محمدامین ریاحی

محمدامین ریاحی زادهٔ ۱۳۰۲، ادیب، تاریخ‌نگار و سیاست‌مدار معاصر ایرانی بود که در حوزهٔ فرهنگ، ادبیات و تاریخ ایران آثار پژوهشی متعددی پدید آورد. او در شهر خوی متولد شد و پس از تحصیل در آنجا، به تهران آمد و در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران از محضر اساتیدی چون بدیع‌الزمان فروزانفر و ملک‌الشعرای بهار بهره برد.

ریاحی در سال ۱۳۳۷ با رساله‌ای درباره «مرصادالعباد» دکتری گرفت. او از سال ۱۳۲۷ در کسوت معلم و مدیر مشغول به کار شد و در وزارت فرهنگ، تدوین حرف «س» «لغت‌نامه دهخدا» و بنیان‌گذاری هفته‌نامهٔ «کیهان فرهنگی» را در کارنامه خود دارد. یکی از مهم‌ترین اقدامات مدیریتی او، سامان‌دهی کتاب‌های درسی دبیرستان بود. ریاحی همچنین چندین سمت فرهنگی و سیاسی را بر عهده داشت، از جمله رایزنی فرهنگی ایران در ترکیه، ریاست «بنیاد شاهنامه فردوسی»، ریاست دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک و وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۳۵۷.

از برجسته‌ترین آثار او می‌توان به «سرچشمه‌های فردوسی‌شناسی»، «گلگشت در شعر و اندیشه حافظ»، «تاریخ خوی» و «زبان و ادب فارسی در قلمرو عثمانی» اشاره کرد. او در تصحیح متون کهن فارسی نیز تبحر داشت و آثاری مانند «مرصادالعباد»، «نزهةالمجالس» و «شش فصل» را تصحیح کرد. یکی از مهم‌ترین پژوهش‌های او، بازشناسی آرامگاه شمس تبریزی در خوی بود. محمدامین ریاحی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ درگذشت.