بریده‌هایی از کتاب گیسوانت سیه چادر گرمسیر و سردسیر من است

او می‌گوید: «حتا برگ‌های درختان هم برای هم ترانهٔ عشق می‌خوانند ما اما زبان عشق را گم کرده‌ایم از این‌رو ترانهٔ برگ‌ها را نمی‌شنویم!...»

به شهردار بگویید که به هر شاعری دو متر زمین ببخشد شاعران با این زمین خانه نمی‌سازند بلکه گور خود ر

وقتی که روز برهنه می‌شود تا در رودها شنا کند من تاریکی‌ها را در شیشه‌ای می‌ریزم و با آن واژه‌های تازه می‌نویسم...