کتاب آموزش ایمنی فردی به کودکان

کتاب آموزش ایمنی فردی به کودکان، نوشته فریدا بریگز و میشل ام سی ویتی است که با ترجمه رویا حاج زاده دباغی منتشر شده است. این کتاب یک مرجع راهنما برای تربیت کودکان است.

درباره کتاب آموزش ایمنی فردی به کودکان

بی‌ شک دنیای مدرنی که در عصر حاضر از همه نظر به اوج خود رسیده و مواهب بسیاری را در برداشته، مخاطرات و پیامدهای نا‌بهنجاری را نیز در پی داشته که جوامع بشری را تحت تأثیر قرار داده است. در این میان خشونت‌ های خانوادگی و اجتماعی، مشکلات فراوانی را به وجود آورده‌ اند و کودکان نیز به عنوان پایه و اساس حیات اجتماعی انسان ‌ها از آزار و تعرض در امان نمانده‌ اند. موارد بسیاری که کماکان در اخبار و جراید توسط سازمان‌ ها و نهاد‌های بین‌ المللی مدنی فهرست می ‌شوند، عمق فاجعه را به جهانیان نشان می ‌دهد. کتاب حاضر مجموعه‌ ای از دستورالعمل‌ ها و آموزش‌ های لازم برای مراقبان کودک است که براساس تجربیات عملی در جهت حفظ سلامت روحی و جسمی کودکان برای پیشگیری از رویدادهای ناگوار در محیط‌ های اجتماعی تنظیم شده است.

خواندن کتاب آموزش ایمنی فردی به کودکان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام والدین و مربیانی که در تربیت کودک نقش دارند پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب آموزش ایمنی فردی به کودکان

کودکان برای حفظ امنیت خود به بزرگ‌ترها اعتماد می‌کنند

کودکان پنج ساله مفهوم ترس را درک نمی‌کنند و در صورت عدم آموزش ایمنی به‌راحتی برای تأمین امنیتشان به بزرگ‌ترها اعتماد می‌کنند و از پنج تا هشت سالگی در برابر خشونت، غریبه‌ها، موجودات خیالی، سایه، تاریکی و تنها ماندن در خانه نگران می‌شوند. کابوس‌ها جزء بدترین مشکلات بچه‌های شش ساله است ازاین‌رو حتی به نالایق‌ترین و فریبکارترین والدین اعتماد می‌کنند؛ زیرا آن‌ها کودک وحشت‌زده را نیمه‌های شب به تختخوابش برده و آرامش می‌دهند. از هشت سال به بعد ترس کودکان بستگی به تجربۀ عملی‌شان دارد. این دسته از کودکان معتقدند بزرگ‌ترها بی‌خطرند؛ زیرا در برابر افراد قلدر و خشن از آنها محافظت می‌کنند.

کودکان قادر به تشخیص انگیزه‌های بزرگ‌ترها نیستند

«افراد متعرض به اجبار کردن، فریب دادن، تهدید، باج گرفتن، پنهان‌کاری و تکنیک‌های آرام کردن اغواگرانه برای لمس کودک قربانی متوسل می‌شوند.»

تئوری رشد اخلاقی پیاژه (۱۹۶۵) می‌گوید: «کودکان زیر هفت یا هشت سال نمی‌توانند انگیزه‌های بزرگسالان را تشخیص دهند.» بچه‌ها با توجه به ظاهر، رفتار و نتیجۀ عمل افراد آن‌ها را خوب یا بد تلقی می‌کنند. به‌همین‌علت معمولاً کودک‌آزارها را در حین اغواگری افرادی مهربان و دوست‌داشتنی می‌یابند. این اشخاص حرکات کودک را زیر نظر داشته و با چرب‌زبانی حس مهم بودن را در او ایجاد و چیزهای لذت‌بخش را برایش فراهم می‌کنند. کودکان قربانی اغلب ارتباط جنسی دردناک را به‌عنوان بهایی در قبال دریافت پاداش مادی یا احساسی می‌پذیرند.