بریده‌هایی از کتاب علیه تو اعلان عشق می دهم

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود

خاورمیانه کجا رفت؟ این تمدن شعر و غزل را کدام چنگیز و تیمور بر باد داد؟!

ما دیر یکدیگر را ملاقات کردیم و زود از هم جدا شدیم

من درِ صدف حلزونی‌ام را به روی خود محکم بسته‌ام پس چگونه صدای تو نفوذ کرده است

ای پاکیزگیِ برف سال آینده، دوستت می‌دارم با تمامیِ اشتیاق ممکن و با تمامیِ غصه‌ها...

صدایت را به خاطر خواهم آورد تا مرگ بر من گوارا گردد

جز پیکر تو مرا وطنی نیست

تو چونان صاعقه در من رخنه کرده‌ای و مرا به دو نیم ساخته‌ای نیمی که دوستت می‌دارد و نیمی که در عذاب است

آیا می‌توان آن لحظه‌های روشن شمع‌گونه را خاموش‌کرد،

هیچ قطره‌ای در موج قادر نیست که به سوی ذره‌ی شنی برگردد که قبلاً او را دربرگرفته بود

تنها زلزله‌ باشد که بازمانده‌ی ما و خاکستر ما را درهم آمیزد، بعد از آن‌که زندگانی شادی یک دیدار نامتناهی را بر ما حرام گردانید.

برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

ای غریبه... باور مکن وقتی به تو می‌گویم فراموشت کرده‌ام، و این‌که سینه‌ی تو دیگر آشیانه‌ی من نیست و این‌که چشمانت دیگر افق من نیست و این‌که خشم تو گیوتین من نیست... زیرا قلب من همواره گویی زرین است که می‌غلتد بر پله‌های طبع تو و میدان‌های هوشیاری و باران‌های روزهای تو...

جدایی یا وصل من علیه تو اعلانِ عشق می‌دهم علیه تو اعلانِ صلح می‌دهم علیه تو اعلانِ اشتیاق می‌دهم علیه تو اعلانِ عفو می‌دهم بی‌هیچ پشیمانی چرا که من جسمم را و روحم را به تو بخشیدم.

چگونه می‌توانم تو را ببخشم تو از درجه‌ی غلیانْ مرا به سرمای زیر صفر رساندی تو نور در پوست من بودی تو نفس بلند شادی در چشمان من بودی تو تمامیِ چیزهای زیبا و شریف بودی و تمام چیزهایی که حرفه‌ی چالش‌برانگیزی داشت

و به خاطر توست که بوسه آفریده شده است!...

جمعه غمگین است و من عاشقی غمگینم و تو درون جسمم مصلوب شده‌ای،

پیش از تو کسان زیادی بودند... اما هیچ‌کس نبود بعد از تو؟ تو!... پیش از تو زنی بودم که در میانه‌ی بوس‌و‌کنار خمیازه می‌کشید و برنامه‌های تلویزیون را دنبال می‌کرد پیش از تو از دلتنگی رو به مرگ بودم چونان نقطه‌ای در میانه‌ی دایره!...

خاورمیانه در غبار تاریخی دیگرگونه گم شده است.

جز گندم دستانت مرا نانی نیست.

پیش از چشمان تو مرا تاریخی نیست

پیش از آن‌که بروم با خودم گفتم: برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

چه دردناک است خفتن در شهر صنعتی وقتی که قلبت پمپ نباشد وقتی که قلبت پروانه‌ای باشد که با سوزن به دیوار جدایی محکم شده است و نومیدانه بال‌هایش را تکان می‌دهد...

چرا مرا از گنجشک کوچ به میخ تابوت غم بدَل کردی

من مُرده‌ام گویی تو بخشی از وجود خودم بودی و هنگامی که تو را در دلم کشتم نمی‌دانستم که خودکشی کرده‌ام.

با تو ذوب شدم، رقصیدم و همه‌جا پراکنده شدم و به پریزادی اساطیری بدل شدم که عریانْ بر اسب اصیل عربی برنشسته است

روزگار ما چونان درخت پیچک دوزخی، در پیرامون اعصابم رشد می‌کند

با تو تنها با تو ذوب شدم، رقصیدم و همه‌جا پراکنده شدم

از آن‌گاه که تو را شناختم عشق هموطنم شده است بدان سبب که ما هر دو در یک سیاره ساکن هستیم، و یک خورشید بر ما می‌تابد چه دل‌انگیز است که تو را می‌شناسم تو را شادی نامیده‌ام، شادی و هر بامداد، از خاکستر من برمی‌خیزی و من با صدای خودم از خواب برمی‌خیزم درحالی‌که به تو می‌گویم: ای شادمانی، عشق به‌خیر!

با تو پیکرم از صحرایی برهوت به خوشه‌های نور بدل گردید...