کتاب فارنهایت ۴۵۱

«خوبی مردن همینه؛ وقتی چیزی برای ازدست‌دادن نداری، به هر خطری که دلت می‌خواد تن می‌دی.»

کتاب‌ها به درد این می‌خورن که یادمون بندازن چه خرها و احمق‌هایی هستیم.

تو سهم کوچک خودت رو انجام بده؛ اگر هم غرق شدی، دست‌کم می‌دونی که داشتی به طرف ساحل نجات می‌رفتی.»

جنایت‌های بدتر از کتاب‌سوزاندن هم وجود دارد. یکی از آن‌ها کتاب‌نخواندن است.

«پدربزرگم می‌گفت هرکسی باید وقتی می‌میره، چیزی از خودش باقی بذاره. بچه‌ای، کتابی، تابلویی، یا خونه یا دیواری که ساخته یا یه جفت کفش که خودش دوخته. یا باغچه‌ای که کاشته. چیزی که دستت یه‌جوری بهش خورده باشه

دنیا رو ببین. از هر رؤیایی که تو کارخونه‌ها می‌سازن یا با پول می‌شه خرید، خیال‌انگیزتره.

من نمی‌خوام موضع خودم رو عوض کنم و فقط بهِم بگن چکار کنم. اگه این کار رو بکنم، هیچ دلیلی برای تغییر موضع وجود نداره.

تو سهم کوچک خودت رو انجام بده؛ اگر هم غرق شدی، دست‌کم می‌دونی که داشتی به طرف ساحل نجات می‌رفتی.»

من یکی از اون بی‌گناه‌هایی هستم که وقتی هیچ‌کس حاضر نبود به حرف " گناهکار"ها گوش کنه، می‌تونستن صداشون رو بلند کنن و اعتراض کنن، ولی چیزی نگفتم و در نتیجه خودم هم گناهکار شدم.

«می‌خوای برات کتاب بخونم؟ برات کتاب می‌خونم که یادت بمونه. من شب‌ها پنج ساعت بیش‌تر نمی‌خوابم. هیچ کاری هم ندارم. بنابراین، اگه دوست داشته باشی، شب‌ها موقع خواب برات کتاب می‌خونم. می‌گن حتی وقتی خوابی، اگه کسی چیزی توی گوشِت زمزمه کنه، یادت می‌مونه.»

اگه نادانی خودت رو مخفی کنی، کسی هم بهِت سرکوفت نمی‌زنه و هیچ‌وقت چیزی یاد نمی‌گیری.

محدودکردن آزادی بیان و اندیشه سلاحی است که همهٔ تاریک‌اندیشان به شیوه‌های گوناگون به کار می‌گیرند.

مردمی که از برنامه‌های سرگرم‌کننده و خلاصه‌های خلاصه‌شده و اطلاعات ناقص تکراری راضی هستند از آن استقبال می‌کنند. ذهنشان چنان از اطلاعات بی‌خاصیت و حقایق بیهوده انباشته است که احساس ذکاوت می‌کنند و از جهل خودخواستهٔ خود خوشحالند. حکومت کتاب‌ها را خلاصه و خلاصه‌تر می‌کند تا آن‌که جز یادداشت‌های بی‌بو و خاصیت چیزی از آن‌ها باقی نمی‌ماند، در واقع دیگر کتابی برای خواندن وجود ندارد.

«اون‌هایی که نمی‌سازن باید بسوزونن.

نمی‌خواست بدونه کارها چطوری انجام می‌شن، دنبال علت بود. این قضیه گاهی ناراحت‌کننده‌ست.

دختر گفت: «گاهی فکر می‌کنم راننده‌ها نمی‌دونن علف چیه، یا گل چیه، چون هیچ‌وقت اون‌ها رو یواش نمی‌بینن. اگه یه لکهٔ تار سبز نشون یه راننده بدی، لابد می‌گه علفه! لکهٔ تار صورتی؟ باغچهٔ گل رُزه! لکه‌های تار سفید خونه هستن. لکه‌های تار قهوه‌ای گاون.

