کتاب به سوی فانوس دریایی

لحظاتی هستند که آدم نه می‌تواند فکر کند، نه احساس. و اگر آدم نه فکر کند نه احساس پس کجاست؟

آدم بیش از هر چیز به جسارت، حقیقت و نیروی پایداری نیاز دارد.

هرچه باشد نیمی از نظرات آدم نسبت به دیگران نامعقول بود و به خواسته‌های شخصی آدم مربوط می‌شد.

هیجان‌انگیزتر این است که اگرچه زندگی از حوادث کوچک مجزا تشکیل شده که هر کس تک‌تک آن‌ها را زندگی می‌کند، اما همچون موج در هم می‌پیچد، آدم را بلند می‌کند و سپس بر ساحل می‌کوبد.

تو و من و خانم رمزی گذر می‌کنیم و ناپدید می‌شویم. هیچ چیز در این جهان باقی نمی‌ماند. همه‌چیز دستخوش تغییر است. به‌جز واژه‌ها، به‌جز رنگ‌ها.

باید از بچگی درک می‌کردند که زندگی سخت است و واقعیت‌ها ناسازگارند و برای رسیدن به سرزمین افسانه‌ای که در آن امید‌ها بر باد می‌رود، آن‌جا که جثه‌ی نحیفمان در تیرگی‌ها از پا درمی‌آید (در این‌جا آقای رمزی حتماً پشت صاف می‌کرد و چشمان ریز آبی رنگش را به نگاهی خیره به افق می‌دوخت) ، آدم بیش از هر چیز به جسارت، حقیقت و نیروی پایداری نیاز دارد.

از آن‌جا که در رخوتی سبز و خاکستری فرو رفته بود، مثل سایرین خواب‌آلود بود و در بی‌حالی توأم با نیکی و خیرخواهی به سر می‌برد، نیازی به واژه‌ها نبود. رخوتی که همه‌ی اهالی خانه همه‌ی دنیا و مردمی که در آن به‌سر می‌بردند را دربر می‌گرفت

در این حالت بود که احساس می‌کرد خودش است و این خود که وابستگی‌ها را دور کرده بود،

و بار دیگر در برابر دشمن قدیمی‌اش زندگی، احساس تنهایی کرد.