کتاب زندگینامه گابریل گارسیامارکز‏‫

گابریل گارسیا مارکز، مشهورترین نویسنده «جهان سوم» در روزگار ما، در سال ۱۹۲۷ در کشور کلمبیا متولد شده است. او شاخص سبک «رئالیسم جادویی» و نویسنده‏‌ای بسیار پرکار است. در زمانی که نویسندگان بزرگ بسیار نادرند، گابریل گارسیا مارکز شهرتی جهانی به دست آورده است. او بزرگ‏ترین نویسنده آمریکای لاتین به شمار می‏‌رود و در «جهان اول» نیز، آمریکای شمالی و قاره اروپا، در چهل سال اخیر نامش در اوج بوده است. در واقع اگر به فهرست نویسندگان قرن بیستم نگاه کنیم، می‌‏بینیم اکثر نام‏های مشهور به نیمه اول قرن مربوط می‌‏شود (جیمز جویس، مارسل پروست، فرانتس کافکا، ویلیام فالکنر، ویرجینیا وولف). در حالی که در نیمه دوم قرن، فقط نام گابریل گارسیا مارکز می‌‏درخشد و بس. شاهکار او، صد سال تنهایی، که در سال ۱۹۶۷ چاپ شده است، احتمالاً در بین رمان‏هایی که بین سال‏های ۱۹۵۰ و ۲۰۰۰ منتشر شده‏‌اند تنها رمانی است که در همه کشورهای جهان خوانندگان بی‌‏شمار داشته است. به ‏یقین می‏توانیم بگوییم که صد سال تنهایی در تاریخ ادبیات جهان نمونه‌‏ای بارز است. گابریل گارسیا مارکز از ابعاد دیگری نیز پدیده‌‏ای بی‌‏نظیر است. نویسنده‏‌ای است محبوب، همتراز چارلز دیکنز، ویکتور هوگو و ارنست همینگوی. میلیون‏ها نسخه از کتاب‏هایش به فروش می‏‌روند و محبوبیتش مثل قهرمانان ورزشی و موسیقیدان‏ها و هنرپیشگان سینماست. در سال‏های اخیر (۱۹۸۲) یکی از مشهورترین کسانی بوده که جایزه نوبل گرفته است. از زمانی که دهکده «ماکوندو» را اختراع کرده، وضعیت کل آمریکای لاتین تغییر کرده است. در آن‏جا همگی او را، به نحوی خودمانی، «گابو» می‏‌نامند؛ همان‏طور که در زمان سینمای صامت، چارلی چاپلین را «شارلو» صدا می‏‌کردند یا آن فوتبالیست معروف برزیلی که اسمش چیز دیگری است اما «پله» صدایش می‌‏کنند. مارکز یکی از چهار پنج شخصیت مهم آمریکای لاتین، در قرن بیستم، به شمار می‌‏رود. در دهکده‏ای متولد شده است که به قول خودش «در وسط هیچ‏‌جا»ست؛ در دهکده آرا کاتاکا (بیش‏تر به نام ماکوندو معروف است) که کم‏تر از ده‏‌هزار سکنه دارد و اکثر آن‏ها بی‌‏سوادند. با خیابان‏هایی خاکی و بدون سیستم فاضلاب.