بعد از آن‌که دیگر کسی کتاب نمی‌خواند ــ که مردم خودشان وجود کتاب‌ها را گزارش می‌دهند، چرا که «کتاب تفنگِ پُری است در خانهٔ همسایه!»

حال دنیا خوب نیست.»

«" آنان که اندکی می‌دانند، از همه نادان‌ترند."

«نیک آن باشد که انجامش نکوست.»

با وجود این، قلب ناگهان شکافته می‌شود، جسم به تشنج می‌افتد و خون، شگفت‌زده، به هوا می‌پاشد؛ مغز همان چند خاطرهٔ گرانبهایش را از دست می‌دهد و، حیران و پریشان، می‌میرد.

«نه، نباید احساس گناه کنی! اگه جنگی وجود نداشت، اگه دنیا در صلح و آرامش بود، می‌گفتم باشه، برو خوش بگذرون! ولی، مانتگ، تو دیگه نباید به گذشته برگردی و صرفا آتش‌نشان باشی. حال دنیا خوب نیست.»

«خب، من هفده‌سالمه و دیوونه‌م. عَموم می‌گه این دو تا همیشه با هم هستن. بهِم گفته وقتی ازت می‌پرسن چند سالته، همیشه بگو هفده‌سالمه و دیوونه‌م. این موقع شب قدم‌زدن کیف نداره؟ من دوست دارم همه‌چی رو بو کنم و نگاه کنم، گاهی تا صبح بیدار می‌مونم و راه می‌رم، و طلوع خورشید رو تماشا می‌کنم.»

آنچه داریم باارزش است و گاه قدرش را نمی‌دانیم.

«جنایت‌های بدتر از کتاب‌سوزاندن هم وجود دارد. یکی از آن‌ها کتاب‌نخواندن است.»

حالا بوی خشک علف و جریان آب او را به فکر خوابیدن میان علف‌های خشک تازه در انبار علوفهٔ پرتی می‌انداخت، دور از بزرگراه‌های پرهیاهو، پشت یک خانهٔ روستایی ساکت، و زیر یک آسیاب بادی قدیمی که با صدایی که یادآور گذر سال‌ها بود بالای سرش می‌چرخید. تمام شب بالای آن انبار علوفه دراز می‌کشید و به حیوانات و حشرات و درختان دور، به حرکت‌ها و جنبش‌های کوچک گوش می‌کرد.

اون‌قدر " واقعیت" تو کله‌شون بچپون که احساس کنن تا خرخره پر شده‌ان و " عقل کل" هستن. اون‌وقت به نظرشون می‌آد که دارن فکر می‌کنن؛ حس می‌کنن حرکت کرده‌ان، بدون این‌که از جاشون تکون خورده باشن

مردمی که از برنامه‌های سرگرم‌کننده و خلاصه‌های خلاصه‌شده و اطلاعات ناقص تکراری راضی هستند از آن استقبال می‌کنند. ذهنشان چنان از اطلاعات بی‌خاصیت و حقایق بیهوده انباشته است که احساس ذکاوت می‌کنند و از جهل خودخواستهٔ خود خوشحالند. حکومت کتاب‌ها را خلاصه و خلاصه‌تر می‌کند تا آن‌که جز یادداشت‌های بی‌بو و خاصیت چیزی از آن‌ها باقی نمی‌ماند، در واقع دیگر کتابی برای خواندن وجود ندارد. بعد از آن است ــ بعد از آن‌که دیگر کسی کتاب نمی‌خواند ــ که مردم خودشان وجود کتاب‌ها را گزارش می‌دهند، چرا که «کتاب تفنگِ پُری است در خانهٔ همسایه!»

گفت: «یه چیزی بپرسم، ناراحت نمی‌شی؟ چند وقته آتش‌نشان هستی؟» «از بیست‌سالگی، یعنی از ده سال پیش.» «تا حالا شده هیچ‌کدوم از کتاب‌هایی رو که می‌سوزونی بخونی؟»

ببین چه دشت‌هایی این‌جاست. گوش کن! هیچ صدایی نیست، هیچ صدایی. چه سکوتی،