نظرات کاربران درباره کتاب صوتی بیابان تاتارها

نشستی داری کتاب رو گوش می‌دی که یهو یه صدای نتراشیده توی گوشت عربده می‌زنه: "تهیه‌کننده فلانی، تدوین‌کننده بهمانی، استودیو بیساری" راوی هم برای خودش می‌خونه می‌ره جلو و می‌بینی چند سطر رو از دست داده‌ای :)

کتاب بیابان تاتارها یک شاهکار کم نظیره . یکی از بهترین کتابهایی که تا حالا خوندم . کتابی با پایانی هولناک و امیدهای بر باد رفته . سربازی جوانی بنام دروگو برای سربازی به قلعه ای میرود و قرار است دو سال انجا بماند . اما اتفاقاتی می افتد که مجبور میشود سالها انجا بماند . پایان کتاب بسیار جالب اما هولناک است . پایانی که شنونده می پسندد و دوست دارد . من دو بار کتاب متنی و یکبار صوتی اون رو استفاده کردم . بعید میدونم کسی پیدا بشه که از این کتاب خوشش نیاد .

کتاب عالی و صدای راوی هم عالی بود . کتاب درباره تلف شدن زندگی در انتظار زندگیه . انتظار بی پایان پشت دیوار هایی که خودمون برای خودمون ساختیم . چهارچوب هایی بهشون عادت میکنیم . بیابان تاتارها به نظرم خود زندگیه ‌. و وقتی بلاخره لحظه اتفاق بزرگ میرسه قهرمان دیگه توان قهرمان بودن رو نداره . نه چون شجاع نیست چون تمام توانش رو صرف انتظار کرده . این کتاب نشون میده چه طور آدم ها با رضایت خودشون عمرشون تحویل میدن و بزرگترین تراژدی کتاب اینه که دروگو هیچ وقت واقعا زندگی نکرد . تلخ اما واقعی .

اول از همه باید از ترجمه‌ی بینظیر کتاب بگم. به قدری استعاره ها و آرایه‌هاش ملموسن، به قدری کلماتش خاص انتخاب شده‌ن که واقعا در عین زیبایی، مفهوم رو به بهترین شکل ممکن میرسونه. کتاب درباره‌ی روزمرگی‌ ها، امیدواری ها و گذران زندگی دروگو هستش. کسی که برای شروع خدمتش به قلعه‌ای دور افتاده میره، جایی که اوایل ازش انزجار داشت و در صدد این بود که زودتر به نحوی بتونه اونجا رو ترک کنه و انتقالی بگیره؛ ولی بنا به دلایلی موندگار میشه. خیلی زیبا درباره‌ی آرزوهای از دست رفته صحبت میکنه. درباره‌ی سختی قبول اینکه راهی که تا حالا اومدی اشتباه بوده و دِین نانوشته‌ای که به خودت حس میکنی و خودت رو مجبور میکنی راهت رو ادامه بدی، راهی که به درست بودنش اطمینان نداری.

ترکیب یه نویسنده با قلم قوی یه مترجم کاربلد و فرهیخته و یه خوانش عالی و گیرا یه کتاب با کیفیت

