کتاب عاشق آزادی

«مُردگان این فصل عاشق‌ترین زندگان بودند»

ای دوست! برای آن‌که به‌راستی زندگی کنی، از یاد مبر که خواهی مُرد!

ای دوست! برای آن‌که به‌راستی زندگی کنی، از یاد مبر که خواهی مُرد!

آزادانه صداقتم را می‌نویسم در برابر دشنه‌های قبیله و می‌دانم که با قلمم گورم را حفر می‌کنم اما من ادامه خواهم داد، زیرا تمامی نویسندگان عاشق آزادی با تیشه‌ی قلم، گور خود را حفر می‌کنند.

«برای عاشق، چیزی دردناک‌تر از این نیست که معشوق بمیرد و عاشق، پس از او بزیَد

تو رهایی، حتا از جسمت... تو شرابی بی‌جام و من چونان تو‌اَم، دختر آزادی، و جام من، فضا و کوچ است. اگر آزادی بهای عشق باشد، پس ای عشقِ رمنده‌ی جیوه‌سان، بدرود!

هر جدایی دردی است، اما همه‌ی دردها در برابر لذت آزادی، ناچیز است!

ای دوست! برای آن‌که به‌راستی زندگی کنی، از یاد مبر که خواهی مُرد!

آیا شنیده‌ای که پروانه‌ای به میل خود دوباره کرم شود و به درون پیله باز‌گردد؟

و من عشق تو را می‌نویسم اما هنگامی که نوشتنم تمام می‌شود تو رفته‌ای!

همه‌ی کسانی که در اطرافم بودند، گریستند روزی که من، زن متولد شدم

ای دوست! برای آن‌که به‌راستی زندگی کنی، از یاد مبر که خواهی مُرد!

اما هیچ‌کس نمی‌تواند آزادی را از بال‌های من دور کند، و افق دوردست و گسترده را از برابر چشمانم بزداید...

برایش قلبی نقاشی کردم برایم اسکناس دلار کشید.

نه چیزی، نه کسی، نه عاطفه‌ای، نه رشوه‌ای پُربها‌تر از آزادی در نظرم نیست... پس باید آزادی کفن من باشد.

زنی چون من، که از قبایل سرکوب گریخته است، پروای هیچ بهایی را ندارد.

انسان می‌تواند کسی را از یاد ببرد که به او کلمه‌ای آموخت و او را برده‌ی خود کرد، او می‌تواند استادانی را از یاد ببرد که به او آموخته‌اند: زبان فرانسه، زبان هیروگلیف، انگلیسی، روسی و کره‌ای و... را اما هرگز نمی‌تواند کسی را از یاد ببرد، که به او الفبای عشق و زبان شادی و درد را آموخته است.

آیا دل‌دارم عزیزترین دشمن من نیست؟

عشق تو، برای معشوقانت، سلاح کشتارجمعی است

آزادی آخرین کلمه‌ای است که همواره در دل دارم. آزادی ‌من، خط قرمز من است!

هنگامی که به بیروت سفر می‌کنم، پشیمانم و هنگامی که به بیروت سفر نمی‌کنم، باز هم پشیمانم زندگانی در بیروت طاقت‌فرساست و زندگانی بدون بیروت نیز طاقت‌فرساست... گریزگاه کجاست در‌حالی‌که اندوه، فراروی من، و پسِ پشتِ من است؟...

صندوق رأی دهان گشوده است، من باید انتخاب می‌کردم، میان این دشمن آزادی (به خاطر احترام به گذشته) و یا به آن دشمن آزادی (برای احترام به ایدئولوژی) من به آزادی و عشق رأی دادم، آن‌گاه نامم به تمامی از میان هموطنان خوب، محو گردید.

پس جدایی مرگ است، اما جدایی خود، آزادی نیز هست... و مرگ همواره، بهای آزادی است.

کشتی مستی‌ است که همه‌ی سرنشینانش خود را ناخدا می‌پندارند، نامش لبنان است.

پند امروز جغد ای دوست! برای آن‌که به‌راستی زندگی کنی، از یاد مبر که خواهی مُرد!

همچون من، روزنه‌ای برای لبخندی حفر کن، و به سوی خورشید آزادی پرواز کن حتا از گذشته‌ات!

پس باید آزادی کفن من باشد.

و مرگ همواره، بهای آزادی است.

همه‌ی دردها در برابر لذت آزادی، ناچیز است!

بیهوده می‌کوشیدم، تا در آن گورستان فاخر زندگی را ادامه دهم!