بریده‌هایی از کتاب درخت زهرآگین

و هیچ لبخندی واقعاً لبخند نبوده است مگر لبخندی بین مهد و گور که تنها لبخند همان است و وقتی بر لبانت جاری شود پایانی بر تمام دردها خواهد بود

لبخندی از عشق برمی‌خیزد و لبخندی از فریب و لبخند لبخندها پدید آید هر گاه این دو به هم رسند چهره گاه از نفرت در هم فرورود گاه از اهانت و غم بزرگ آن است که بیهوده می‌خواهی از دل برانی‌اش زیرا در اعماق جانت ریشه کرده است

فرشته‌ای که ناظر تولدم بود روزِ میلادم فرشته‌ای گفت موجود کوچک ترکیب شادمانی و لذت زیستی عاشقانه برگزین در زمین بی‌آن‌که کسی یاری‌ات کند

گر که اندیشه همانا زندگی و قدرت و هستی ما باشد کاهش اندیشه هم مرگ است پس همانا من چه بمیرم چه بمانم باز یک مگس هستم که خوشبخت است

هیچ لبخندی واقعاً لبخند نبوده است مگر لبخندی بین مهد و گور که تنها لبخند همان است

سیل جان‌کاه بلا و فقر و بیماری کالسکه‌های ازدواج و زندگانی را ارابه‌های مرگ خواهد کرد