نظرات کاربران درباره کتاب صوتی بیابان تاتارها

کتاب بیابان تاتارها یک شاهکار کم نظیره . یکی از بهترین کتابهایی که تا حالا خوندم . کتابی با پایانی هولناک و امیدهای بر باد رفته . سربازی جوانی بنام دروگو برای سربازی به قلعه ای میرود و قرار است دو سال انجا بماند . اما اتفاقاتی می افتد که مجبور میشود سالها انجا بماند . پایان کتاب بسیار جالب اما هولناک است . پایانی که شنونده می پسندد و دوست دارد . من دو بار کتاب متنی و یکبار صوتی اون رو استفاده کردم . بعید میدونم کسی پیدا بشه که از این کتاب خوشش نیاد .

ترکیب یه نویسنده با قلم قوی یه مترجم کاربلد و فرهیخته و یه خوانش عالی و گیرا یه کتاب با کیفیت

کتاب را بسیار دوست داشتم. یک بار متنی و دو بار صوتی را گوش کردم و هنوز مشتاقم. روایت خانم بختی هم عالی است. پایان کتاب تکان دهنده است. خیلی از ما می توانیم خودمان را در این کتاب ببینیم.

کتاب عالی و صدای راوی هم عالی بود . کتاب درباره تلف شدن زندگی در انتظار زندگیه . انتظار بی پایان پشت دیوار هایی که خودمون برای خودمون ساختیم . چهارچوب هایی بهشون عادت میکنیم . بیابان تاتارها به نظرم خود زندگیه ‌. و وقتی بلاخره لحظه اتفاق بزرگ میرسه قهرمان دیگه توان قهرمان بودن رو نداره . نه چون شجاع نیست چون تمام توانش رو صرف انتظار کرده . این کتاب نشون میده چه طور آدم ها با رضایت خودشون عمرشون تحویل میدن و بزرگترین تراژدی کتاب اینه که دروگو هیچ وقت واقعا زندگی نکرد . تلخ اما واقعی .

تونستنم با جوانی ارتباط خیلی خوبی برقرار کنم و خوندنش رو به کسایی که ممکنه تا چند وقت دیگه از خانوادشون دور بشن و به جاهایی مثل سربازی یا دانشگاه برن حتما پیشنهاد میکنم

من کلا به داستان علاقه دارم .کمتر پیش میاد که از حوزه ادبیات داستانی کلاسیک خیلی لذت ببرم و آثار فاخر مورد علاقه ام باشه .ولی این کتاب جذاب ،شنیدنی و زیبا بود چیزی که قلب من را لمس کرد. اگر به داستان‌هایی از رویارویی انسان با زندگی ،انواع احساسات از جمله غرور ،شکست،غم و.. بریده ای از ملال از گذر عمر از مواجهه انسانها با آنها بخوانید و بشنوید این کتاب را بخوانید یا گوش بدهید

نشستی داری کتاب رو گوش می‌دی که یهو یه صدای نتراشیده توی گوشت عربده می‌زده: "تهیه‌کننده فلانی، تدوین‌کننده بهمانی، استدیو بیساری" راوی هم برای خودش می‌خونه می‌ره جلو و می‌بینی چند سطر رو از دست داده‌ای :)

وقتی دیدم این کتاب خوب توی طاقچه بی‌نهایته مطمئن شدم به تمدید اشتراک:)

چه قلم خوبی داره نویسنده آتش به دل مخاطب میزنه و به گونه ای جذاب داستان ملالی روزمره را تعریف می‌کند

بسیار عالی از آن دسته کتابهایی است که ارزش چندبار خواندن را دارد.

فکر می‌کنم کتاب برای آقایان جذاب‌تر باشد تا خانم‌ها، چون داستان مربوط به یک پادگان است.‌ تقریباً نود درصد کتاب به توصیف می‌پردازد و برای من خسته‌کننده بود، روی دور تند گوش کردم. اما به‌هرحال حرف مهمی درنهایت برای گفتن دارد.

جیووانی دروگو تمام عمرش و صرف اتفاق هایی که هیچ وقت قرار نبود بیوفته کرد و گذر عمر و سال‌های زندگیش و اصلا نفهمید.

