بریده‌هایی از کتاب رویا در شب نیمه تابستان

هر وقت که بطلان عقایدی ثابت شود و مردم از آن‌ها روی‌گردان شوند، شدیدترین نفرت نسبت به آن عقاید را همان کسانی که سابقاً فریب آن را خورده بودند ابراز می‌دارند.

هرمیا: من به او اخم می‌کنم، ولی او باز مرا دوست می‌دارد. هلنا: ای کاش اخم‌های شما این هنر را به لبخندهای من می‌آموخت. هرمیا: من به او دشنام‌ها می‌دهم. با وجود این او به من عشق می‌ورزد. هلنا: ای کاش دعاهای من چنین مهرانگیز بود! هرمیا: هر چه از او بیشتر نفرت می‌کنم، او بیشتر مرا تعاقب می‌کند. هلنا: من هر چه او را بیشتر دوست می‌دارم او مرا بیشتر منفور می‌دارد.

اشک که نشان صدق گفتار است گفته‌های مرا همراهی می‌کند تا راستی آن‌ها را ثابت کند.

شب تیره که چشم را از کار خود باز می‌دارد، در عوض گوش را تیزتر می‌کند. هر قدر نیروی بینایی را ضعیف می‌سازد، دو برابر آن به شنوایی پاداش می‌دهد.

کسی که عشق او را به رفتن وامی‌دارد، چرا درنگ کند؟

هلنا: من هر چه او را بیشتر دوست می‌دارم او مرا بیشتر منفور می‌دارد.

ولی حقیقتش را بخواهید، عقل و عشق در این زمانه کمتر با هم معاشر هستند.

باید متوجه این اصل صحیح بود که سخن گفتن کافی نیست، بلکه باید درست سخن گفت.

وقتی‌که شخص بیچاره‌ای منتهای جهد خود را در انجام وظیفه‌ای به جا آورده باشد، باز از عهدهٔ ایفای بعضی دقایق بر نیامده باشد، بزرگواری در آن است که نتیجهٔ حاصله را به مناسبت نقایصی که داراست خرد نشماریم، بلکه میزان اخلاص و حد توانایی خدمتگزار را در نظر گرفته و به همان نسبت وی را گرامی داریم.