بریده‌هایی از کتاب تو مثل من فردا دنیا آمدی

وقتی کسی برایم عزیز است، تمام زندگی‌اش برایم عزیز است، روزمرهٔ نگون‌بختش برایم گران‌بهاست

خود را می‌شناسم. شما خانهٔ من هستید. سوی شما رفتن سوی خانه رفتن است؛ هر لحظه این را می‌دانم.

قلم از دستم می‌افتد… وقتش رسیده تا از سرزمین کلمه‌ها بیرون روم… باید بخوابم و به شما فکر کنم. نخست با چشمان باز، سپس بسته. از سرزمین کلمه‌ها ــ به سرزمین رؤیاها.

ما متهم به یکدیگریم

ملاقات من با شما، در این دنیا، تنها محتوای زندگی من است

باید صبور، سخاوتمند، سال‌خورده بود، پیرتر از سن خود. فقط آدم مسن (بی‌نیاز) می‌تواند بگیرد و همه‌چیز را بپذیرد، یعنی به دیگری امکان هستی بدهد

شاعر است و نثرش به شعر می‌ماند، گاهی فاقد فعل، گاهی گنگ، گاهی ناتمام، همیشه گیرا، همیشه نافذ.

دو سال شد، بیش از دو سال که دوستت دارم… دوستت دارم گاهی لغتی خالی است. تو خودت آن را با «هوس می‌کنم»، «هم‌دردی می‌کنم»، «حیرت می‌کنم» و غیره عوض کن، یعنی هیچ مهم نیست…

وقتی به ساعت مرگ می‌اندیشم، از خود می‌پرسم: چه کسی؟ چه دستی؟ و: فقط دست تو! نه کشیش، نه شاعر.

درخت‌ها را نمی‌بینم؛ درخت به عشق نیاز دارد (به دقت)، و ارزش باران، برای من، تنها سنجش خشکی