خوشم نیومد نصفه رهاش کردم

خیلی دوسش داشتم شخصیت دراگو خود ماییم 👌🏻

میخواهم احساساتم را پس خواندن کتتب بنویسم در ستایش ناامیدی چه بسیار روزهایی که در رویاهای کودکانه‌ام غرق بودم؛ به دنبال کورسویی از امید، چراغی کم‌جان در میانه‌ی انبوهی از تاریکی. در میان آن همه ناامیدی، نوری اندک مرا به ادامه‌ی این زندگی فرا می‌خواند. اما اکنون که این‌جا نشسته‌ام، می‌خواهم بنویسم از زیباییِ ناامید شدن. چه بسیار زندگی‌هایی که در رؤیای رسیدن، سال‌های بسیاری را صرف تعقیب آرزویی کردند که از همان ابتدا سرنوشتش نرسیدن بود. و حالا، در کنج خلوت خانه‌ها آرزوهای مردی پوسیده است، آرزوهای زنی پوسیده است، آرزوهای کودکی در میان تارهای عنکبوت پوسیده است. می‌گویند خدایان در ژرفای جعبه‌ی پاندورا راهی برای رهایی انسان از شر نهاده‌اند و آن چیزی نیست جز امید. اما چه امیدی؟ امیدی که سرانجامی ندارد در زندگی‌ای که خود سرانجامی ندارد. و تنها این می‌ماند که گاهی باید از امید دست شست، آن را رها کرد و به نرسیدن ایمان آورد. گاهی فقط باید گفت: نشد. این امید برای من نبود. ارزشش را نداشت که تمام عمرم را صرف رسیدن به آن کنم و اکنون که پیر شده‌ام در حسرت نرسیدن بسوزم. رها کن این امیدِ بی‌سرانجام را. بگذار خودش با خودش بجنگد و شکست بخورد، تا تو شکست‌خورده‌ی این جنگ نباشی؛ زیرا تنها جنگجویی شکست می‌خورد که در جنگی از پیش تعیین‌شده شرکت کرده است. می‌خواهند هرچه می‌خواهند بگویند: که زندگی ارزش جنگیدن دارد. اما به نظر، همیشه چنین نیست. واقعاً این زندگی چه ارزشی برای جنگیدن دارد؟ به کجا می‌انجامد؟ و هیچ‌کس نمی‌داند. آیا می‌خواهی تو هم در قلعه‌ی باستیانی به امید حمله‌ی تاتارها بمانی؟ چند سال صبر خواهی کرد؟ چقدر منتظر خواهی ماند؟ و آیا عمر به تو اجازه خواهد داد آن روز را ببینی؟ یا در همین امید پوچ خواهی مرد در حالی که کیلومترها آن‌سوتر زندگی در جریان است؟ زندگی همیشه در جریان است. نمی‌توان جلوی عبور رود را گرفت. فقط می‌توان دیدش. شاید هم باید از رود بیرون آمد؛ نه با جریانش شنا کرد و نه علیه آن جنگید. فقط باید گذاشت عبور کند.

اول از همه باید از ترجمه‌ی بینظیر کتاب بگم. به قدری استعاره ها و آرایه‌هاش ملموسن، به قدری کلماتش خاص انتخاب شده‌ن که واقعا در عین زیبایی، مفهوم رو به بهترین شکل ممکن میرسونه. کتاب درباره‌ی روزمرگی‌ ها، امیدواری ها و گذران زندگی دروگو هستش. کسی که برای شروع خدمتش به قلعه‌ای دور افتاده میره، جایی که اوایل ازش انزجار داشت و در صدد این بود که زودتر به نحوی بتونه اونجا رو ترک کنه و انتقالی بگیره؛ ولی بنا به دلایلی موندگار میشه. خیلی زیبا درباره‌ی آرزوهای از دست رفته صحبت میکنه. درباره‌ی سختی قبول اینکه راهی که تا حالا اومدی اشتباه بوده و دِین نانوشته‌ای که به خودت حس میکنی و خودت رو مجبور میکنی راهت رو ادامه بدی، راهی که به درست بودنش اطمینان نداری.

