کتاب درآمدی بر کاربردی سازی علوم انسانی در ایران

چگونگی نقش‌آفرینی علوم انسانی در جامعه موضوع مهمی در عرصه سیاست‌گذاری است. نگاه دوگانه برخی سیاست‌گذاران به پژوهش‌های علوم انسانی، که آن را از یک سو زیربنایی و بنیادین می‌دانند و هم در عمل، سرمایه‌گذاری جدی و حمایت عملی درخور از جایگاه کارکردی و سرنوشت‌ساز علوم انسانی را عمدتاً به فراموشی می‌سپارند، باعث شده است علوم انسانی در جایگاه مبهمی در جامعه قرار داشته‌باشد. از سوی دیگر نگاه فن‌سالارانه در سطوح کلان برنامه‌ریزی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها، گفتمانی ناباورانه را نسبت به علوم انسانی رقم زده است. «درآمدی بر کاربردی‌سازی علوم انسانی در ایران» به کوشش دکتر زهرا حیاتی حاصل سخنرانی‌های برگزار شده از سوی پژوهشکدهٔ درحال راه‌اندازی علوم انسانی کاربردی پژوهشگاه است که برای تحقق سیاست‌های پیش‌بینی شده در برنامهٔ توسعه راهبردی پژوهشگاه و به‌منظور فراهم آوردن تمهیدات لازم و زمینه‌های مناسب برای گشودن ابعاد و لایه‌های مقوله کاربردی‌سازی علوم انسانی، تدوین شده است تا مقدمه و پشتوانه‌ای برای فراگیرسازی و افزایش بهره‌وری از پژوهش‌های کاربردی پژوهشگاه و دیگر نهادهای پژوهشی مرتبط در سطح ملّی باشد. عناوین مقالات از این قرارند: چیستی، چرایی و چگونگی کاربردی‌سازی علوم انسانی و اجتماعی؛ دکتر نعمت‌الله فاضلی. سرشت سیستمی نوآوری در علوم انسانی؛ دکتر آرش موسوی. تکنوکراسی در کاربردی‌سازی علوم انسانی؛ دکتر علیرضا منصوری. کاربردی‌سازی علوم انسانی در چهارچوب سه گانه مسئله، روش و زمینه؛ دکتر محمد ابویی اردکانی. موانع کاربردی سازی علوم انسانی در ایران؛حجت الاسلام والمسلمین دکتر سید محمد باقر نجفی. تجربه ایرانی مواجهه با علوم انسانی مدرن علوم انسانی و چالش کارآمدی؛ دکتر مالک شجاعی جشوقانی. تجاری‌سازی علوم انسانی؛ فرصت‌ها و تهدیدها؛ دکتر محمد امین قانعی‌راد. توانمندسازی علوم انسانی در ایران؛ دکتر غلامرضا ذاکر صالحی. چالش‌های تجاری‌سازی تحقیقات علوم انسانی در ایران چیست؟؛ دکتر بختیار محمودپور. تجربه کاربردی‌سازی علوم انسانی و اجتماعی در استرالیا؛ دکتر سیدمحمدرضا امیری طهرانی‌زاده. چالش‌ها و مسائل معطوف به کارکرد علوم انسانی در ایران؛ دکتر عبدالرحمن حسنی فر.