بریده‌هایی از کتاب پذیرفتن

کاش چون آسمان چشم‌های بیشتری برای گریه داشتم

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

اگر هزارپا بودم با هر هزار پا کنارت می‌ماندم اما تو با همین دو پا تنها به رفتن فکر می‌کنی

آه، روحِ بستهٔ درها! گیرم که قفل‌هاتان را بشکنم دیروزهایم را چه کسی آزاد می‌کند؟

آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام اما هنوز غمگینم چیزی در این قفسِ خالی هست که آزاد نمی‌شود

در جنگ‌های زیادی جنگیده است اما حریفِ تنهایی‌اش نمی‌شود

آیا خاک، دهانِ مُرده‌ها را پُر می‌کند که آن‌چه را دیده‌اند، نگویند؟

دیوانه است او که همچنان به کندنِ شب ادامه می‌دهد و خُرده‌های تاریکی را زیر تخت پنهان می‌کند

دست‌های هم را گرفته بودیم تو در شب قدم می‌زدی من در تاریکی

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

می‌دانم این مجسمه هم اگر پا داشت مرا ترک کرده بود

تنهاتر از آنم که واقعیت داشته باشم

به آن‌ها که در خاک حل شدند تا طعم سرزمینم را زنده نگه دارند

ماهی از تُنگ بیرون افتاد و چون کسی در خانه نبود و چون هیچ‌کس این صحنه را ندید زنده ماند

شخصیت‌هایی در من‌اند که باهم حرف نمی‌زنند که همدیگر را غمگین می‌کنند که هرگز دورِ یک میز غذا نخورده‌اند

گیرم که قفل‌هاتان را بشکنم دیروزهایم را چه کسی آزاد می‌کند؟

در من زنان بسیاری زندگی می‌کنند نبرد می‌کنند / و هربار یکی بر دیگری پیروز می‌شود / با این‌همه در من زنی‌ست که دوستت دارد

دیوانه است او که دیروز تیربارانش کرده‌اند وُ هنوز به فرار فکر می‌کند

آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام اما هنوز غمگینم چیزی در این قفسِ خالی هست که آزاد نمی‌شود

انسان دوبار به نادانی می‌رسد یک‌بار پیش از دانایی و یک‌بار پس از آن؛ و تنها تفاوتِ این دو در پذیرفتن است

می‌خواهم جنازه‌ام بر آب بیفتد و ساعت‌ها به ابرها خیره شوم مُرده‌ام موج بردارد قایقی باشم که مسافرش را پیاده کرده است و حالا بی‌خیالِ هر چیز بر این ملافهٔ آبی چُرت می‌زند

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

می‌ریزیم ریز ریز ریز چون برف که هرگز هیچ‌کس ندانست تکه‌های خودکشیِ یک ابر است

شخصیت‌هایی در من‌اند که همدیگر را زخمی می‌کنند همدیگر را می‌کُشند همدیگر را در خرابه‌های روحم خاک می‌کنند

زیباییِ تو پاییز است که با کُشتنِ درخت پدیدار می‌شود

عمقِ آخرین حرف‌ها مثلِ ایستادن کنارِ دره‌ای می‌ترساندم

احساس می‌کنم کسی که نیست کسی که هست را از پا درمی‌آورد

پلک‌هایش را پایین می‌کشد و مثلِ لاک‌پشتی در جهانِ سنگی‌اش ناپدید می‌شود

و شب از زخمِ روی دستم به درون می‌آید

غروب، جز برای غمگین کردن به چه درد می‌خورد؟