کتاب تأثیرگذاریه . ولی توجه کنید که ۲۰۰ صفحۀ اولش حوصله سر بره و کسل کننده . ولی تو ۳۰ صفحۀ آخری منظور کتاب رو میفهمید : اگه میخواین زندگی کنید منتظر اتفاق فوق العاده یا خوشبختی یا چیز معرکه‌ای که پیش بیاد نشینید . چون هیچ جا هیچ خبری نیست !

درسته که بعضی ها نوشتن داستان خسته کننده است ولی به خوبی گذر زمان تا پیر شدن رو میشه حس کرد..

به طور حتم بهترین کتابیه که امسال خوندم. بوتزاتی تنهای انسان و برعبث پاییدنش در جهان رو به زیبایی به تصویر کشیده. در طول داستان همه‌‌ی حسرتم این بود که ای کاش در دوران خدمت این کتاب رو می‌خوندم.

من خیلی کتاب رو دوست داشتم و از گوش دادنش لذت بردم صدای گوینده متناسبه و خیلی راضی بودم که تند می‌خواندند موضوع کتاب چیزیه که همه مون حتما یکبار تجربه کردیم...‌رفتن مسیری در زندگی و پافشاری روی درست بودن و نتیجه دادن اون و اینکه آدمها در چنین شرایطی تصمیمات متفاوتی میگیرن یا از مسیر برمی‌گردن و راه دیگری رو میرن یا متعصبانه بر همون مسیر می مونن و هر روز با امید واهی منتظر اتفاق افتادن معجزه هستند

بسیار جذاب، گیرا و خواننده رو هر لحظه مشتاق تر پیش میبره.. گوش کنید و لذت ببرید

من راستش صوتی گوش دادم ، قشنگ بود. یاد اون شب های گوش کردن افتادم

داستان یک افسر ارتشی که به یک دژ می‌ره تادوره ایی از خدمتشو که شاید مدتی کوتاه باشه ،بگذرونه اما اوضاع اونجوری که میخواد پیش نمیره،دراین دژ همه دوست دارن اتفاقی پیش بیاد ،جنگی رخ بده ولی،،،،داستان برای خواندن کند پیش می‌ره ،بهتره صوتیشو گوش بدیم،ایرادی که داشتم بااینکه راوی خیلی مسلط میخونه اگر آقا بود بهتر بود چرا در قسمت‌هایی که صحبت بین افراد برقرار میشه ضعف داره وفکر می‌کنی بجای سرهنگ پیر،یک پیرزن وبجای افسران جوان هنگ نوجوانی حرف میزند و بعد اینکه داستان در هنگ ودژ مردانه است.

فوق العاده بود

بنظرم داستان جالبی نبود و برای من ملال آور بود

کتاب خیلی حوصله سر بری بود با پایانی متوسط رو به ضعیف ، بیش از اندازه نویسنده درگیر فضاسازی و استفاده از آرایه ادبی بوده به طوری که محتوا فدای زیبا نوشتن شده است .

خوشم نیومد

باسلام.تمیزی هستم عضو ۲ساله تاقچه که بسیار کتاب‌های جذاب وآموزنده روخوندم ولذت بردم وبه دانشم اضافه شد.ولی این کتاب زیاد جالب نبود چون در فضای محدود اجرا می‌شد. یک پادگان وانتهای آن هم غمناک تموم شد.فقط ۲ ستاره رو بخاطر گویندگی خانم متین بختی هدیه دادم.بسیار قشنگ داستان رو سرایندن. ونقطه مثبت کتاب هم همین بود.ولی بازهم تشکر میکنم ازتمام دست اندر کاران .دیگه نظر شخصی بود هستند کسانی که نظرشون متفاوت بامزه.سپاس وممنونم .

داستان به شدت خسته‌کننده و بی‌محتوایی هست نمادین هم درنظر بگیریم چیز خاصی نداره که بخواین ۲۵۰ صفحه وقت بذارین الکی بزرگش کردن کلمه‌ی آبکی بهترین تعریف هست براش یه افسره که میره یه جای دورافتاده خدمت، موندگار میشه طولانی مدت و عادت می‌کنه، امید آغاز جنگ داره ولی شروع نمیشه وقتی هم شروع میشه، دیگه پیر شده و نمی‌تونه شرکت کنه و می‌میره