میخواهم احساساتم را پس خواندن کتتب بنویسم در ستایش ناامیدی چه بسیار روزهایی که در رویاهای کودکانه‌ام غرق بودم؛ به دنبال کورسویی از امید، چراغی کم‌جان در میانه‌ی انبوهی از تاریکی. در میان آن همه ناامیدی، نوری اندک مرا به ادامه‌ی این زندگی فرا می‌خواند. اما اکنون که این‌جا نشسته‌ام، می‌خواهم بنویسم از زیباییِ ناامید شدن. چه بسیار زندگی‌هایی که در رؤیای رسیدن، سال‌های بسیاری را صرف تعقیب آرزویی کردند که از همان ابتدا سرنوشتش نرسیدن بود. و حالا، در کنج خلوت خانه‌ها آرزوهای مردی پوسیده است، آرزوهای زنی پوسیده است، آرزوهای کودکی در میان تارهای عنکبوت پوسیده است. می‌گویند خدایان در ژرفای جعبه‌ی پاندورا راهی برای رهایی انسان از شر نهاده‌اند و آن چیزی نیست جز امید. اما چه امیدی؟ امیدی که سرانجامی ندارد در زندگی‌ای که خود سرانجامی ندارد. و تنها این می‌ماند که گاهی باید از امید دست شست، آن را رها کرد و به نرسیدن ایمان آورد. گاهی فقط باید گفت: نشد. این امید برای من نبود. ارزشش را نداشت که تمام عمرم را صرف رسیدن به آن کنم و اکنون که پیر شده‌ام در حسرت نرسیدن بسوزم. رها کن این امیدِ بی‌سرانجام را. بگذار خودش با خودش بجنگد و شکست بخورد، تا تو شکست‌خورده‌ی این جنگ نباشی؛ زیرا تنها جنگجویی شکست می‌خورد که در جنگی از پیش تعیین‌شده شرکت کرده است. می‌خواهند هرچه می‌خواهند بگویند: که زندگی ارزش جنگیدن دارد. اما به نظر، همیشه چنین نیست. واقعاً این زندگی چه ارزشی برای جنگیدن دارد؟ به کجا می‌انجامد؟ و هیچ‌کس نمی‌داند. آیا می‌خواهی تو هم در قلعه‌ی باستیانی به امید حمله‌ی تاتارها بمانی؟ چند سال صبر خواهی کرد؟ چقدر منتظر خواهی ماند؟ و آیا عمر به تو اجازه خواهد داد آن روز را ببینی؟ یا در همین امید پوچ خواهی مرد در حالی که کیلومترها آن‌سوتر زندگی در جریان است؟ زندگی همیشه در جریان است. نمی‌توان جلوی عبور رود را گرفت. فقط می‌توان دیدش. شاید هم باید از رود بیرون آمد؛ نه با جریانش شنا کرد و نه علیه آن جنگید. فقط باید گذاشت عبور کند.

وسط خوانش کتاب با صدای بلند تبلیغ میکنن گوینده و موسیقی و تهیه‌کننده و ... واقعاً یعنی چی ؟؟؟!!! خب اولش بگید...👎

وقتی دیدم این کتاب خوب توی طاقچه بی‌نهایته مطمئن شدم به تمدید اشتراک:)

کتاب را بسیار دوست داشتم. یک بار متنی و دو بار صوتی را گوش کردم و هنوز مشتاقم. روایت خانم بختی هم عالی است. پایان کتاب تکان دهنده است. خیلی از ما می توانیم خودمان را در این کتاب ببینیم.

تونستنم با جوانی ارتباط خیلی خوبی برقرار کنم و خوندنش رو به کسایی که ممکنه تا چند وقت دیگه از خانوادشون دور بشن و به جاهایی مثل سربازی یا دانشگاه برن حتما پیشنهاد میکنم

انصافا وسط داستان معرفی تهییه کننده چیه؟

کتاب تأثیرگذاریه . ولی توجه کنید که ۲۰۰ صفحۀ اولش حوصله سر بره و کسل کننده . ولی تو ۳۰ صفحۀ آخری منظور کتاب رو میفهمید : اگه میخواین زندگی کنید منتظر اتفاق فوق العاده یا خوشبختی یا چیز معرکه‌ای که پیش بیاد نشینید . چون هیچ جا هیچ خبری نیست !

چه قلم خوبی داره نویسنده آتش به دل مخاطب میزنه و به گونه ای جذاب داستان ملالی روزمره را تعریف می‌کند

بسیار عالی از آن دسته کتابهایی است که ارزش چندبار خواندن را دارد.

من کلا به داستان علاقه دارم .کمتر پیش میاد که از حوزه ادبیات داستانی کلاسیک خیلی لذت ببرم و آثار فاخر مورد علاقه ام باشه .ولی این کتاب جذاب ،شنیدنی و زیبا بود چیزی که قلب من را لمس کرد. اگر به داستان‌هایی از رویارویی انسان با زندگی ،انواع احساسات از جمله غرور ،شکست،غم و.. بریده ای از ملال از گذر عمر از مواجهه انسانها با آنها بخوانید و بشنوید این کتاب را بخوانید یا گوش بدهید

داستان یک افسر ارتشی که به یک دژ می‌ره تادوره ایی از خدمتشو که شاید مدتی کوتاه باشه ،بگذرونه اما اوضاع اونجوری که میخواد پیش نمیره،دراین دژ همه دوست دارن اتفاقی پیش بیاد ،جنگی رخ بده ولی،،،،داستان برای خواندن کند پیش می‌ره ،بهتره صوتیشو گوش بدیم،ایرادی که داشتم بااینکه راوی خیلی مسلط میخونه اگر آقا بود بهتر بود چرا در قسمت‌هایی که صحبت بین افراد برقرار میشه ضعف داره وفکر می‌کنی بجای سرهنگ پیر،یک پیرزن وبجای افسران جوان هنگ نوجوانی حرف میزند و بعد اینکه داستان در هنگ ودژ مردانه است.

