بریده‌هایی از کتاب مالوی

اگر يک سؤال باشد که من از آن وحشت داشته باشم، سؤالی که هرگز نتوانسته باشم به آن جواب رضايتبخشی بدهم، آن سؤال اين است که دارم چه کار می‌کنم.

مدتی بيش از حد طولانی انسان بوده‌ام، ديگر تحملش نمی‌کنم

آدم گاهی غريبه‌هايی را می‌بيند که خيلی غريبه نيستند، انگار زمانی در حلقه‌های ذهنی ما نقشی ايفا کرده‌اند.

هرگز عشق چندانی در دلم نبود که خرج کسی بکنم، اما در هر حال، جيره ناچيزی داشتم،

هرازگاه يک گپ و گفت کوتاه چه موهبتی است.

پسرم بار غم و درد دلش را خالی می‌کرد، به نظرم خيلی هم ناخوشايند نبود. اين کار وجود آدم را تصفيه می‌کند. به نظرم، غصه خوردن در سکوت بيش‌تر به آدم لطمه می‌زند.

همه مأموران کفن و دفن مرده‌اند.

نمی‌شود همه‌چيز را با هم داشت

درباره خدايی که مسيحيان به آن معتقدند، بايد بگويم که او هم دارد بيزارم می‌کند.

او هيچ نمی‌دانست که زندگی می‌توانست با آدم چه‌ها بکند.

رنج و زحمت‌های پيش از ظهر به پايان رسيد، حالا رنج و زحمت‌های بعدازظهر بايد آغاز می‌شد.

انگار همگی از يک دوره خستگی و فرسودگی واحد سر بلند کرده‌ايم، به پيش و به پيش، توده بر روی توده، تا وقتی که عاقبت ديگر هيچ جايی باقی نمی‌ماند، و نه هيچ نوری، تا بتوان چيز بيش‌تری بر روی توده‌ها توده کرد.

خشم چيزی تجملاتی است که من از عهده تجربه کردنش برنمی‌آيم. چون خشمگين که بشوم، کور می‌شوم، چشمانم پُر از رگ‌های خونی می‌شوند و چيزی را می‌شنوم که گوستاو بزرگ می‌شنيد، غژغژ نيمکت‌های دادگاه‌های جنايی. اوه، هيچ‌کس بدون خشونت، مهربان و با نزاکت و منطقی و صبور نمی‌شود، روز از پی روز، سال از پی سال.

هرازگاه يک گفتگوی مختصر چه تنوع آرامش‌بخشی است.

اگر يک سؤال باشد که من از آن وحشت داشته باشم، سؤالی که هرگز نتوانسته باشم به آن جواب رضايتبخشی بدهم، آن سؤال اين است که دارم چه کار می‌کنم.

آدم چقدر از خود حقيقی‌اش دور است، خدای من. من که به معقول بودنم می‌باليدم، سرد مثل کريستال و رها از هر گونه عمق دروغين و جعلی!

وقتی به آن‌جا رسيدم، ديگر ذله شده بودم. نه اين‌که واقعا ذله شده بودم. آدم فکر می‌کند ذله شده، اما واقعا کم پيش می‌آيد که چنين احساسی پيدا کند. دليل اين‌که احساس کردم ذله شده‌ام اين بود که عاقبت به مقصد رسيده بودم، اگر يک مايل ديگر تا مقصد فاصله بود، يک ساعت بعد ذله می‌شدم. ذات آدميزاد. چيزی شگفت‌انگيز.

سنگريزه‌ای از جيبم درآوردم و آن را مکيدم. صاف و صيقلی بود، آن‌قدر که لبان من مکيده بودش، و آن‌قدر که طوفان فرسوده بودش. سنگريزه‌ای در دهان، گرد و صاف، آرامش می‌بخشد، تسلا می‌دهد، باعث می‌شود گرسنگی را به فراموشی بسپری، تشنگی را به فراموشی بسپری.

آدم چقدر از خود حقيقی‌اش دور است، خدای من. من که به معقول بودنم می‌باليدم، سرد مثل کريستال و رها از هر گونه عمق دروغين و جعلی!

