بریده‌هایی از کتاب بنیان گذاری آمریکا و قانون اساسی آن

آن‌ها ایده حکومت مشروط را از «فرمان بزرگ» (ماگنا کارتا) اخذ کردند و برخی از محدودیت‌هایی را که در منشور حقوق ۱۶۸۹ انگلستان در مورد حدود اختیارات حکومت مطرح شده بود پذیرفتند. اصول تفکیک و موازنه قدرت را از نوشته‌های شارل دو مونتسکیو و حاکمیت مردم را از رساله‌های جان لاک به کار بستند. افزون بر آن، از تجربیات خودشان در تهیه پیش‌نویس قانون‌های اساسی ایالتی به وسعت بهره بردند. آن‌ها نظام حکومتی دومجلسی را، که در همه ایالت‌ها بجز پنسیلوانیا به کار می‌رفت، اخذ کردند و نظام مجمع انتخاب‌کنندگان (کالج انتخاباتی) را، که در ایالت مریلند به کار می‌رفت، برای برطرف کردن مسائل مربوط به انتخاب رئیس جمهور پذیرفتند.

جیمز مدیسون نوشت: «برای ایجاد حکومتی بر مردم که افراد اداره آن را بر عهده دارند، دشواری عمده در این نهفته است که نخست باید به حکومت اجازه داد حکومت‌شوندگان را کنترل کند و در مرحله بعدی آن را مجبور ساخت که خود را کنترل کند.»

نمایندگان مجمع واقف بودند که حکومت مطمئناً با مسائل و بحران‌هایی روبرو می‌شود که آن‌ها نمی‌توانستند راه حل آن‌ها را پیش‌بینی کنند. از این رو، در طرح‌ریزی‌های خود انعطاف‌پذیری ایجاد کردند؛ در حوزه‌هایی که نامطمئن بودند، تصمیم‌گیری در مورد جزئیات را به نسل‌های بعدی واگذاشتند.

بگذار این حقایق در ذهن ما نقش بندد و از یاد نرود ــ که ما بدون این که آزاد باشیم نمی‌توانیم خوشبخت باشیم ــ که ما بدون تأمین امنیت داراییمان نمی‌توانیم آزاد باشیم ــ که ما نمی‌توانیم نسبت به تأمین امنیت داراییمان خاطرجمع باشیم اگر دیگران به خود اجازه دهند بدون رضایت ما آن را بستانند

جفرسون، در «اعلامیه استقلال»، تأکید کرد که هدف اصلی حکومت حفاظت از حق «زندگی، آزادی، و طلب خوشبختی» است. همه انسان‌ها دارای حقوقی غیرقابل واگذاری هستند که هیچ حکومتی نمی‌تواند آن‌ها را سلب کند. از آن گذشته، قدرت حکومت از رضایت حکومت‌شوندگان سرچشمه می‌گیرد.