بریده‌هایی از کتاب با من چیزی از ابرها بنوش

به گونه‌ای عمیق... عمیق گرفتار توأم طوری که به حالی از تجلی رسیدم به حالی از تناسخ از حلول از فنا

سپاس... ای چهرهٔ جنوبی که مرا سرگردان کردی

چه احمقم من وقتی گمان می‌کردم تنهایی سفر می‌کنم اما به هر فرودگاهی که می‌رسیدم تورا در چمدانم می‌یافتند.

او پالتویم بود آن‌سان که من نیز پالتویش بودم در گردباد...

مرد یک دَم نیاز دارد تا عاشق زنی شود و روزگاران بسیار تا فراموشش کند...

اگر روندگان به کافه‌ها بدانند دستان تو هر روز به کافه می‌روند فنجان‌های قهوه‌شان را رها می‌کنند تا دستانت را بنوشند...

هنوز هم فرق بین بوی تنِ زن و بوی بلوط را درنمی‌یابم...

ــ وقتی دوستت دارم ـ شکل زمین دگرگون می‌شود و جاده‌های جهان روی دست‌هامان به هم می‌رسد

وقتی با لباسی نو به دیدنم می‌آیی همان احساسی را دارم که باغبان با شکفتن گلی روی درخت...

چشم‌هایت به مراسم آتش‌بازی می‌ماند که سالی یک بار تماشایش می‌کنم و تمام سال را به خاموش کردن شعله‌هایی می‌گذرانم در پوستم و در لباس‌هایم...