بله، به اميدهايم ميدان دادم تا در درونم پر و بال بگيرند و با هزار خيال واهی شاد و سرخوشم کنند

و موقع فکر کردن، نهايت تلاشم را می‌کنم تا درباره خودم حرف نزنم. يک دقيقه درباره گاوها حرف خواهم زد، درباره آسمان، يعنی اگر بتوانم.

عاقبت از دلِ آن شبِ دور بيرون آمدم، شبی تقسيم‌شده در ميان نجواهای جهان کوچکم و اغتشاش‌های مطيعانه‌اش از يک سو، و زمزمه‌هايی بسيار متفاوت (بسيار متفاوت؟) از تمام اصواتی که ميان دو بار طلوع خورشيد جان می‌گيرند و سپس خاموش می‌شوند.

خوشحال نبودم ـ احساس خوشبختی نمی‌کردم. يک لحظه ايستادم، جسارت به خرج دادم و دستم را بالا آوردم و نوک کلاهم را لمس کردم. داشت می‌سوخت. احساس کردم عده‌ای برگشتند تا ما را نگاه کنند، صورت‌هايی خونسرد و صورت‌هايی شاد، چهره‌های مردان، زنان و بچه‌ها. يک لحظه انگار از راهی دور صدای موسيقی به گوشم رسيد.

برای آن کس که هيچ چيز ندارد، لذت نبردن از کثيفی ممنوع است.

اما من هيچ دليلی ندارم که از ديدن خورشيد خوشحال شوم، و مراقبم که نشوم.

بگذاريد مطلبی را به شما بگويم، وقتی مددکارهای اجتماعی برای جلوگيری از غش کردنتان با نوعی وسواس چيزی را مجانی، بدون پول و رايگان، تعارفتان می‌کنند، پاپَس کشيدن کار بيهوده‌ای است، چون آن‌ها با همان خوردنی‌های حال به هم زن تا آخر دنيا پی‌تان می‌آيند. سپاه رستگاری هم لنگه همان‌هاست. در برابر حرکت خيرخواهانه هيچ دفاعی وجود ندارد، دست‌کم، من هيچ شيوه دفاعی‌ای در برابرش نمی‌شناسم.

گوش می‌دهم و صدا صدای جهانی است که تا بی‌نهايت درهم فرو می‌ريزد، جهانی يخزده، زير آسمانی محو و آرام، با نور کافی برای ديدن اطراف، بله، و همين‌طور يخزده. و صدای زمزمه‌اش را می‌شنوم که می‌گويد همه‌چيز می‌پژمرد و کمر خم می‌کند و می‌شکند، انگار که سنگينی و فشار بار زيادی را تحمل می‌کند، اما اين‌جا هيچ باری نيست، و زمين هم مناسب هيچ بار و محصولی نيست، و همين‌طور نور، پايين و رو به نقطه پايانی که پنداری هرگز از راه نخواهد رسيد.

چون اين اراضی باير که هرگز نور حقيقی به خود نديده‌اند، چه پايان احتمالی‌ای می‌توانند داشته باشند، بی‌هيچ درخت و گياهی که قامت راست کرده باشد، و بی‌هيچ پی و بنيادی، بلکه فقط همين چيزهای خميده و کمر شکسته، برای هميشه در حال لغزيدن و سقوط کردن و فرو پاشيدن و از بين رفتن، زير آسمانی که نه

چون از کجا معلوم، شايد روزی مجبور می‌شد راهِ آمده را برگردد. تپه‌های فريبنده‌ای که او با وحشت به سويشان رفته بود، بدون ترديد، فقط از دور برايش آشنا به نظر می‌رسيدند، تپه‌هايی که شايد آن‌ها را از پس پنجره اتاق خوابش يا از فراز يک عمارت ديده بود، عمارتی که يک روز تيره و تارِ بی‌کاری، وقتی که آرامشش را در نقطه‌ای مرتفع می‌جُست، با پرداخت چند سکه به آن راه يافته و به سمت بامش رفته بود، آهسته‌تر و آهسته‌تر، به بالای راه پله‌ای سنگی و پيچ در پيچ.

آن شب، حوصله موجودات زنده را نداشت