بریده‌هایی از کتاب به سوی فانوس دریایی

لحظاتی هستند که آدم نه می‌تواند فکر کند، نه احساس. و اگر آدم نه فکر کند نه احساس پس کجاست؟

آدم بیش از هر چیز به جسارت، حقیقت و نیروی پایداری نیاز دارد.

هیجان‌انگیزتر این است که اگرچه زندگی از حوادث کوچک مجزا تشکیل شده که هر کس تک‌تک آن‌ها را زندگی می‌کند، اما همچون موج در هم می‌پیچد، آدم را بلند می‌کند و سپس بر ساحل می‌کوبد.

هرچه باشد نیمی از نظرات آدم نسبت به دیگران نامعقول بود و به خواسته‌های شخصی آدم مربوط می‌شد.

باید از بچگی درک می‌کردند که زندگی سخت است و واقعیت‌ها ناسازگارند و برای رسیدن به سرزمین افسانه‌ای که در آن امید‌ها بر باد می‌رود، آن‌جا که جثه‌ی نحیفمان در تیرگی‌ها از پا درمی‌آید (در این‌جا آقای رمزی حتماً پشت صاف می‌کرد و چشمان ریز آبی رنگش را به نگاهی خیره به افق می‌دوخت) ، آدم بیش از هر چیز به جسارت، حقیقت و نیروی پایداری نیاز دارد.