کتاب من از گورانی ها می ترسم

«مادر از وقتی آلزایمر گرفته هیچ تغییری نکرده، انگار همان‌طور که ساعت عقلش خوابیده، ساعت بدنش هم خواب رفته.»

کی گفته پیرها برکت خانه‌اند؟ آن‌ها مایهٔ رنج و عذاب‌اند.

مادر هر سال کوچک‌تر می‌شود. این کوچک شدن را در نگاه و حالت چهره‌اش هم می‌بینم. مادر دارد دوباره بچه می‌شود.

دست‌های مادرم را دوست داشتم، انگشت‌های کشیده و سفیدش مبهوتم می‌کرد. در تمام دوران مدرسه به اولین چیزی از بدن معلم‌ها که نگاه می‌کردم، دست‌های‌شان بود، فقط برای این‌که آن‌ها را با دست‌های مادرم قیاس کنم.

هر سال بهار بدون استثنا به این فکر می‌کنم که چرا ما مثل طبیعت سال‌به‌سال نو نمی‌شویم، چرا بدن‌مان با روان‌مان همراه نیست.

هر سال بهار بدون استثنا به این فکر می‌کنم که چرا ما مثل طبیعت سال‌به‌سال نو نمی‌شویم، چرا بدن‌مان با روان‌مان همراه نیست.

شهین به‌جای من مُرده بود، همان‌طور که حالا ژاله به‌جای من مُرده است، و همهٔ این سال‌ها فامیل و آشنا بود که به‌جای من می‌مُرد. آن‌ها به‌جای من می‌مُردند اما من به‌جای آن‌ها زندگی نمی‌کردم؛ من جای خودم زندگی می‌کردم.

کی گفته پیرها برکت خانه‌اند؟ آن‌ها مایهٔ رنج و عذاب‌اند.

افتادن و بلند شدن، بلند شدن و افتادن. آن‌چه من از این جهان و اتفاقات آن درک می‌کنم.

کی گفته پیرها برکت خانه‌اند؟ آن‌ها مایهٔ رنج و عذاب‌اند.

در واقع حرف می‌زنیم تا حرف نزنیم.

‫امتحان کرده‌ام: پُرخبری، عین بی‌خبری است.

«اگه عشق بتونه من رو از این گیجی و آشفتگی و پوچی نجات بده، چاکرش هم هستم.»

شاه‌ها و شاهزاده‌ها هم که خشم مردم را دیده بودند، ملک‌واملاک خود را سپردند دست همان‌ها که به درخت می‌بستند و از گوران دررفتند و بعدها که آب‌ها از آسیاب افتاد برگشتند سر ملک‌واملاک‌شان که همان پابرهنه‌ها برای‌شان نگه داشته بودند، بی‌کم‌وکاست.