کتاب خوبیه و با بعضیا موافق نیستم که میگن نا امید کننده است اتفاقا باید با خواندن همچین اثرهای انسان فکر کنه تنها چیزی که بشر رو زنده نگه می داره امیده ، در این کتاب دقیقا میخواد اینو بگه که انسان باید امیدوار باشه حتی به واهی ترین رخدادهای زندگی

این کتاب برای من بیشتر از اینکه داستان یک دژ و انتظار جنگ باشد، تجربه‌ی فرسایش زمان بود. نویسنده عمدا اتفاق خاصی نمی‌آفریند؛ برعکس، با تکرار روزمرگی و امیدهایی که مدام عقب میافتند، حس ملال و تعلیق زندگی را منتقل میکنه. بیابان نماد آینده‌ای است که همه منتظرند از اون معنایی بیرون بیاید، اما ممکنه هیچ‌وقت چیزی در اون نباشه. تراژدی جوانی هم همینه مدام فکر می‌کند «کمی دیگر بمانم»، و همین کمی دیگر تبدیل میشود به سال‌هایی که بی‌صدا می‌گذرند. پایان یادآور این حقیقت ساده هست که گاهی بزرگ‌ترین شکست زندگی نه یک فاجعه ناگهانی، بلکه سال‌ها انتظار برای لحظه‌ای است که شاید هرگز نرسد. گرچه شاید روایت کتاب موشکافانه و زیبا ملال زندگی رو به تصویر کشیده جوریکه خواننده واقعا توش غرق میشه ولی از اونجا که در جهان پر از ناامیدی آدم باید دنبال امید بگرده، من ترجیح می‌دهم بهسراغ آثاری برم که در دل این تاریکی، جایی برای مقاومت و امید هم باز میکنند. در ضمن گویندگی هم روان و خوب هست و گوینده روی جملات تسلط دارد.

داستان خوبی داشت، اما این متن و ادبیات (و البته ترجمه) فوق‌العاده و بسیاااار زیباش بود که جذابش میکرد..

به نظرم نویسنده از قصد می‌خواسته کتاب خسته‌کننده باشه تا با فضای روحی شخصیت اصلی داستان هم‌خوانی داشته باشه. کتاب خوبی بود.

درود، در مورد این کتاب از یکی از بلاگرها کتاب و کتابخوانی، خیلی تعریفش را شنیده بودم و صوتی این کتاب را گوش دادم و اصلا اون تصوری که داشتم نبود و در نهایت یک مفهوم در مورد زندگی داره که بابتش در یک محدوده محدود و تکراری داستان کشدار شده. در مجموع شاید برای کسی که در سن پایین است، جذاب باشه و دریافتی از زندگی بهش بده ولی برای کسی که تجربه زندگی داره چیز خاصی نداشت و فضاش هم فضای جذابی نیست که حداقل داستانش جالب باشه، ولی باید بگم، گوینده داستان بسیار عالی بودند و خیلی تنوع به صداها می دادند و خیلی خوب کتاب را می خواندند و هم صدا و هم نوع خوانش و صدا گذاری شخصیت ها بسیار خوب بود و باعث می شد که به گوش دادن ادامه دهم و خسته کننده نباشد و خیلی خوب بودند.

جیووانی دروگو تمام عمرش و صرف اتفاق هایی که هیچ وقت قرار نبود بیوفته کرد و گذر عمر و سال‌های زندگیش و اصلا نفهمید.

به طور حتم بهترین کتابیه که امسال خوندم. بوتزاتی تنهای انسان و برعبث پاییدنش در جهان رو به زیبایی به تصویر کشیده. در طول داستان همه‌‌ی حسرتم این بود که ای کاش در دوران خدمت این کتاب رو می‌خوندم.

