کتاب علیه تو اعلان عشق می دهم

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود

خاورمیانه کجا رفت؟ این تمدن شعر و غزل را کدام چنگیز و تیمور بر باد داد؟!

ما دیر یکدیگر را ملاقات کردیم و زود از هم جدا شدیم

من درِ صدف حلزونی‌ام را به روی خود محکم بسته‌ام پس چگونه صدای تو نفوذ کرده است

ای پاکیزگیِ برف سال آینده، دوستت می‌دارم با تمامیِ اشتیاق ممکن و با تمامیِ غصه‌ها...

جز پیکر تو مرا وطنی نیست

تو چونان صاعقه در من رخنه کرده‌ای و مرا به دو نیم ساخته‌ای نیمی که دوستت می‌دارد و نیمی که در عذاب است

صدایت را به خاطر خواهم آورد تا مرگ بر من گوارا گردد

چگونه می‌توانم تو را ببخشم تو از درجه‌ی غلیانْ مرا به سرمای زیر صفر رساندی تو نور در پوست من بودی تو نفس بلند شادی در چشمان من بودی تو تمامیِ چیزهای زیبا و شریف بودی و تمام چیزهایی که حرفه‌ی چالش‌برانگیزی داشت

برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

و به خاطر توست که بوسه آفریده شده است!...

جز گندم دستانت مرا نانی نیست.

هیچ قطره‌ای در موج قادر نیست که به سوی ذره‌ی شنی برگردد که قبلاً او را دربرگرفته بود

جدایی یا وصل من علیه تو اعلانِ عشق می‌دهم علیه تو اعلانِ صلح می‌دهم علیه تو اعلانِ اشتیاق می‌دهم علیه تو اعلانِ عفو می‌دهم بی‌هیچ پشیمانی چرا که من جسمم را و روحم را به تو بخشیدم.

پیش از چشمان تو مرا تاریخی نیست

پیش از تو کسان زیادی بودند... اما هیچ‌کس نبود بعد از تو؟ تو!... پیش از تو زنی بودم که در میانه‌ی بوس‌و‌کنار خمیازه می‌کشید و برنامه‌های تلویزیون را دنبال می‌کرد پیش از تو از دلتنگی رو به مرگ بودم چونان نقطه‌ای در میانه‌ی دایره!...

آیا می‌توان آن لحظه‌های روشن شمع‌گونه را خاموش‌کرد،

دغدغه‌ی من تو دغدغه‌ی من شده‌ای درباره‌ی تو و برای تو می‌نویسم، تا تو را حاضر کنم

تنها زلزله‌ باشد که بازمانده‌ی ما و خاکستر ما را درهم آمیزد، بعد از آن‌که زندگانی شادی یک دیدار نامتناهی را بر ما حرام گردانید.

جمعه غمگین است و من عاشقی غمگینم و تو درون جسمم مصلوب شده‌ای،

تاریخ در خاورمیانه با خون نوشته می‌شود

ای غریبه... باور مکن وقتی به تو می‌گویم فراموشت کرده‌ام، و این‌که سینه‌ی تو دیگر آشیانه‌ی من نیست و این‌که چشمانت دیگر افق من نیست و این‌که خشم تو گیوتین من نیست... زیرا قلب من همواره گویی زرین است که می‌غلتد بر پله‌های طبع تو و میدان‌های هوشیاری و باران‌های روزهای تو...

پیش از آن‌که بروم با خودم گفتم: برای ما بسنده است، همین که ما در یک سیاره زندگی می‌کنیم و یک ماه بر ما می‌تابد...

خاورمیانه در غبار تاریخی دیگرگونه گم شده است.

چرا مرا از گنجشک کوچ به میخ تابوت غم بدَل کردی

آه، مرا بگز من گرسنه‌ی تمامیِ زهرهایت هستم

با تو ذوب شدم، رقصیدم و همه‌جا پراکنده شدم و به پریزادی اساطیری بدل شدم که عریانْ بر اسب اصیل عربی برنشسته است

گویی من مُرده‌ام گویی تو بخشی از وجود خودم بودی و هنگامی که تو را در دلم کشتم نمی‌دانستم که خودکشی کرده‌ام.

با تو تنها با تو ذوب شدم، رقصیدم و همه‌جا پراکنده شدم

چه دردناک است خفتن در شهر صنعتی وقتی که قلبت پمپ نباشد وقتی که قلبت پروانه‌ای باشد که با سوزن به دیوار جدایی محکم شده است و نومیدانه بال‌هایش را تکان می‌دهد...