کتاب علیه تو اعلان عشق می دهم

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود

خاورمیانه کجا رفت؟ این تمدن شعر و غزل را کدام چنگیز و تیمور بر باد داد؟!

ما دیر یکدیگر را ملاقات کردیم و زود از هم جدا شدیم

ای پاکیزگیِ برف سال آینده، دوستت می‌دارم با تمامیِ اشتیاق ممکن و با تمامیِ غصه‌ها...

من درِ صدف حلزونی‌ام را به روی خود محکم بسته‌ام پس چگونه صدای تو نفوذ کرده است

جز پیکر تو مرا وطنی نیست

تو چونان صاعقه در من رخنه کرده‌ای و مرا به دو نیم ساخته‌ای نیمی که دوستت می‌دارد و نیمی که در عذاب است

صدایت را به خاطر خواهم آورد تا مرگ بر من گوارا گردد

برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

چگونه می‌توانم تو را ببخشم تو از درجه‌ی غلیانْ مرا به سرمای زیر صفر رساندی تو نور در پوست من بودی تو نفس بلند شادی در چشمان من بودی تو تمامیِ چیزهای زیبا و شریف بودی و تمام چیزهایی که حرفه‌ی چالش‌برانگیزی داشت

و به خاطر توست که بوسه آفریده شده است!...

جز گندم دستانت مرا نانی نیست.

دغدغه‌ی من تو دغدغه‌ی من شده‌ای درباره‌ی تو و برای تو می‌نویسم، تا تو را حاضر کنم

جدایی یا وصل من علیه تو اعلانِ عشق می‌دهم علیه تو اعلانِ صلح می‌دهم علیه تو اعلانِ اشتیاق می‌دهم علیه تو اعلانِ عفو می‌دهم بی‌هیچ پشیمانی چرا که من جسمم را و روحم را به تو بخشیدم.

پیش از چشمان تو مرا تاریخی نیست

پیش از تو کسان زیادی بودند... اما هیچ‌کس نبود بعد از تو؟ تو!... پیش از تو زنی بودم که در میانه‌ی بوس‌و‌کنار خمیازه می‌کشید و برنامه‌های تلویزیون را دنبال می‌کرد پیش از تو از دلتنگی رو به مرگ بودم چونان نقطه‌ای در میانه‌ی دایره!...

آیا می‌توان آن لحظه‌های روشن شمع‌گونه را خاموش‌کرد،

هیچ قطره‌ای در موج قادر نیست که به سوی ذره‌ی شنی برگردد که قبلاً او را دربرگرفته بود

جمعه غمگین است و من عاشقی غمگینم و تو درون جسمم مصلوب شده‌ای،

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود

تنها زلزله‌ باشد که بازمانده‌ی ما و خاکستر ما را درهم آمیزد، بعد از آن‌که زندگانی شادی یک دیدار نامتناهی را بر ما حرام گردانید.

پیش از آن‌که بروم با خودم گفتم: برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

آه، مرا بگز من گرسنه‌ی تمامیِ زهرهایت هستم

با تو ذوب شدم، رقصیدم و همه‌جا پراکنده شدم و به پریزادی اساطیری بدل شدم که عریانْ بر اسب اصیل عربی برنشسته است

ای غریبه... باور مکن وقتی به تو می‌گویم فراموشت کرده‌ام، و این‌که سینه‌ی تو دیگر آشیانه‌ی من نیست و این‌که چشمانت دیگر افق من نیست و این‌که خشم تو گیوتین من نیست... زیرا قلب من همواره گویی زرین است که می‌غلتد بر پله‌های طبع تو و میدان‌های هوشیاری و باران‌های روزهای تو...

شب‌های فراق طولانی‌ست گسترده به اندازه‌ی دو قاره...

پیش از تو کسان زیادی بودند... اما هیچ‌کس نبود

خاورمیانه در غبار تاریخی دیگرگونه گم شده است.

من جسمم را و روحم را به تو بخشیدم.

چرا مرا از گنجشک کوچ به میخ تابوت غم بدَل کردی