کتاب آن‌ها

از فلسفه تا سفسطه یک عمر دویدیم آخر نه به اقرار رسیدیم نه به انکار

سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟

ما گشته‌ایم، نیست، تو هم جستجو مکن آن روزها گذشت، دگر آرزو مکن

فرصت امروز هم با وعدهٔ فردا گذشت

ما هرچه دویدیم، به جایی نرسیدیم ای باد سرانجام تو هم گوشه‌نشینی‌ست

ای عشق! چه در شرح تو جز «عشق» بگوییم در ساده‌ترین شکلی و پیچیده‌ترینی

ساحل جواب سرزنش موج را نداد گاهی فقط سکوت، سزای سبکسری‌ست

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری‌ست جای گلایه نیست! که این رسم دلبری‌ست

«تنهایی و رسوایی»، «بی‌مهری و آزار» ای عشق، ببین من چه کشیدم تو چه کردی

گفتی به من نصیحت دیوانگان مکن! باشد، ولی نصیحت دیوانه می‌کنی

از سخن‌چینان شنیدم آشنایت نیستم خاطراتت را بیاور تا بگویم کیستم

بی‌سبب نیست که پنهان شده‌ای پشت غبار تو هم ای آیینه از دیدن من بیزاری!؟

ناگزیر از سفرم، بی‌سرو سامان چون «باد» به «گرفتار رهایی» نتوان گفت آزاد کوچ تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت «بال» تنها غم غربت به پرستوها داد اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد عاشقی چیست؟ به جز شادی و مهر و غم و قهر؟! نه من از قهر تو غمگین، نه تو از مهرم شاد چشم بیهوده به آیینه شدن دوخته‌ای اشک آن روز که آیینه شد از چشم افتاد

چشمت به چشم ما و دلت پیش دیگری‌ست جای گلایه نیست! که این رسم دلبری‌ست

اینکه «مردم» نشناسند تو را غربت نیست غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

بی‌سبب خود را شکستم تا ببینم کیستم

جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟

کمترین فایدهٔ عشق، پشیمانی ماست

زندگی سرخی سیبی‌ست که افتاده به خاک به نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیم آخرین منزل ما کوچهٔ سرگردانی‌ست دربه‌در در پی گم کردن مقصد رفتیم مرگ یک عمر به در کوفت که باید برویم دیگر اصرار مکن باشد، باشد، رفتیم

ای بغض فرو خفته مرا مرد نگهدار تا دست خداحافظی‌اش را بفشارم

بامت بلند باد که دلتنگی‌ات مرا از هر چه هست غیر تو بیزار کرده است

وضع ما، در گردش دنیا چه فرقی می‌کند زندگی یا مرگ، بعد از ما چه فرقی می‌کند ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب وقت مردن، ساحل و دریا چه فرقی می‌کند سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می‌کند؟ یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی می‌کند هیچ کس هم‌صحبت تنهایی یک مرد نیست خانهٔ من با خیابان‌ها چه فرقی می‌کند مثل سنگی زیر آب از خویش می‌پرسم مدام ماه پایین است یا بالا چه فرقی می‌کند؟ فرصت امروز هم با وعدهٔ فردا گذشت بی‌وفا! امروز با فردا چه فرقی می‌کند

بیهوده به سرمه چشم داری زیباتر از این شدن چگونه؟

ساحل جواب سرزنش موج را نداد گاهی فقط سکوت، سزای سبکسری‌ست

بدخلقم و بدعهد، زبانبازم و مغرور پشت سر من حرف زیاد است! مگر نه؟

چه کنم با چه کنم‌های دل بی‌هدفم؟

به هم رسیدن ما نقطهٔ جدایی ماست

چیزی از عمر نمانده‌ست، ولی می‌خواهم خانه‌ای را که فرو ریخته برپا دارم

ای زندگی بردار دست از امتحانم چیزی نه می‌دانم نه می‌خواهم بدانم

زمانه غیر زبان قفس نمی‌داند بمان که «پر نزدن» حیلهٔ رهایی ماست