بریده‌هایی از کتاب امپراتوری هیتلر

اگر دروغی به دفعات تکرار شود، اثر خواهد کرد.

بیش از شش میلیون یهودی ــ و تعداد بی‌شمار دیگری از روس‌ها، کولی‌ها، و دیگران ــ در اردوگاه‌های مرگ رایش، از طریق خفه کردن سیستماتیک با گاز و شلیک گلوله، از راه آزمایش‌های پزشکی دهشت‌آفرین و بی‌رحمی ددمنشانه و شرایط غیرانسانی به قتل رسیدند.

آدولف هیتلر، مردی که سرانجام آلمان را از وضعیت فلاکت‌بارش خارج کرد و از یک بازارشام یک ابرقدرت آفرید، در ثروت و قدرت به دنیا نیامده بود. چنان که یک تاریخدان می‌نویسد، آدولف هیتلر «در اصل، یک آدم معمولی» بود.

«تبلیغاتی که نتایج مطلوب به بار آورد خوب و همه تبلیغات دیگر بَد است. بنابراین، بی‌ربط است که بگوییم تبلیغات ما بیش از حد سرهم‌بندی شده، بیش از حد پیش پا افتاده، بیش از حد وحشیانه، یا بیش از حد مغرضانه است، چون همه این‌ها بی‌اهمیت است.... تبلیغات همیشه وسیله‌ای است برای دستیابی به هدف.

هیتلر می‌گفت، آلمان برای این که قوی باشد و بر دنیا مسلط شود، باید عوامل بیگانه را که مدت‌هاست باعث تضعیف آن شده است از میان بردارد. یهودیان در رأس فهرست عوامل نامطلوب قرار داشتند، هر چند به هیچ وجه آن‌ها تنها نبودند. هیتلر لهستانی‌ها، اسلاوها، کشیشان، روس‌ها، همجنس‌بازان، کمونیست‌ها، و کولی‌ها را نیز برای اقتدار امپراتوری آلمان تهدید به حساب می‌آورد. تاریخدانان برآورد می‌کنند که امپراتوری هیتلر یازده میلیون نفر از چنین «عناصر نامطلوب» ــ از جمله شش میلیون یهودی، حدود دو سوم جمعیت یهودی اروپا ــ را اعدام کرد.

امپراتوری هیتلر بر اطاعت کامل تمام مردم آلمان مبتنی بود. دیدگاه‌های پیشوا می‌بایست دیدگاه‌های مردمش باشد. هر فرمانی که هیتلر صادر می‌کرد باید مطلقاً و بدون چون و چرا اجرا می‌شد.

هیتلر از اندیشمندان و فیلسوفان دوری می‌جست و معتقد بود دانش آن‌ها بی‌فایده است. تأکید داشت: «من هیچ آموزش فکری نخواهم داشت. دانش سبب تباهی جوانان من است. پرورش جوانانی به شدت فعال، سلطه‌جو و خشن ــ این هدف من است!»

یکی از هدف‌های اصلی هیتلر استیلای نژاد آریایی بر سایر نژادها به ویژه یهودیان بود که هیتلر آن‌ها را «جانوران» فروانسان می‌دانست. و هر چند رفتار نازی‌ها با یهودیان در آلمان از ابتدا خشن و توهین‌آمیز بود، در سال ۱۹۳۸، کمی پس از پیروزی دیپلماتیک هیتلر در اجلاس مونیخ، به مراتب بدتر شد. به عبارتی، علیه یهودیان آلمان اعلان جنگ شد.

نازی‌ها در اردوگاه‌های مرگ به این توهم دامن می‌زدند که همه چیز روبراه خواهد شد. اتاق‌های گاز و کوره‌های مرده‌سوزی همجوار آن را چمنزارهای سرسبز و شاداب و باغ‌های زیبا احاطه کرده بود. هر اردوگاهی ظاهرسازی خاص خود را برای این ساختمان‌ها داشت؛ گاهی اتاق‌های گاز را «حمام» یا «تجهیزات شستشو و استنشاق» می‌نامیدند.

یک سرباز آمریکایی که در آزادسازی یک اردوگاه مرگ شرکت داشت وحشت کرد: در ساختمان‌های بدقواره زندانیان مفلوک گرسنگی‌کشیده ساکن بودند... اسکلت‌های متحرک، و بسیاری دیگر جان باخته بودند.... بیرون اجساد برهنه مثل توده هیزم روی هم انباشته بود... . قبلا مرگ‌های بسیاری را در میدان نبرد شاهد بودم... اما با دیدن این منظره فقط گریستم و گریستم. تپانچه و تفنگ و نارنجکم را به احترام مردگان بر زمین گذاشتم.