کتاب دژاوو

کتاب دژاوو نوشته آوش گلپایگانی، ماجرای یک سرمربی فوتبال و یک پژوهشگر تاریخ علم را در برابر خطری مشترک روایت می‌کند. آرمان آربن باید تیم‌ملی ایران را برای جام‌جهانی آماده کند و بهنام نخجوان‌پور درگیر پروژه‌ای پنهانی برای بازسازی فناوری آتلانتیس است. مسیر این دو نفر جایی به هم می‌رسد که یک رقابت ورزشی می‌تواند به صحنه‌ی تهدیدی گسترده تبدیل شود. این رمان، فوتبال، معمای علمی و توطئه را کنار هم قرار داده است. نشر سنجاق این کتاب را منتشر کرده و مانا باباپور ویراستار این کتاب است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دژاوو

کتاب دژاوو نوشته آوش گلپایگانی، رمانی علمی‌تخیلی و معمایی است که هیجان رقابت‌های فوتبال را کنار اضطراب یک پژوهش محرمانه قرار می‌دهد. داستان میان زندگی آرمان آربن در پاریس و فعالیت‌های بهنام نخجوان‌پور در سرن جابه‌جا می‌شود. آرمان، مربی ایرانی‌آلبانیایی پاریس‌اف‌سی، با پیشنهاد هدایت تیم‌ملی ایران روبه‌رو شده است. بهنام، متخصص تاریخ علم، در جمع پژوهشگرانی حضور دارد که می‌خواهند دانشی به‌جامانده از تمدن افسانه‌ای آتلانتیس را بازسازی کنند. نویسنده این دو محیط ظاهراً دور را از طریق رابطه‌های شخصی و خطری مشترک به هم نزدیک کرده است. ساحل، همسر آرمان و خواهر بهنام، در پیوند این دو مسیر نقش دارد. مسئله‌ی اصلی فقط کشف یک راز قدیمی نیست؛ داستان می‌پرسد صاحبان دانش در برابر پیامدهای تصمیم‌هایشان چه مسئولیتی دارند. اختلاف میان احتیاط بهنام و اطمینان همکارانش، بخش مهمی از تنش را می‌سازد. فضای آزمایشگاه و جلسات بسته نیز به این اختلاف، شکلی تهدیدآمیز می‌دهد. پژوهش علمی در جهان این رمان، هم وعده‌ی محافظت از زندگی را پیش می‌کشد و هم امکان سوءاستفاده از قدرت را آشکار می‌کند.
کتاب دژاوو از فصل‌های کوتاه و شماره‌دار برای رفت‌وبرگشت میان موقعیت‌ها استفاده کرده است. بخش‌های فرکانس سکوت و نفوذ، دو عنوانی هستند که جهت حرکت ماجرا را نشان می‌دهند. راوی سوم‌شخص، نگرانی‌ها و فکرهای شخصیت‌های مختلف را بازگو می‌کند و گاهی توضیحاتی طنزآمیز درباره‌ی رفتارهای روزمره می‌دهد. گفت‌وگوهای آرمان و ساحل، غذاخوردن، بازی رایانه‌ای و قدم‌زدن در شهر، فاصله‌هایی میان موقعیت‌های پراضطراب ایجاد می‌کنند. جزئیات فوتبال نیز بخشی از هویت رمان است: انتخاب بازیکنان، تحلیل حریفان و فشار هدایت تیم‌ملی، صرفاً پس‌زمینه نیستند. گذشته‌ی آرمان، از پایان دوران بازیگری تا بازگشتش از کما، بر تردیدهای او سایه انداخته است. علاقه‌ی او به جامعه‌شناسی و رفتارشناسی نیز گفت‌وگوها را به موضوعاتی مانند نفوذ و دست‌کاری افکار عمومی می‌کشاند. حضور نام نهادها و اشخاص شناخته‌شده در کنار آتلانتیس و فناوری فرضی، فضای توطئه را شکل می‌دهد؛ ادعاهای مربوط به این نهادها و سازوکارهای زیستی، اجزای جهان داستان‌اند و نباید به‌عنوان گزارش واقعیت خوانده شوند.

