بریده‌هایی از کتاب صد نامه عاشقانه

بعد از من هر که تو را ببوسد روی لبت نهال کوچک انگوری خواهد دید که من کاشته‌ام

تو لرزهٔ ماجراجویی را نمی‌فهمی روبه‌رو شدن با غیرمنتظره‌ها را نمی‌فهمی در انتطار معلومی منتظری همان‌گونه که کتاب در انتظار خواننده است تا خوانده شود و صندلی تا کسی رویش بنشیند و انگشت تا حلقه‌ای بپوشد منتظر مردی که برایت بادام و پسته پوست بگیرد... شیر گنجشک به تو بنوشاند کلید شهری را به تو بدهد که نه به‌خاطرش جنگیده‌ای و نه لیاقت ورودش را داری...

چرا می‌خواهی نامه برایت بنویسم؟ چرا می‌خواهی مثل انسان نخستین برابر تو برهنه شوم؟ نوشتن تنها چیزی‌ست که برهنه‌ام می‌کند وقتی حرف می‌زنم بعضی از لباس‌هایم هست اما وقت نوشتن... رها، سبک گنجشک قصه‌ها که وزن ندارد وقت نوشتن رها می‌شوم از تاریخ از نیروی جاذبه سیاره‌ای چرخان می‌شوم در هاله، چشمانت

زن زیباست اما از آن زیباتر رد گام‌هایش بر نوشته‌های ماست... وقتی که رفته است.

عشق تو منطقی، عشق من شاعرانه سرم را روی بالشی از سنگ می‌گذارم سرت را روی بالشی از شعر تو ماهی هدیه‌ام دادی من دریا تو قطره‌ای روغن چراغ دادی من چلچراغ تو دانه‌ای گندم دادی من خرمن تو مرا به شهر یخ بردی من تو را به شهر عجایب...

من احمقم که فکرکردم تنها سفر می‌کنم هر فرودگاهی که پیاده شدم در چمدانم، تو

تصمیم گرفتم جهان را با دوچرخهٔ آزادی سفر کنم غیرشرعی مثل بادها، بی‌گذرنامه اگر بپرسند: «نشانی؟» ــ همهٔ پیاده‌روها اقامت‌گاه دائمی‌ام اگر بپرسند: «پاسپورت؟» ــ چشمان تو آن‌ها اجازهٔ عبور می‌دهند می‌دانند سفر در شهرهای چشمانت حق طبیعی همهٔ مردم جهان است

وقتی به باد گفتم گیسوهای سیاهت را شانه کند عذر خواست که عمر کوتاه است و گیسوهای تو بلند...

بعد از من هر که تو را ببوسد روی لبت نهال کوچک انگوری خواهد دید که من کاشته‌ام

نه من می‌توانم نه تو زخم با کارد سفرکرده در خود چه می‌تواند کند؟

دربارهٔ تو چیزی نمی‌گویم دربارهٔ خودم ما نقطهٔ صفریم بر شمال عشق دو سطرِ حاشیه‌نویسی‌شده با مداد اما دربارهٔ چیزی بزرگ‌تر از تو و بزرگ‌تر از من حرف می‌زنم پاک‌تر از تو و من عشق، پروانه‌ای بهشتی که روی شانه‌های‌مان نشست و فراری‌اش دادیم ماهی‌یی طلایی که از عمق دریا آمد و لهش کردیم ستارهٔ آبی که دستش را دراز کرد و ما پس زدیم