بریده‌هایی از کتاب آن ها مشغول مردن اند!

تنهایم بگذار! نمی‌بینی خواب می‌بینم؟ در رؤیا هیچ‌وقت هشتادساله نمی‌شوی.

باید از مردن در راه‌های حقیر در دهانهٔ آتشفشان‌های نفرت در سیاه‌چاله‌های بی‌تفاوتی و جنایت در معبد دست برداریم.

همه باید یک‌بار به زندان بروند تا صدای چرخیدن کلید را با تمام وجود حس کنند.

بعضی ارواح زن‌اند نه کم‌رنگ‌اند نه انتزاعی؛ سینه‌هاشان مثل ماهی‌های مرده سست و بی‌حال‌اند؛ جادوگر نیستند روح‌اند که می‌آیند و دست‌های آویزان‌شان را مثل خدمت‌کارهای از کارافتاده تکان می‌دهند.

چه‌طور خوابیدی زیر این خاک؟ دزد! چه‌طور تنهایی خزیدی به‌سمت مرگی که من این‌همه مدت مشتاقانه دنبالش بودم.