محمدابراهیم باسط

قصه‌های کلیله و دمنه دربارۀ قدرت فرح‌بخش‌ و آموزنده‌اند، اما فرامین اخلاقی آن‌ها سؤال‌برانگیز است

آیا ممکن است هایدگر، آن فیلسوف نازی، به دست سایمون کریچلی دلپذیر شود؟

می‌بایست شعلۀ بدبینی را فروزان نگاه داریم: در این زمانۀ پررنج این یک فضیلت است

جان رالز تمام عمر حرفه‌ای خود را به عدالت اندیشید، اما بی‌توجهی او به مسائل بین‌المللی ضربه‌ای انکارنشدنی به کارش زده است

دیوید چالمرز، فیلسوف بزرگ معاصر، در کتاب جدیدش به‌سراغ مسئلۀ واقعی‌بودن دنیای مجازی رفته است

مائیشا چری از عصبانیت به‌عنوان ابزار مبارزه علیه نابرابری نژادی بحث می‌کند

تدریس کامو در میانۀ ترس از «کار بیهوده و مأیوس‌کننده»

جناح راست در سال‌های اخیر دگردیسی بزرگی را تجربه کرده است که به نظر می‌رسد پیامدهای عظیمی برای آینده داشته باشد

ابطالگری پوپری چطور زمینه‌ای برای ظهور نئولیبرالیسم شد؟

تراکتاتوس کتابی است که ابیات آن نه با وزن و قافیه، بلکه با منطق نوشته شده است

برای گذشته، اکنون، و آینده چقدر باید ارزش قائل شویم؟

وقتی افراد به فرقه می‌پیوندند، واژگان قدیمی خود را با اشتیاق کنار می‌گذارند

برداشت ما از «خود» به‌مثابۀ یک شبکه می‌تواند انتخاب‌ها و روابطمان را دگرگون کند

اولین قدم بخشش احساس همدلی با کسی است که دیگر او را یکی از خودمان نمی‌دانیم

پیش به‌سوی تمدنی که هم مادون انسانی است و هم ابرانسانی

سرمایه‌داری دیجیتال چطور زندگی‌های توخالی خلق می‌کند؟

چرا موفقیتِ دیگران حالمان را خراب می‌کند؟

چرا خودمان را می‌کشیم؟

ویروس آبله، ویروس طمع، و ویروس تبعیض

حقوق بشر هیچ‌گاه سمت دستورالعمل‌های مردمی و همگانی برای آزادی و برابری نمی‌رود، چرا؟