کتاب پلک های بودی درمه

کتاب پلک های بودی درمه (هنر نگارش داستان کوتاه) نوشته سروش سپهر (ع. نصیری)، یک داستان کوتاه را کنار بررسی ادبی و فلسفی همان داستان قرار می‌دهد. سه دوست در چایخانه‌ای در چین، درباره‌ی کونگ‌فو، نقاشی و چای گفت‌وگو می‌کنند تا تصویری از یک راهب، زمینه‌ی بازگویی حکایتی کهن شود. نویسنده در بخش تحلیلی، از بررسی شخصیت‌ها و پیرنگ فراتر می‌رود و مسئله‌ی خواب، بیداری و محدودیت‌های انسان را دنبال می‌کند. انتشارات باغ رویا این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پلک های بودی درمه

کتاب پلک های بودی درمه نوشته سروش سپهر (ع. نصیری)، از مجموعه‌ی هنر نگارش داستان کوتاه، دو بخش اصلی دارد: «داستان» و «سنجش و تحلیل داستان». بخش نخست، بازآفرینی افسانه‌ای چینی در قالب داستان کوتاه است. فضای چایخانه، آداب چای‌نوشی، نقاشی آب‌ومرکب و گفت‌وگو درباره‌ی کونگ‌فو، زمینه‌ی آشنایی با شخصیت‌ها را می‌سازند. فانگ ژانگ، راهب معبد شائولین، استاد چانگ، راهب دائویی اهل وودانگ و شیان ون، جوانی کنجکاو، هریک سهمی در پیش‌برد گفت‌وگو دارند. شوخی‌ها، مکث‌ها و حرکت‌های کوچک شخصیت‌ها، بحث درباره‌ی هنر و مراقبه را از حالت سخنرانی بیرون می‌آورند. نویسنده از شگرد داستان در داستان بهره گرفته است: یک دیدار دوستانه، راه را برای نقل ماجرای بودی‌درمه باز می‌کند. تضاد میان آسودگی چایخانه و سخت‌گیری راهب بر خویشتن، یکی از محورهای اصلی تجربه‌ی خواندن است. جزئیات دیداری و حسی نیز صرفاً برای توصیف محیط نیستند؛ پیاله‌ی چای، طومار نقاشی و رنگ‌های طبیعت، موضوع توجه به زیبایی‌های کوچک زندگی را همراهی می‌کنند.
کتاب پلک های بودی درمه در بخش دوم، اجزای داستان را موضوع بررسی قرار می‌دهد. عنوان‌هایی مانند «نام داستان»، «ساختار و پیرنگ داستان»، «زاویه‌ی دید» و «گفت‌وگو» نشان می‌دهند که نویسنده چگونه از متن داستان به بحث درباره‌ی فن نوشتن می‌رسد. این بررسی، نقش تکرار، شخصیت‌پردازی، مکان و آهنگ آرام رخدادها را توضیح داده است. جستار «خواب و بیداری، فراسوی آستانه‌ها» مسیر بحث را به مقایسه‌ی بودی‌درمه و گیلگمش می‌کشاند. نویسنده در این مقایسه، انگیزه‌های متفاوت دو شخصیت برای چیرگی بر خواب را بررسی می‌کند: جست‌وجوی روشن‌بینی در برابر هراس از مرگ و طلب جاودانگی. مسئله‌ی زمان نیز اهمیت پیدا می‌کند؛ گذشته، آینده و لحظه‌ی اکنون برای این دو شخصیت معنای یکسانی ندارند. اشاره به سروده‌های فارسی و اندیشه‌های مرتبط با مراقبه، دامنه‌ی بحث را گسترش داده است. این همراهی داستان و تفسیر، امکان مقایسه‌ی برداشت شخصی خواننده با توضیح‌های نویسنده را فراهم می‌کند؛ خواننده ابتدا با موقعیت‌ها روبه‌رو می‌شود و سپس می‌تواند سهم هر انتخاب نویسنده را در شکل‌گرفتن معنای داستان بسنجد.

خلاصه داستان پلک های بودی درمه

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
فانگ ژانگ پس از سفر به ژاپن، در چایخانه‌ای کنار استاد چانگ و شیان ون نشسته است. او طوماری از تصویر بودی‌درمه همراه دارد و می‌خواهد نقاشی را در اتاقش در معبد شائولین بیاویزد. نگاه دقیق دوستان به چهره‌ی راهب در تصویر، پرسشی درباره‌ی نبودن پلک‌های او پیش می‌آورد. فانگ ژانگ برای توضیح این ویژگی، حکایتی را بازگو می‌کند که از استادش شنیده است. بودی‌درمه در این حکایت، مراقبه را راه رسیدن به روشن‌بینی می‌داند و خواب را مانعی در مسیر خود می‌بیند. او تصمیم می‌گیرد مدتی بسیار طولانی بیدار بماند. داستان از دل این تصمیم، کشمکش میان اراده و نیازهای جسم را پیش می‌کشد و جمله‌ی «هیچ تلاشی بیهوده نیست» را در معرض پرسش و تأمل قرار می‌دهد.

چرا باید کتاب پلک های بودی درمه را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پلک های بودی درمه را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• همراهی داستان و تحلیل، فرصتی برای سنجش برداشت خواننده با تفسیر نویسنده فراهم می‌کند.
• بررسی پیرنگ، زاویه‌ی دید و گفت‌وگو، نمونه‌ای مشخص برای مطالعه‌ی فن داستان‌نویسی عرضه می‌کند.
• مقایسه‌ی بودی‌درمه و گیلگمش، تفاوت جست‌وجوی روشن‌بینی و میل به جاودانگی را نشان می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب پلک های بودی درمه به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های کوتاه برگرفته از افسانه‌های چینی.
• هنرجویان داستان‌نویسی که بررسی اجزای یک داستان مشخص را دنبال می‌کنند.
• خوانندگانی که به موضوع خواب، مراقبه و محدودیت‌های انسان علاقه دارند.