نظرات کاربران درباره کتاب صوتی شیر و خورشید، راه و رسم دنیا

منصور ضابطیان، صدایش، کتاب، سفر، شهریور 20. مگر میشه نشنید؟! منصور ضابطیان،چشم های من و خیلی هاست برای دیدن آنچه ندیدیم و باید ببینیم. چشم هایم در تمام سفرنامه هایش سفر کرده است. در تمام منظره هایش به منظر زیبایی مهمان شدم.

کتاب در مورد سفر یه جهانگرد سویسی به ایران بود ، اصلا ارتباط برقرار نکردم ، وقتی با سفرنامه برادران امیدوار مقایسه میکردم و کیفی که بعد از شنیدن اون کتاب داشتم قابل مقایسه با این کتاب نبود ، مخصوصا اینکه اول هر بند جدید که ضبط صدا شروع شده ، گویا قبل از ضبط اقای ضابطیان شروع به خواندن کرده و طوری شده بود که اول حرف ها نبود من باید حدس میزدم که الان چی گفتند 🤔

ما آمده بودیم تا دنیا را ببینیم نه اینکه به آن شلیک کنیم ...

ایران از نگاه یک اروپایی که از یک سرزمین سبز و پر آب وارد سرزمینی خشک و کویری میشود در هفتاد سال پیش جالب و آموزنده بود.

عالی بود خیلی صدای گیرا و به خوبی روایت میکردند آدم احساس میکرد واقعا اونجا همراه آدمهای داخل داستانه

خوانش کتاب بی‌نظیر بود و و صدای کتاب خوان به دل می‌نشست نویسنده می‌توانست قلم بهتری داشته باشد و جزئیات بیشتری رو ذکر کنه اما با این حال شنیدن سفرنامه‌ای از ایران قدیم از نگاه فردی که از سوئیس اومده برام جالب بود.

زیاد جالب نبود نویسنده خیلی مبهم و تودرتو توضیح داده بود

نحوه ی نگارش سفر بسیار دوست داشتنی بود، مخصوصا که کتاب درباره ی گذشته ی ایران از زبان یک نفر که از نظر سیاسی جهت گیری ای نداشته؛ باعث افزایش اطلاعات درباره ی گذشته ی سرزمین مون میشه آقای ضابطیان هم بسیار دلنشین خوندن کتاب رو

ای کاش در صدای گوینده فرود و فراز های بیشتری بود اما در کل خیال و مجسم سازی دهه سی ایران از خاطرات یک گردشگر تجربه جالبی بود

سفرنامه ای که ادبیات سفرنامه رو نداره. بعد از سه فصل و ارتباط نگرفتن کتاب رو رها کردم. با وجود ارادتی که به آقای ضابطیان و صدای گیراشون دارم ولی خوانش ایشان هم نپسندیدم.

بسیار خودمانی و سلیس اتفاقات را بیان کرده بود.عالی بود

واقعا لذت بخش بود. البته برای کسایی که به دنبال سفرنامه ای هیجانی تاریخی پر از آدم خوارها قبایل ناشناخته باشه جالب نیست.ولی برای عاشقان تاریخ با نثری ادبی و شاعرانه فوق العادس

گوش سپردن به این سفرنامه عجیب لذت بخش بود.

ملاقات با شهرها، راه‌ها، فرهنگ و عادات مردمان چند شهرِ ایران در ۱۳۲۰(ش). از نگاه و تجربه یک نویسنده و جهانگرد سوئیسی که ریزبین است، ادبیات را میشناسد و آنچه را میبیند خوب تشبیه می‌کند. چیزی که در این اثر دلم می‌خواست بیشتر بهش پرداخته میشد، مکالمه بین نویسنده و بومیان و همچنین جزئیاتِ بیشتری از فرهنگ و مشاهداتِ رفتار و عادات متداول هر شهر بود. صدای راوی همیشه برای من دلنشینه و در این اثر هم ارزشی بیشتر به کتاب افزوده.

منم بخاطر خوانش منصور ضابطیان خریدم، ولی مزخرف بود چیز خیلی بدرد بخوری ندیدم کتاب رو رها کردم.

شاید خوندن این کتاب به صورت متنی جذاب‌تر باشه. خوانش خیلی بد ضبط شده و منقطع بودنش کاملا مشهوده. منصور ضابطیان هم خیلی یک نواخت خوانده. آنقدر که به صدا و نوع ضبط توجه ام جلب شد به متن نتونستم دقت کنم و همون اوایل رها کردم و دیگه گوش نکردم