کتاب یک درخت، یک صخره، یک ابر

همیشه آدمهایی پیدا می‌شوند که اهمیت کسی را که به چشم دیگران بی‌اهمیت می‌رسد بدانند.

زندگی نکرده‌ام، تنها خواب زندگی را دیده‌ام.

در عشق بی‌دریغ و فداکارانه حیوان چیزی هست که اگر کسی دوستی حقیر و پایبندی اندک انسان محض را آزموده باشد به دلش می‌نشیند

آیا زندگی به خودی خود خوب نیست، صرف‌نظر از اینکه محتوای آن را «خوشبختی» بنامیم یا نه؟

نسخه نوشتن آسان است، همدلی داشتن با مردم سخت است.

شکاف افکندن در پیوندهای انسانی خطرآفرین است؛ نه اینکه دهان بازتر کند؛ از آن رو که فی‌الفور درهم می‌آید!

نباید پنهان کرد که خو کردن به این محدودیتها اولش برای او بسیار دشوار بود، ولی بعد به هر حال به آنها عادت کرد و همه چیز روبراه شد.

هر چند شغلش حتی حالا هم نسبت به شغلهای مهم دیگر شغل مهمی به حساب نمی‌آمد. ولی همیشه آدمهایی پیدا می‌شوند که اهمیت کسی را که به چشم دیگران بی‌اهمیت می‌رسد بدانند.

این روزها حتی غیردولتیها هم بی‌احترامی به خودشان را بی‌احترامی به کل جامعه می‌دانند.

تنها چاره، چنانچه شنل آدم نازک باشد، گذشتن از پنج شش خیابان با حداکثر سرعت ممکن و بعد در جا زدن در اتاق دربان است تا قوه‌ها و استعدادهای لازمه کار اداری، که در راه یخ زده‌اند، یخشان باز شود.

خود من مردی هستم که از عنفوان جوانی معتقد بوده‌ام آسانترین طریق زندگی، بهترین طرز زندگی است.

فلیپا می‌گوید جیرجیرکها برای این همیشه سروصدا می‌کنند که ما نتوانیم صدای فریاد روحهایی را که در برزخ زجر می‌کشند بشنویم. روزی که دیگر جیرجیرکی باقی نمانده باشد دنیا را صدای جیغ روحهای مقدس برمی‌دارد و ما از ترس زهره‌ترک می‌شویم.

کیست که صد بار دست به کار زشت یا نابخردانه‌ای نزده باشد، تنها به این دلیل که می‌دانسته نباید بدان دست یازد؟ مگر ما گرایشی همیشگی، به رغم تشخیص درستمان، به زیر پا گذاشتن آنچه قانون است نداریم، آن هم تنها به این دلیل که می‌دانیم چنین است؟

زن آسیابان برخاست و در تاریکی ناپدید شد. ارمولای شروع به زیر لب خواندن کرد: «چون به دیدار دلبرم رفتم چکمه‌هایم را از خوشی لنگه به لنگه پوشیدم...»

کودکی که همه به افتخار او دور هم جمع شده بودند اکنون عاقله‌زنی خانه‌دار است. اما ورود آن سه غریبه به خانه چوپان در آن شب و جزییات ماجرا داستانی است که هنوز در ولایات حول و حوش «هایر کراسترز» بر سر زبانهاست.

رقص با شور بیشتری ادامه پیدا کرد و رقصندگان در مسیرهای سیاره‌ای آنقدر پس و پیش رفتند و اوج و حضیض را درنوردیدند که عقربه پر لگد خورده ساعت انتهای اتاق یک بار دیگر محیط دایره را طی کرد.

آگنیوف همچنان که به در باغ نزدیک می‌شد فکر کرد: «در زندگی، هیچ چیز بهتر از انسان نیست. هیچ چیز!»