کتاب صوتی بی‌دل هوا

کتاب بی‌دل هوا، نوشته‌ی زهرا سعیدی روایتی زنانه از جنگ و آسیب‌هایی است که جنگ به زنان وارد می‌کند اما در کمتر مساله‌ای به آن پرداخته شده است. بی‌دل هوا در داستان، نام زنی افسانه‌ای است.

نسخه صوتی کتاب بی‌دل هوا را با صدای زیبای زهرا سعیدی در اختیار دارید.

درباره‌ی کتاب صوتی بی‌دل هوا

کتاب بی‌دل هوا، روایتی متفاوت از جنگ است. جنگ با تمام آسیب‌هایی که وارد می‌کند. جنگ همراه با همه‌ی آن ابعاد پنهانی که دارد. ابعادی که تا به حال، آنطور که باید و شاید، به آن پرداخته نشده است. زهرا سعیدی در کتاب بی‌دل هوا، از جنگ، آسیب‌های روانی جنگ و مهاجرت اجباری گفته است. داستان بی‌دل هوا روایتگر نام زنی افسانه‌ای در جنوب است که عاشق مردی به‌ نام سبزِ قبا می‌شود اما او انسان معمولی نیست. بی‌دل هوا برای رسیدن به او باید آن قدر برود تا هفت‌جفت کفش آهنی را در مسیر خود بپوساند تا در نهایت به مقصود خود دست یابد و گویا شخصیت‌های کتاب او هم به‌ نوعی مصادیقی از بی‌دل هوای افسانه‌اند.

کتاب صوتی بی‌دل هوا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر دوست دارید اثری متفاوت درباره‌ی جنگ و آثار مخرب آن در قالب داستانی بخوانید، کتاب بی‌دل هوا را انتخاب کنید. 

درباره‌ی زهرا سعیدی

زهرا سعیدی بازیگر آبادانی در  ۵ اسفند ۱۳۳۱ متولد شد. او بازیگری را با تئاتر آغاز کرد و تجربه‌ی سینما و بازی در سریال‌های تلویزیونی را هم به دست آورد. زهرا سعیدی را بیشتر به خاطر نقش‌آفرینی و بازی در سریال مریم مقدس می‌شناسند. 

بخشی از کتاب صوتی بی‌دل هوا

در جاده‌ای سنگلاخی از دست کسی می‌گریزم. مردی فریادزنان با چوب دستی دنبالم کرده و هردم نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود. عده‌ای مرد با او همراه می‌شوند و با هیاهو تعقیبم می‌کنند. همهمه‌ی آدم‌ها، داد و فریادشان با صدای شرشر آب، گوشم را پر می‌کند. به نفس نفس می‌افتم. پایم روی سنگی می‌لغزد و محکم به زمین می‌خورم. زمین خیس است.

از خواب بیدار می‌شوم. کف هال خانه‌ام در آبادان خوابیده‌ام. و آب همه‌جا را گرفته. وحشت‌زده به اطراف نگاه می‌کنم. شلنگ آبگرمکن داخل آشپزخانه را می‌بینم که پاره شده، به هرطرف می‌چرخد و آب را به سرعت به همه‌جا می‌پاشد. می‌خواهم مصطفی و مریم را که کنارم خوابیده‌اند بیدار کنم. اما نمی‌توانم. دستم به آن‌ها نمی‌رسد. آب از آشپزخانه بیرون می‌ریزد و در هال پخش می‌شود. فریاد می‌زنم: «مصطفی، بلند شو شیر آب را ببند! مریم، پاشو یک سطل بیار.»

صدایم انگار گم می‌شود. همهمه‌ی آدم‌هایی که در کابوس دنبالم کرده‌اند هنوز هم ادامه دارد...