کتاب معجزه ذهن

خسرو حمزه در کتاب معجزه ذهن به یک سوال بسیار مهم پاسخ داده است: برترین ورزشکاران ایران چگونه می‌اندیشند؟ این کتاب به شما کمک می‌کند تا با طرز تفکر، اندیشه‌ها و دغدغه‌های ورزشکاران و سیر آمادگی ذهنی آنان برای شرکت در مسابقات آشنا شوند. 

درباره کتاب معجزه ذهن

کتاب معجزه ذهن شامل مصاحبه با سی و یک قهرمان ورزش کشور است. او در این کتاب مخاطبان را با تجربیات ورزشکاران مختلف و چهره‌های موفق ورزش ایران و آسیا آشنا می‌کند و از تجربیات آماده‌سازی ذهنی آنان پیش از شرکت در مسابقات مختلف صحبت می‌کند. خسرو حمزه تلاش کرده است تا با ورزشکاران شاخص در رشته‌های مختلف ورزش انفرادی از جمله کشتی، تکواندو، کاراته، ووشو و بوکس، ورزش‌های رکوردی از جمله وزنه‌برداری، تیراندازی، تیر و کمان، قایقرانی و دو و میدانی و ورزش‌های میدانی و تیمی مانند فوتبال، بسکتبال، والیبال و واترپلو صحبت کند تا کتابی جامع و کامل در اختیار مخاطبان قرار بدهد. 

کتاب معجزه ذهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این کتاب برای تمام علاقه‌مندان به مطالعه کتاب‌های روان‌شناسی و دوست‌داران ورزش و تربیت ذهن خواندنی است. 

درباره خسرو حمزه

دکتر خسرو حمزه کارشناس روانشناسی بالینی، کارشناس ارشد روان‌سنجی و دکترای مشاوره خانواده است. او دوره یکساله تربیت مربی مهارت‌های ذهنی کمیته ملی المپیک ایران را در سال ۱۳۸۷ گذرانده است و در حال حاضر به عنوان کارشناس روان‌شناسی با تلویزیون و رادیو همکاری می‌کند.

بخشی از کتاب معجزه ذهن

بیشترین فشار روانی که در مسابقات تجربه کردید مربوط به کدام مسابقه بوده؟

همه فینال‌هایی که برگزار کردم سخت بودند، اما فینال المپیک متفاوت‌تر و سخت‌تر بوده و خاطراتی درباره آن دارم که جالب است. با توجه به تجربه‌ای که در المپیک ۲۰۰۸ داشتم و پنج طلا جهانی، که سه تا قبل از المپیک ۲۰۰۸ و دو تا از آن‌ها قبل از المپیک ۲۰۱۲ به دست آمده بود، به‌نوعی می‌توان گفت از حیث افتخار نسبت به حریفانی که در المپیک ۲۰۱۲ داشتم قابل قیاس نبودم، اما جای خالی مدال المپیک قطعاً احساس می‌شد و تمام آمال و آرزوهایم به دست آوردن آن مدال بود. شاید اگر من نقره المپیک هم می‌گرفتم باز هم لذتی را که در دنیای قهرمانی برای خودم متصور بودم نمی‌توانست به من بدهد. نهایتاً استرس خیلی عجیب و غریبی را تحمل کردم و در لحظات آخر که می‌خواستم برای فینال حاضر شوم، کسی که کنار روشن بایراموف آذربایجانی رقیب فینالیست من قرار داشت، فرید منصوراف آذربایجانی بود. قهرمانی که قهرمانی المپیک و قهرمانی پیاپی جهان را داشت و یکی از کسانی بود که الگوی من محسوب می‌شد و همراهی رقیبم، روشن بایراموف توسط یکی از الگوهای کشتی من، کار را برای من سخت‌تر می‌کرد. من اولین کسی بودم که در المپیک ۲۰۱۲ داشتم کشتی می‌گرفتم و به‌نوعی کشتی من چراغی را روشن می‌کرد که بقیه بچه‌ها هم آن مسیر را ادامه بدهند. صحبت‌هایی بین من و آقای بنا رد و بدل می‌شد که بتوانم استرسم را کنترل کنم و با خیال راحت و آرام بر روی تشک حاضر شوم. در آن موقعیت برای لحظاتی حس کردم که آقای بنا هم فشاری را که برای من ایجاد شده بود حس می‌کند. فکر کنم چون ایشان هم اولین تجربه مربیگری در فینال المپیک را تجربه می‌کرد. از سوی دیگر بین ما ارتباطی عاطفی برقرار شده بود و هم زحماتی که در کنار هم طی سال‌ها کشیده بودیم تا به آن مسابقات برسیم حس مشترکی را به وجود آورده بود. نهایتاً تحمل آن فشار برای هر دو ما سخت بود و در لحظات آخر که آمدیم از تونل عبور کنیم برای رفتن به روی تشک ضرباتی که آقای بنا برای برانگیخته‌تر کردن من، به پشتم زدند و صحبت‌هایی که با من کردند از هر جهت من را برای شروع خوب آماده کرد. مضمون اصلی صحبت ایشان این بود که باهمدیگر می‌رویم و این کار نیمه‌تمام را باهم تمام می‌کنیم. واقعاً در آن لحظه احساس می‌کردم که تنها نیستم و من و محمد بنا قرار است دست به این کار بزنیم و این حس به من خیلی کمک کرد، الان که آن صحنه‌های روی تشک رفتن فینالم را نگاه می‌کنم از چهره خودم متوجه می‌شوم که من قبل از اینکه روی تشک حضور پیدا کنم برنده مسابقه بودم، چون در رقابت‌های انفرادی اگر برای پیروزی ثانیه‌ای تردید کنی قطعاً شکست می‌خوری.