سطحی ،کسل کننده ،یکنپاخت ،فاقد حرف خاصی ،همش منتظری یه اتفاقی بیفته ولی هیچی رسماً خوابت میگیره

ترجمه کتاب بسیار زیبا و دلنشینه با یک ادبیات بسیار قوی که داستان رو جذاب تر میکنه. صدای راوی هم به جذابیت کتاب افزوده

نویسنده بسیار توان مند ولی نگاهش بسیار غمناک و تلخ و گزنده هست.

عالی بود هم کتاب هم خوانش،ممنونم از نوار که فرصت شنیدن این کتابهای زیبا را برامون فراهم کرده

چه خوانش زیبایی و رمان بی نظیر است

اثری درخشان:)

داستان خوبی داشت ، با جوانی همزادپنداری کردم ولی فصل های آخر الکی کشدار شده بود صدای راوی هم خیلی دلنشین بود ، لذت بردم

گوینده بسیار عالی اجرا کرده

پنج ستاره برای خوانش گوینده دادم. وگرنه کتاب اثر چندانی روی من نداشت، نویسنده هیچ هیجان یا جذابیتی برای اثرش قائل نشده، کتابی نیست که هر کسی بپسنده، من اصلا دوست نداشتم و لذتی نبردم

عالی بود

پیام داستان برای من این بود : اگر خودت تصمیم نگیری چطور زندگی کنی، زندگی به جاش برات تصمیم می‌گیره.

کتاب خوبی بود با پایان‌بندیِ بی‌نظیر 🌟

چرا ی خانم باید از زبان ی سرباز مرد صحبت کنه و چقدر توهین آمیز که وسط پخش خودتون رو معرفی می‌کنید فصل سه دقیقه سی و یک و همین طور قبل‌تر

چقدر زیبا و درام ممنون از اپ نوار

عااااالی ..

بی نظیر بود

ادبیات، داستان، ترجمه و اجرا فوق العاده بودند و بسیار این کتاب رو به افرادی که به یک ادبیات متحیر کننده و در عین حال روون علاقه مند هستند پیشنهاد میکنم، اما ماه آوا تصمیم گرفته که دو جا وسط اجرا عوامل رو معرفی کنه و این باعث گسسته شدن شنونده از روند داستان میشه ولی اجرا و محتوا آنقدر عالی هست که این موضوع تا آخر کتاب یادتون بره و یک تجربه دلچسب داشته باشید.

خوب بود ولی هر کسی از این مدل کتاب‌ها خوشش نمیاد. خیلی برای من همذات پنداری عجیبی داشت. گوینده خوب بود با ریتم کتاب به خوبی هماهنگ شده بود. به نظرم با اشتراک نوار گوش کنید بهتره

نظرم روی متن کتاب هست نه اجرای صوتی. کتاب درجه یکه. البته من خودم دوست نداشتم که آخرش خیلی کافکایی بشه. به هر حال، همذاتپنداری عجیبی داشتم با شخصیت اول. بعید میدونم اگر کسی کتاب رو تا آخر دنبال کنه نظرش منفی باشه راجع به این رمان. در مجموع خوب نوشته شده.

نویسنده و مترجم و راوی عالی ولی داستان زیاد نثر ادبی و کشدار بود!!

فوق‌العاده بود

بله بسیار زیبا و مفید بود

فکر می‌کنم کتاب برای آقایان جذاب‌تر باشد تا خانم‌ها، چون داستان مربوط به یک پادگان است.‌ تقریباً نود درصد کتاب به توصیف می‌پردازد و برای من خسته‌کننده بود، روی دور تند گوش کردم. اما به‌هرحال حرف مهمی درنهایت برای گفتن دارد.

خوشم نیومد نصفه رهاش کردم

خیلی دوسش داشتم شخصیت دراگو خود ماییم 👌🏻

درسته که بعضی ها نوشتن داستان خسته کننده است ولی به خوبی گذر زمان تا پیر شدن رو میشه حس کرد..

من خیلی کتاب رو دوست داشتم و از گوش دادنش لذت بردم صدای گوینده متناسبه و خیلی راضی بودم که تند می‌خواندند موضوع کتاب چیزیه که همه مون حتما یکبار تجربه کردیم...‌رفتن مسیری در زندگی و پافشاری روی درست بودن و نتیجه دادن اون و اینکه آدمها در چنین شرایطی تصمیمات متفاوتی میگیرن یا از مسیر برمی‌گردن و راه دیگری رو میرن یا متعصبانه بر همون مسیر می مونن و هر روز با امید واهی منتظر اتفاق افتادن معجزه هستند