بریده‌هایی از کتاب پذیرفتن

کاش چون آسمان چشم‌های بیشتری برای گریه داشتم

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام اما هنوز غمگینم چیزی در این قفسِ خالی هست که آزاد نمی‌شود

اگر هزارپا بودم با هر هزار پا کنارت می‌ماندم اما تو با همین دو پا تنها به رفتن فکر می‌کنی

دیوانه است او که همچنان به کندنِ شب ادامه می‌دهد و خُرده‌های تاریکی را زیر تخت پنهان می‌کند

در جنگ‌های زیادی جنگیده است اما حریفِ تنهایی‌اش نمی‌شود

آیا خاک، دهانِ مُرده‌ها را پُر می‌کند که آن‌چه را دیده‌اند، نگویند؟

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

دست‌های هم را گرفته بودیم تو در شب قدم می‌زدی من در تاریکی

می‌دانم این مجسمه هم اگر پا داشت مرا ترک کرده بود

تنهاتر از آنم که واقعیت داشته باشم

دیوانه است او که دیروز تیربارانش کرده‌اند وُ هنوز به فرار فکر می‌کند

به آن‌ها که در خاک حل شدند تا طعم سرزمینم را زنده نگه دارند

ماهی از تُنگ بیرون افتاد و چون کسی در خانه نبود و چون هیچ‌کس این صحنه را ندید زنده ماند

گیرم که قفل‌هاتان را بشکنم دیروزهایم را چه کسی آزاد می‌کند؟

آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام اما هنوز غمگینم چیزی در این قفسِ خالی هست که آزاد نمی‌شود

انسان دوبار به نادانی می‌رسد یک‌بار پیش از دانایی و یک‌بار پس از آن؛ و تنها تفاوتِ این دو در پذیرفتن است

شخصیت‌هایی در من‌اند که باهم حرف نمی‌زنند که همدیگر را غمگین می‌کنند که هرگز دورِ یک میز غذا نخورده‌اند

در من زنان بسیاری زندگی می‌کنند نبرد می‌کنند / و هربار یکی بر دیگری پیروز می‌شود / با این‌همه در من زنی‌ست که دوستت دارد

می‌ریزیم ریز ریز ریز چون برف که هرگز هیچ‌کس ندانست تکه‌های خودکشیِ یک ابر است

می‌خواهم جنازه‌ام بر آب بیفتد و ساعت‌ها به ابرها خیره شوم مُرده‌ام موج بردارد قایقی باشم که مسافرش را پیاده کرده است و حالا بی‌خیالِ هر چیز بر این ملافهٔ آبی چُرت می‌زند

شخصیت‌هایی در من‌اند که همدیگر را زخمی می‌کنند همدیگر را می‌کُشند همدیگر را در خرابه‌های روحم خاک می‌کنند

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

زیباییِ تو پاییز است که با کُشتنِ درخت پدیدار می‌شود

پلک‌هایش را پایین می‌کشد و مثلِ لاک‌پشتی در جهانِ سنگی‌اش ناپدید می‌شود

و شب از زخمِ روی دستم به درون می‌آید

می‌ریزیم ریز ریز ریز چون برف که هرگز هیچ‌کس ندانست تکه‌های خودکشیِ یک ابر است

غروب، جز برای غمگین کردن به چه درد می‌خورد؟

عمقِ آخرین حرف‌ها مثلِ ایستادن کنارِ دره‌ای می‌ترساندم

زندگی طوری نبود که بشه کلاً باهاش بی‌خیالی طِی کرد تو گفتی: پسر! چی‌کارش داری داره واسه خودش، بازیشو می‌کنه آخه داشت با تفنگش بازی می‌کرد از سرِ اتفاقم لوله‌ش به سمتِ من بود