کتاب صوتی مانند مهندس هوافضا بیندیشید

کتاب صوتی مانند مهندس هوافضا بیندیشید نوشته ازان وارل است. این کتاب شیوه تازه‌ای از فکر کردن را به شما یاد می‌دهد و کمک می کند تا بتوانید دنیا را جور دیگری ببینید و تصمیم بگیرید. این کتاب با ترجمه زهره نوروزی و صدای احسان اطهری منتشر شده است.

درباره کتاب مانند مهندس هوافضا بیندیشید

هدف نویسنده در این کتاب، تشکیل ارتشی از افرادی غیر از دانشمندان هوافضا است که با مشکلات روزانه یک دانشمند هوافضا دست و پنجه نرم می‌کنند. شما با مطالعه این کتاب می‌توانید زندگی‌تان را کنترل کنید؛ فرضیات، کلیشه‌ها و الگوهای سنتی را به چالش بکشید و جایی که دیگران به بن‌بست می‌رسند، شما با خلق فرصت‌های جدید، شرایط را به نفع خودتان دگرگون کنید.

اندیشیدن به شیوهٔ دانشمند هوافضا به این معنا است که دنیا را از زاویه‌ای دیگر ببینید. دانشمندان هوافضا چیزی را تصور می‌کنند که تصور آن برای دیگران محال می‌نماید و مسایل حل‌نشدنی را حل می‌کنند، کار آن‌ها تبدیل شکست‌ها به پیروزی و ایجاد گشایش از دل محدودیت است.

آنان به‌خوبی آگاهند که همهٔ قوانین، وحی مُنزَل نیستند و می‌توان با تغییر مفروض، مسیری نو را پیمود. این طرز تفکر، نه‌تنها دیدگاه افراد را به جهان دگرگون می‌کند؛ که قدرت تغییر دنیا را نیز به آنان ارزانی می‌دارد.

شنیدن کتاب مانند مهندس هوافضا بیندیشید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که در زندگی به دنبال موفقیت بیشتر هستند پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب مانند مهندس هوافضا بیندیشید

دانشمندان هوافضا نیز همانند سایر دانشمندان به تردید خو گرفته‌اند. آن‌ها می‌دانند در هر قدمی که برمی‌دارند تردید حضور دارد. تقریباً تمامی پیشرفت‌های بشری حاصل آن هستند که فردی متوجه امری خلاف قاعده می شود و با خود می‌اندیشد «چه جالب!»، و بعد نگاهی دقیق‌تر می‌اندازد تا ببیند ماجرا از چه قرار است.

توانایی ما برای بهره‌وری هرچه بیش‌تر از عدم قطعیت، به ایجاد بیش‌ترین ارزش بالقوه منجر می‌شود. ما باید سرشار از آمادگی باشیم، نه این‌که بخواهیم هراس و دودلی را برطرف کنیم. جایی که قطعیت به پایان می‌رسد، پیشرفت شروع می‌شود. وسواس ما برای دوری از عدم اطمینان یک عارضهٔ جانبی دیگر هم دارد و بینش ما را مثل حضور در اتاق آینه به گمراهی می‌کشد.

بخش زیادی از دانش ما مستعد خطا است و تشخیص بخش‌های فاقد مدرک واقعی همیشه آسان نیست. ما در هنرِ تظاهر به ابراز عقیده، حرفه‌ای شده‌ایم، لبخند می‌زنیم، تأیید می‌کنیم و با یک پاسخ از سر ناچاری، لاف می‌زنیم. به ما گفته‌اند: «آن‌قدر ادای چیزی را دربیاوریم تا در نهایت، خودِ واقعی‌مان به همان چیزی که ادایش را درمی‌آوریم بدل شود.» فخرفروشی و بیان پاسخ‌های قطعی را ارزش می‌دانیم؛ حال آن‌که دانش‌مان در زمینه‌ای خاص اندکی بیش از جست‌وجویی دودقیقه‌ای در ویکی‌پدیا نیست. کوتاه نمی‌آییم، تظاهرکنان که می‌دانیم - آنچه را که فقط می‌پنداریم که می‌دانیم- و به حقایق واضحی که مغایر با عقاید سرسخت ما است توجهی نداریم؛ لافِ علم زدن، گوش‌هایمان را بر روی پیام‌های آموزشی از منابع بیرونی می‌بندد.

یقین نمی‌گذارد ناتوانی‌مان را ببینیم؛ هر چه بیش‌تر تفسیر خودمان را از حقیقت بگوییم - آن‌هم با شور و حرارت و چاشنی حرکت‌های اغراق‌آمیز دست- نفس‌مان را پروبال بیش‌تری داده‌ایم تا جایی که سر به فلک بکشد و آن‌گاه آن‌چه در زیر آن نهفته است، پنهان می‌ماند.

موفقیت هنگامی نمایان می‌شود که از پاسخ‌های قاطع دست بشوییم، چرخ‌های آموزشیِ گذشته را از حرکت بازداریم و از روشنایی گام در تاریکی‌ها بگذاریم. اگر پا را از حریم امن‌تان فراتر نگذارید، آن‌چه انتظارش را ندارید نخواهید یافت. کسانی که به‌جای راحتی و آسایش در وضع موجود، خطر می‌کنند و با ناشناخته‌های بزرگ درمی‌آویزند، در عصر حاضر یک سروگردن از دیگران بالاترند.