بریده‌هایی از کتاب آواز آن پرنده غمگین

آسمان، دریای آبی، ابرها، قوهای مست! شوقِ یک دریا تماشا برنگاهم داده بود!... آه! ای آرامش جاوید! کی آئی به دست؟ آسمان، یک لحظه، حالی دلبخواهم داده بود!

گر خسته‌ای بمان و اگر خواستی بدان: ما را تمام لذت هستی به جست و جوست. پویندگی تمامی معنای زندگی است. هرگز «نگرد! نیست» سزاوارِ مرد نیست...!

به آسمان نگاه کن میانِ این جرقه‌ها تبسمی به ماه کن!

آه! ای آرامش جاوید! کی آئی به دست؟

من نیز، هر صبح اینجا، کنار پنجره، پر بسته، دلتنگ شعری، سرودی، می‌سرایم

در سوگ مردِ مردان، از درد می‌گدازم. اشکی نمی‌فشانم. شعری، نمی‌توانم!

ای عشق، ستاره‌ها گواهند بیدار درین شب سیاهیم. تا با رخ دوست بر دَمَد صبح چون آینه چشم و دل نگاهیم.

جای من دور از تباهی‌های دنیای شماست؛ ای همه رقصان! درون قصرِ باورهای خویش!

هوا سُرب شد، سخت شد، سنگ شد! مجال نفس در قفس تنگ شد! درین دودِ جوشانِ فوّاره‌وار نخندد شکوفه، نبالد درخت، نروید بنفشه، نتابد بهار! زمین مانده اینک بدین روز و حال

تنها خدا داند که تنهائی چه دردی است!

ما را تمام لذت هستی به جست و جوست. پویندگی تمامی معنای زندگی است.