کتاب دین، انقلاب اسلامی و هویت

رابطه دین و هویت دینی، از غامض‌ترین و چالش‌زاترین مباحث نظری و فلسفی جهان معاصر است که ریشه‌های آن حداقل به چند قرن پیش برمی‌گردد. تعمق و تدبر در پیچیدگی این بحث، بیش از هر چیز، نشان‌گر تضاد میان دو رویکرد متمایزشناختی به انسان، هستی و زندگی است. از دیدگاه برخی روان‌شناسان انسان‌گرا، زندگی اصیل به نوعی از زندگی اطلاق می‌شود که افکار و اعمال انسان ناشی از خواست درونی و طبیعی و بدون هرگونه فشار خارجی باشد. در مقابل هر چیزی که از درون انسان برنخیزد و از بیرون به او تحمیل شود، عاریتی شمرده می‌شود. این دیدگاه ریشه در فلسفه مادی گرا و نگاه تک ساحتی به انسان دارد. در دیدگاه مقابل، که ر یشه در معرفت شناسی د ینی دارد، فطرت و نه طبیعت، پا یگاه هویت انسان است و از آنجا که فطرت دارای خصایص همگانی، فرامکانی و فرازمانی است، اصول هویت انسانی قابل تعمیم به همه ز مان ها، همه مکان‌ها و برای همه انسان ها است.