بریده‌هایی از کتاب لاشه لطیف

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

گاهی آدم باید وزن دنیا را تحمل کند

«آدم می‌تواند تقریباً به هر چیزی عادت کند، جز مرگ فرزند.»

اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

«دولت می‌خواد فریبت بده، دلیل موجودیتش هم همینه.»

پدرش مرد شرافتمندی است، به همین دلیل دیوانه شد.

آن کس که با هیولا می‌ستیزد باید مراقب باشد خود در این راه به هیولا تبدیل نشود. اگر دیرزمانی به پرتگاهی خیره شوی، آن پرتگاه نیز به تو چشم می‌دوزد. فریدریش نیچه

فقط سالمندانی‌اند که سال‌های زیادی زنده بوده‌اند و شاید این تنها موفقیت‌شان باشد.

پدرش به مرد بال‌دار نقاشی‌شده روی شیشهٔ رنگی و پرندگانِ دوروبرش اشاره کرد و لبخند زد. پدرش گفت «همه می‌گن سقوط کرد چون خیلی به خورشید نزدیک شده بود، اما اون پرواز کرد. منظورم رو می‌فهمی پسر؟ اون تونست پرواز کنه. اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

«امروز قصابم، فردا شاید گوشت بشم.»

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

کتاب‌ها جاسوس‌هایی از یک جهانِ موازی‌اند

آن‌چه می‌بینیم در آن‌چه می‌گوییم نهفته نیست.

گاهی آدم باید وزن دنیا را تحمل کند.

ذره‌ذره می‌جوند مغزم را می‌نوشند عصارهٔ قلبم را و برایم قصهٔ شب می‌گویند…

به ما می‌گوید گوشت درجه‌یک چگونه بدون داروهای تسریع‌کننده و اصلاح ژنتیک پرورش داده می‌شود؛ چه‌طور تارهای صوتی را برمی‌دارند چون «گوشت که حرف نمی‌زند»؛

آدم‌ها به پول نیاز دارند، اما پول کافی نیست.

پدرش گفت «همه می‌گن سقوط کرد چون خیلی به خورشید نزدیک شده بود، اما اون پرواز کرد. منظورم رو می‌فهمی پسر؟ اون تونست پرواز کنه. اگه بتونی فقط چند لحظه پرنده باشی، سقوط کردن دیگه مهم نیست.»

مارکوس، که بدن یاسمین را روی زمین می‌کشد تا به طویله ببرد و سلاخی‌اش کند، با صدایی پُر از شور و آن‌قدر خالصانه که دل را ریش می‌کند می‌گوید «حالت انسانیِ یه حیوون اهلی رو پیدا کرده بود.»

«سکوتی حکم‌فرما شده که کسی نمی‌شنود، اما وجود دارد.

«بشر منبع شر در این جهان است. ما ویروس خودمان هستیم.»

«مرگ دوروبرم رو گرفته، تمام روز، تمام ساعات روز با منه.»

«احمق نباش. نمی‌بینی دارند کنترل‌مون می‌کنند؟ اگه ما همدیگه رو بخوریم می‌تونند ازدیاد جمعیت، فقر، جرم‌وجنایت رو کنترل کنند. می‌خوای ادامه بدم؟ این‌که کاملاً مشخصه.»

«تا حالا یه موجود زنده خورده‌ای؟» «نه.» «یه موجود زنده، حس‌وحال و حرارتی ظریف و خوشایند داره که واقعاً خوشمزه‌ش می‌کنه. با هر لقمه که می‌خوری زندگی رو بیرون می‌کشی. لذتش تو اینه که می‌دونی به خاطر کار تو، تصمیم تو، زندگی اون موجود نابود می‌شه. این حس که یه موجود پیچیده و ارزشمند ذره‌ذره از بین می‌ره و قسمتی از وجود تو می‌شه. تا ابد. به نظرم این معجزه خیلی فریبنده‌ست. احتمال یه پیوستگی پایدار.»

مردم هنوز فکر می‌کنند زن‌ها باید برنامهٔ بیولوژیکی خاصی را عملی کنند

یاد دادنِ قتل از ارتکاب قتل سخت‌تر است.

گاهی آدم باید وزن دنیا را تحمل کند.

نمی‌فهمم چرا لبخند آدم‌ها به نظر جذابه. وقتی کسی لبخند می‌زنه انگار داره اسکلتش رو نشون می‌ده.