کتاب شب لیسبون

گُه به این جنگ

کرمی که پروانه شده، مدتی طول می‌کشد تا قبول کند خورشید وجود دارد و خودش صاحب بال است.>

یادم آمد که مذهب عشق به خداوند و هم‌نوع نیز خون‌های زیادی ریخته است. به خاطر آوردم که این مذهب، پس از اینکه زجرکشیدن مؤمنان و وفادارانش پایان یافته بود، خود با استفاده از خرمن آتش و شمشیر و شکنجه، به زجردادن خود پرداخته بود.

تصور امکان خودکشی نعمتی است که در ما توهم آزادبودن و آزادی عمل داشتن را به وجود می‌آورد. ما به ندرت به این حقیقت آگاهی داریم.>

کینه مانند اسیدی است که روح را می‌خورد، خواه شما از کسی کینه داشته باشید و خواه کسی از شما.

ترس مانند ریشخند، ما را از آزادی‌مان محروم می‌سازد. انسان با مسخره‌کردن امور سعی می‌کند آن‌ها را کوچک جلوه دهد...‌.>

قدرت تخیل ما انسان‌ها محدود است، وگرنه در موقع جنگ، هرگز کسی داوطلب نمی‌شد.>

در عشق، آدم همیشه زیاد می‌پرسد و وقتی برای شنیدن پاسخ اصرار می‌کند، متوجه می‌شود که به آغاز انتها رسیده است.

انقلاب‌های ملی کرم‌هایی را رها می‌کند که در زیر سنگ‌های به ظاهر بی‌حرکت می‌لولیده‌اند و بعد، برای مخفی‌داشتن پستی خود، شعارهایی اصیل و نجیب پیدا می‌کند.>

آدم در جست‌وجوی آسایش و ایمنی برای موجودی است که دوستش دارد.

در قرن بسط ترقی هنر آدم‌کشی به سر می‌بریم.>

<چرا ما نباید برای یک موجود محکوم، این حق را قائل باشیم که هروقت بخواهد، به درد و رنج خود پایان دهد؟ این کمترین خدمتی است که می‌شود در حق او کرد.>

فکر می‌کنم هریک از ما این بلندپروازی را داشته باشد که بخواهد از هرچه انسان را ترک نمی‌کند، فرار اختیار کند و هرچه را که از چنگ او فرار می‌کند، بگیرد و حفظ کند.>

مردم برحسب اتفاق شغلی انتخاب نمی‌کنند که به آن‌ها اجازۀ پوشیدن اونیفورم بدهد. قدرتی که از آن به دست می‌آوردند، محرک خوبی است.

ابدیت آن است که احساسات، موجودی را چنان لبریز و سرشار کند که دیگر زمان در جایی وجود نداشته باشد.

حالا که من هوای آزادی را تنفس کرده‌ام، دیگر نخواهم توانست ساکت بمانم و کرولال‌بازی دربیاورم.

ما... ما مهاجران که در جست‌وجوی جایی به اسم میهن هستیم، موجوداتی هستیم انسانی، نه خدا و در برابر موجودات انسانی بدبخت دیگری قرار گرفته‌ایم که ما را زجر می‌دهند و شکنجه می‌کنند.>

در این دنیای بورژوایی که فقط توهم و خیال پوچ حکم‌فرماست، کی به کجا رسیده است؟