بریده‌هایی از کتاب درخت زهرآگین

و هیچ لبخندی واقعاً لبخند نبوده است مگر لبخندی بین مهد و گور که تنها لبخند همان است و وقتی بر لبانت جاری شود پایانی بر تمام دردها خواهد بود

لبخندی از عشق برمی‌خیزد و لبخندی از فریب و لبخند لبخندها پدید آید هر گاه این دو به هم رسند چهره گاه از نفرت در هم فرورود گاه از اهانت و غم بزرگ آن است که بیهوده می‌خواهی از دل برانی‌اش زیرا در اعماق جانت ریشه کرده است

فرشته‌ای که ناظر تولدم بود روزِ میلادم فرشته‌ای گفت موجود کوچک ترکیب شادمانی و لذت زیستی عاشقانه برگزین در زمین بی‌آن‌که کسی یاری‌ات کند

گر که اندیشه همانا زندگی و قدرت و هستی ما باشد کاهش اندیشه هم مرگ است پس همانا من چه بمیرم چه بمانم باز یک مگس هستم که خوشبخت است