر اول)

تو را شب به عیش و طرب میرود ندانی که بر ما چه شب میرود

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

هنگام بامداد به کوه مغناطیس خواهیم رسید و آن کوه کشتی را به سوی خویش کشد و آنچه که میخ آهنین به کشتی اندر است از کشتی بپراکند و بر کوه بچسبد

تو خواهی آستین افشان و خواهی روی درهم کش مگس جایی نخواهد رفت از دکان حلوایی

گر روی زمین تمام شادی گیرد ما را نبود به نیم جو بهره از آن

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

گر من ز غمم حکایت آغاز کنم با خود دل خلقی به غم انباز کنم خون در دل من فسرده بینی ده توی چون غنچه اگر من سر دل باز کنم

گر روی زمین تمام شادی گیرد ما را نبود به نیم جو بهره از آن

هر کجا تو با منی من خوشدلم گر بود در قعر چاهی منزلم

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

به هم بر مکن تا توانی دلی که آهی جهانی به هم بر کند

خیال روی توام دیده میکند پر خون هوای زلف توام عمر میدهد بر باد نه در برابر چشمی نه غایب از نظری نه یاد میکنی از من نه میروی از یاد

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر بباید تا صبر بر دهد

به جدّ و جهد چو کاری نمیرود از پیش به کردگار رها کرده به مصالح خویش

گر روی زمین تمام شادی گیرد ‫ما را نبود به نیم جو بهره از آن

آن مکن در عمل که آخر کار خوار و مذموم و متّهم باشی در همه حال عاقبت‌بین باش تا همه وقت محترم باشی

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد وجود نازکت آزرده گزند مباد سلامت همه آفاق در سلامت تُست به هیچ حادثه شخص تو دردمند مباد

نگاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد بهاری کز دو یاقوتش همی‌شهد و شکر خیزد هزار آشوب بنشاند هر آن گاهی که بنشیند هزاران فتنه برخیزد هر آنگاهی که برخیزد

هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم به هوش بودم از اوّل که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد

ز بد اصل چشم بهی داشتن بود خاک بر دیده انباشتن

از من پرسید که چه صنعت داری؟ گفتم: مردی حکیمم و همه علوم را نیک دانم. گفت: کالای تو درین شهر نارواست و به علم و کتابت کسی مایل نیست تیشه و ریسمانی بهدست آور و با خارکنان به خارکنی مشغول شو و خویشتن به کسی نشناسان که کشته میشوی.

ای دوستی نموده و پیوسته دشمنی در شرط تو نبود که با من تو این کنی بر دوستی تو چو مرا بود اعتماد هرگز گمان نبردم بر تو که دشمنی

شاهزمان گفت: گر روی زمین تمام شادی گیرد ما را نبود به نیم جو بهره از آن

تو را شب به عیش و طرب میرود ندانی که بر ما چه شب میرود

هزار جهد بکردم که سرّ عشق بپوشم نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم به هوش بودم از اوّل که دل به کس نسپارم شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم من رمیده دل آن به که در سماع نیایم که گر به پای درآیم به در برند به دوشم

طائر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق که درین دامگه حادثه چون افتادم من ملک بودم و فردوس برین جایم بود آدم آورد درین دیر خراب آبادم گر خورد خون دلم مردمک دیده رواست که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم

گر روی زمین تمام شادی گیرد ما را نبود به نیم جو بهره از آن

گویند صبر کن که تو را صبر بر دهد آری دهد ولیک به خون جگر دهد ما عمر خویش را به صبوری گذاشتیم عمری دگر بباید تا صبر بر دهد