کتاب خنده غمگین ترت می کند

که تو از ازل غمگین بودی، خنده غمگین‌ترت می‌کند. که تو از ازل تنها بودی، خنده تنهاترت می‌کند. آن‌که چون من با دردی ژرف به زمین آمده باشد، با خنده خوشبخت نمی‌شود.

من که به دیدن گلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

تو ای آنی که از سر سفره‌ها همیشه به مستی برمی‌خیزی، هرگز هوشیاری را نوشیده‌ای؟ هرگز به پای فهم یک زندگی نشسته‌ای، که می‌خواهیم بنوشیمش و برویم، بنوشیمش و سر را پر کنیم از فراموشی زندگی فراموش‌شُدگان، بنوشیمش و برخیزیم و سخن از هر آسودگی‌ای برانیم که دور است از آسودگی درک وجود.

تو خورشید نیستی اما خورشید غمگین است که تو خورشید نیستی، تو خدا نیستی اما خدا غمگین است که تو خدا نیستی.

من که به آواز می‌میرم، چرا به خنجر می‌کشی‌ام؟

هر یک از ما در یک ساعت به اندازهٔ تمام ماهی‌های دنیا خسته می‌شویم.

ما از این‌جا می‌گذریم، فکر نکن عابریم، ما رهگذر نیستیم، برای آن از این‌جا می‌رویم تا بار دیگر از این‌جا نگذریم.

ما، غروب را آباد می‌کنیم. حیاتمان تا انتها آغاز است

من همیشه به آب می‌زنم و جز صدای زخم خود چیز دیگری نمی‌شنوم

که تو از ازل غمگین بودی، خنده غمگین‌ترت می‌کند.

جنگ قهرمانان خود را پیدا می‌کرد، شمشیر جنگجو را از خواب بیدار می‌کرد.

من جلوی دروازهٔ آن اتاق‌های تاریک که یک پنجرهٔ امید و صد دروازهٔ درد دارد می‌ایستم

مثل من نترسیده‌ای، مثل من رعد به روحت نزده که از آن سویش فریاد بیرون بزند.

هر کس به دنبال آسمانی است، که ابرهایش نور ببارند...

خدا هم محکوم است به خدایی، خدا هم ناگزیر از صبر، خدا هم محکوم است به عشق، خدا هم محکوم است به تنهایی.

ما از این‌جا می‌گذریم، فکر نکن عابریم، ما رهگذر نیستیم، برای آن از این‌جا می‌رویم تا بار دیگر از این‌جا نگذریم.

مثل پرنده‌ای که در شمال شکاری را بو بکشد، باید زمان را بو بکشیم. عصری دیگر را بو بکشیم، قرنی دیگر از طلا را، روزگاری تازه از برنز. بهشت همان‌جاست، جایی که همهٔ دانستنی‌ها ما را با آزادی و گُل فریب می‌دهند.

تو زندگی را تکه‌تکه می‌کنی تا از هر منفذی شبنم داخل آید. تو زخم‌هایت را پر می‌کنی از عسل، مردن را شراب می‌کنی.

در میان همهٔ تفاسیر، جز از باد، جز از صدای آهنین باد، جز از ظلمت تکه‌تکهٔ او بر سفره‌ها، جز شمع او که تنها با هوا می‌افروزد، چیز دیگری نمی‌شنوم. من می‌خواهم کمی بیش‌تر از احساس او را بفهمم هنگامی که دسته‌جمعی پس از عطشی طولانی آن را می‌نوشیم... بعد از جنگی طولانی علیه طوفان‌های خفته آن را می‌نوشیم. من می‌خواهم زمانی که دیگر انسان تشنگی انسان را نمی‌شکند، به همراه دیگر اشیا تشنگی همدیگر را رفع کنیم.

ما از این‌جا می‌گذریم، فکر نکن عابریم، ما رهگذر نیستیم، برای آن از این‌جا می‌رویم تا بار دیگر از این‌جا نگذریم.

من باغبان آن درختم که از سراب می‌روید

خیال به همان اندازهٔ عقل تولیدکننده و سرکش و کاشف است. کشف‌های خیال در تاریخ بشریت اگر ارزشمندتر از کشف‌های عقل نباشد، کمتر نیست.

ما خون خودمان را می‌ریزیم، تا خون کسی را نریزیم. اثر دست من و تو روی هوا، روی درخت، روی تفنگ جا نمی‌ماند...

تو زندگی را تکه‌تکه می‌کنی تا از هر منفذی شبنم داخل آید.

خون من امضای من است

توشهٔ ما آفتاب زرد غروب این کوچه‌هاست، آب خوشبختی از کوزه می‌نوشیم، بی‌آن‌که جنگی دیگر با خود داشته باشیم

ای سرزمین خائنان. من که به دیدن گلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

انسان‌ها در بیش‌تر فعالیت‌هایشان، خود را از پرسش‌های بزرگ و مهم پنهان می‌کنند و زندگی آن‌ها از پرسش دربارهٔ ماهیت زیبایی و معنای زندگی و زمان تهی شده است. انسان‌ها حریصانه در پی رسیدن به نوعی «آسودگی ابلهانه» اند؛ آسودگی که بنیاد آن ناشی از فراموشی اندیشیدن و زیبایی است. سادگی و سطحی بودن به همهٔ ابعاد زندگی نفوذ کرده است.

من که به دیدن گلی می‌میرم، چرا به رگبار می‌کشی‌ام؟

من چیزی نیستم جز دفتری که با خون خود زندگی را باز می‌نویسد. با خون خود باغچه را می‌یابد، با خون خود تو را می‌خواند.