خلاصه داستان دژاوو

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
آرمان آربن پس از موفقیت در مربیگری باشگاهی، پیشنهاد هدایت تیم‌ملی ایران را می‌پذیرد. او زمان زیادی برای آماده‌سازی تیم ندارد و شب‌هایش را صرف بررسی بازی حریفان می‌کند. بهنام نخجوان‌پور نیز در کمیته‌ای مخفی در سرن، درباره‌ی پروژه‌ی کادموس تحقیق می‌کند؛ طرحی منسوب به آتلانتیس که قرار است توان بازسازی سلول‌های انسان را افزایش دهد. بهنام به فاصله‌ی مشکوک میان آغاز این پروژه و ناپدیدشدن اسناد تمدن گمشده حساس شده است اما همکارانش هشدارهای او را جدی نمی‌گیرند. اشتیاق گروه برای اجرای آزمایش، نگرانی او را بیشتر می‌کند. کتاب دژاوو این دو مسیر را با دعوتی غیرمنتظره به یک رستوران به هم می‌رساند. آرمان که خود را برای مسئولیتی ورزشی آماده کرده، ناگهان با درخواستی روبه‌رو می‌شود که معنای حضورش در جام‌جهانی را تغییر می‌دهد. مسئله دیگر فقط نتیجه‌ی مسابقه نیست.

چرا باید کتاب دژاوو را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دژاوو را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• جزئیات انتخاب بازیکن و تحلیل حریفان، مسئولیت مربیگری را وارد ماجرای معمایی می‌کنند.
• اختلاف پژوهشگران، پرسش مسئولیت اخلاقی در برابر جاه‌طلبی و منفعت مالی را پیش می‌کشد.
• جابه‌جایی میان خانه، زمین فوتبال و آزمایشگاه، موقعیت‌های متنوعی برای دنبال‌کردن تعلیق می‌سازد.
• گذشته‌ی آرمان، تردیدهای شخصی او را به تصمیم‌های سرنوشت‌ساز پیوند می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب دژاوو به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های علمی‌تخیلی درباره‌ی فناوری‌های خطرناک و تمدن‌های گمشده.
• خوانندگانی که از معماهای توطئه‌محور و فصل‌های کوتاه لذت می‌برند.
• دوستداران فوتبال که به داستانی درباره‌ی فشار مربیگری در کنار یک مأموریت پرمخاطره علاقه دارند.

بخشی از کتاب دژاوو

«وقتی مدیریت ایتالیایی جلسه، ختم آن را اعلام کرد، دل بهنام مثل آبشار ویکتوریا فرو ریخت. بازسازی یک پروژهٔ فرابشری که ظاهراً به پایان تمدنی ناشناخته منجر شده بود؟ این بی‌شک هالیوودی‌ترین چیزی بود که بهنام متصور می‌شد در راستای تخصصش با آن مواجه شود. وقتی یازده صاحب‌نظر از جای خود بلند شده بودند، برخلاف آن‌ها بهنام میخکوب مانده و به افق خیره شده بود. سرانجام هم که از پلکان مارپیچ سالن بالا می‌رفت، تماماً ذهنش درگیر این بود که نکند اصلاً نقاشی تخصصش در این بوم بیمارگونه از ابتدا یک اشتباه بوده است؟
تمام مدتی که بهنام مسیرش را به طرف خانه طی می‌کرد، حتی وقتی در محوطهٔ عظیم و درندشت سرن تا دروازهٔ خروجی قدم برمی‌داشت، فکرش در جایی دیگر در حال سیر کردن بود. گویی که حواس پنج‌گانه‌اش، برای تعطیلات به جبل‌الطارق رفته بودند. به خانه هم که رسید، کلید را با خشم در قفل فرو کرد و چرخاند و سرانجام با یک لگد در را باز کرد. فوراً کتش را روی مبل راحتی پذیرایی پرت کرد؛ سپس به سمت اتاقش رفت و در را بست.
خانهٔ بهنام در حومهٔ ژنو، یک ویلای سوت‌وکور بود و هرازگاهی همکاران خانمش به او متلک می‌انداختند که تنها چیزی که کم دارد یک خانم خانه است.»