کتاب دیوانه‌ بازی

آدم یا بی‌درنگ از کسی خوشش می‌آید یا هرگز خوشش نمی‌آید.

اسم‌ها هستند که ترس ایجاد می‌کنند. اشیاء بدون اسم هیچ‌چیز،‌ حتا شیء هم نیستند.

همه می‌روند، از آغاز این‌طور بوده

می‌دانی افسردگی یعنی چه؟ تابه‌حال کسوف دیده‌ای؟ خوب این هم مثل آن است: ماه جلو قلب می‌آید و قلب دیگر نوری از خودش نمی‌پراکند. روز روشن تبدیل به شب تاریک می‌شود. افسردگی هم ملایم است و هم ظلمانی.

بالاخره یک نفر پیدا خواهد شد که دوستم بدارد. اگر هم کسی نباشد، هوا هست، ماسه و آب و روشنایی هم هست. هرگز وانهاده نخواهم ماند.

اگر آدم گرفتار رنج عشق است دلیل نمی‌شود اجازه‌ی هر کاری را به خودش بدهد.

از این‌جا صدای‌شان را می‌شنوم. غیرمسؤل، خام، بوالهوسع، دختربچه‌ی لعنتی، کمله‌ی حقیقی را پیدا نخواهند کرد. تنها کلمه‌ای که در فرهنگ‌لغات‌شان نیست، چون در زندگی‌شان وجود ندارد: آزاد.

برای این‌که چیزی به پایان برسد، باید چیز دیگری آغاز شود و آغازها را نمی‌توان دید.

می‌دانی افسردگی یعنی چه؟ تابه‌حال کسوف دیده‌ای؟ خوب این هم مثل آن است: ماه جلو قلب می‌آید و قلب دیگر نوری از خودش نمی‌پراکند. روز روشن تبدیل به شب تاریک می‌شود. افسردگی هم ملایم است و هم ظلمانی.

مرده‌ها را آدم می‌داند کجا می‌روند، ولی زنده‌ها؟

کوتاه‌ترین فاصله‌ها فاصله‌های عبورنشدنی است.

و هیچ‌چیز و هیچ‌کس نیست که من نتوانم از خیرش بگذرم

پس دنیا می‌توانست به همین سادگی باشد: تکه‌ای از آسمان که از توی بستری از ورای پنجره می‌شود دید.

رازی دارم: زندگی خیلی دوستم دارد. وقتی نزدیک است فراموشش کنم، همیشه به سراغم می‌آید. چرا باید فراموشش کنم؟

اسم‌ها هستند که ترس ایجاد می‌کنند. اشیاء بدون اسم هیچ‌چیز،‌ حتا شیء هم نیستند.

دچار افسردگی بود. می‌دانی افسردگی یعنی چه؟ تابه‌حال کسوف دیده‌ای؟ خوب این هم مثل آن است: ماه جلو قلب می‌آید و قلب دیگر نوری از خودش نمی‌پراکند. روز روشن تبدیل به شب تاریک می‌شود.

می‌دانی افسردگی یعنی چه؟ تابه‌حال کسوف دیده‌ای؟ خوب این هم مثل آن است: ماه جلو قلب می‌آید و قلب دیگر نوری از خودش نمی‌پراکند. روز روشن تبدیل به شب تاریک می‌شود.

شادمانی و خوشبختی در یک نُت تنها نهفته نیست، شادمانی آن چیزی است که در دو نُتی که باهم تلاقی می‌کنند وجود دارد. بدبختی وقتی است که نُت عوضی نواخته می‌شود، چون نُت شما با نت همسفرتان درهم نمی‌آمیزد.

حقیقت دارد که آدم می‌تواند میان این زمزمه‌های آهنگین راه برود. آدم در آن‌ها آزاد و شاد است، با پرتو کوچکی از ماه در قلبش.

کوتاه‌ترین فاصله‌ها فاصله‌های عبورنشدنی است.

حالا می‌فهمیدم چرا به این گوشه از ژورا آمده‌ام. گاهی باید کارهایی را کرد بعد فهمید چرا، و به‌ویژه بعد، که چرا آدم آن کارها را کرده است.

نیاز به آفریدن در روح، مثل نیاز به خوردن در جسم است.

بدبختی هیچ‌وقت تنها نمی‌آید.

عشق مثل سیرک دایره‌ای می‌سازد، با خاک‌اره فرش شده و زیر پاهای برهنه نرم است و زیر پارچه‌ی قرمزِ متورم از باد، درخشان. دایره‌ی ساده‌ای است: هر قدر دوست داشتنی‌تر باشید، بیشتر دوست‌تان خواهند داشت. اصل قضیه در آغازِ آن است، در دوست داشته شدن برای اولین‌بار. به‌ویژه نباید به آن فکر کرد، نباید در جست‌وجویش بود، نباید آن را طلب کرد. دیوانه بودن و به دیوان بودن اکتفا کردن، خندیدن با چشم‌های گریان و گریستن با لب‌های خندان، مردها را به‌سوی آدم جلب می‌کند، حاشیه‌ی جنون آن‌ها را به طرف خود می‌کشاند و فریفته‌ی آن کسی می‌شوند ه حتا دغدغه‌ی مورد خوشایند بودن را به خود راه نمی‌دهد.

عجیب است که آدم برای نگه‌داشتن مردم چه حرف‌های احمقانه‌ای را که به آن‌ها گفته می‌شود باور می‌کنند. عزیزم، قشنگم، تو خوشگل‌ترینی، بهترینی. وجودت خیلی ضروری است. خوب، دیگر چی.

نیاز به آفریدن در روح، مثل نیاز به خوردن در جسم است. روح یک گرسنگی است.

آن‌چه برای همه ساخته شده برای هیچ‌کس نیست.

برنامه‌ی دلقک خشونت‌آمیز است، از کارهای خشن تشکیل می‌شود، اگر آدم خوب دقت کند: افتادن، بلند شدن، دوباره افتادن، گریه کردن، خود را به خریت زدن و همه‌ی بدطینتی‌های مردم روزگار را به خود جلب کردن، و درست موقعی که می‌خواهند آدم را لگدمال کنند، خربازی را به خنداندن تبدیل کردن کار دشوار و خشنی است.

آدم یا بی‌درنگ از کسی خوشش می‌آید یا هرگز خوشش نمی‌آید.

آدم یا بی‌درنگ از کسی خوشش می‌آید یا هرگز خوشش نمی‌آید.