بریده‌هایی از کتاب ملوی

اگر یک سؤال باشد که ازش وحشت دارم، که هرگز نتوانسته باشم برایش جواب قابل‌قبولی سرهم کنم، این سؤال است که دارم چه می‌کنم.

«هر چه پیش‌تر می‌رفت، بیشتر به نادانی خویش پی می‌برد.»

برای کسی که هیچ‌چیز ندارد قدغن است از کثافت لذت نبرد.

سپاه رستگاری هم دست‌کمی ندارد. در برابر حرکتِ خیر هیچ مقاومتی وجود ندارد، تا آن‌جا که می‌دانم. سر فرود می‌آورید، دستان‌تان را کاملاً لرزان جلو می‌برید و در هم قلاب می‌کنید و می‌گویید، ممنونم،

این‌بار، بعد یک‌بار دیگر به گمانم، بعد شاید بار آخر، بعد به گمانم به پایان می‌رسد، همراه با آن جهان نیز. دلواپسِ یکی مانده به یکی‌مانده‌به‌آخری. همه‌چیز تیره‌وتار می‌شود. اگر اندکی تیره‌وتارتر شود کور می‌شوی. مشکل در سر است. می‌گوید، دیگر کار نمی‌کند، دیگر کار نمی‌کنم. لال هم می‌شوی و صداها خاموش می‌شود.

در نتیجه می‌گویی، این‌بار از پسش برمی‌آیم، بعد شاید یک‌بار دیگر، بعد شاید بار آخر، بعد دیگر هیچ. عزمت را جزم کرده‌ای تا به این فکر سروسامانی بدهی، چون یک فکر است، تا حدی. بعد می‌کوشی تا توجه کنی، تا سبک‌سنگین کنی با توجه به آن‌همه چیزهای تیره‌وتار، به خود می‌گویی، با زحمت زیاد، تقصیر من است. تقصیر؟ همین کلمه بود. اما کدام تقصیر؟

نمی‌دانم چرا. دوباره دیدنش مایهٔ دلخوشی است. توصیفش به طور مفصل مایهٔ دلخوشی می‌شود.

ذهنم را مشغول کنم تا وقتی از شر تمام فکروخیال‌های دیگر خلاص شود

انگار همه از فسردگی و ملالی همانند برخاسته باشیم، یک‌ریز خروارخروار، تا آن‌که نه جایی بماند، نه نوری، دیگر.

سرووضعم تعریفی ندارد، بوی خوبی نمی‌دهم. چه می‌خواهم؟ آه این لحن را می‌شناسم، آمیزهٔ ترحم، ترس، انزجار.

او کمی ازم می‌ترسد، کمی دلش برایم می‌سوزد، حالم ازش به هم می‌خورد، آن هم نه کمی.

در فکرش بودم که روی برگرداندم، گفتم، دارد کوچک می‌شود، دارد کوچک می‌شود. می‌دانستم چه می‌گویم. می‌دانستم که می‌توانم به‌اش برسم، با این‌که چلاق بودم. فقط باید می‌خواستم. اما نه، چون می‌خواستم. تا برخیزم، تا به راه بیفتم، تا لنگ‌لنگان در پی او بروم، تا صلایش دهم، سهل‌تر از این دیگر چه؟ فریادهایم را می‌شنود، برمی‌گردد، منتظرم می‌ماند.