کتاب عصیانگر

کتاب عصیانگر نوشته لیلا پارسامهر (آرام)، داستان‌هایی درباره‌ی امید، هراس و روبه‌روشدن با گذشته را در کنار هم قرار داده است. رها، شخصیت محوری روایت بلندتر کتاب، به خانه‌ای قدیمی بازمی‌گردد تا سکوت مادرش را بهتر بفهمد؛ سکوتی که میان مراقبت از فرزند و پنهان‌کردن حقیقت مرزی مبهم ساخته است. عکس‌ها و نوشته‌های به‌جای‌مانده، تصویر آشنای او از پدر و مادرش را به پرسش می‌کشند. انتشارات حامیان این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب عصیانگر

کتاب عصیانگر نوشته لیلا پارسامهر (آرام)، میان تأمل درباره‌ی ایستادگی، داستان هراس و روایتی درباره‌ی رازهای گذشته حرکت می‌کند. متن آغازین با عنوان مزرعه‌ی خیال، مزرعه‌ای سرشار از آفتابگردان و گندم را تصویر کرده است. راوی، مترسک نگهبان مزرعه را به خویشتن پیوند می‌زند؛ موجودی خسته و تنها که همچنان از دانه‌های امید محافظت می‌کند. فضای مزرعه در داستان بعدی تغییر می‌کند. سکوت، حرکت مشکوک مترسک و احساس ناامنی پیرمرد، همان منظره‌ی آشنا را به مکانی تهدیدکننده بدل می‌کنند. این جابه‌جایی نشان می‌دهد که یک تصویر مشترک چگونه می‌تواند هم نشانه‌ی پایداری باشد و هم سرچشمه‌ی ترس. طبیعت در این نوشته‌ها فقط پس‌زمینه نیست؛ نور، باد، خاک و تاریکی در شکل‌گرفتن احساس شخصیت‌ها سهم دارند. تصاویر طبیعت، موقعیت‌های عاطفی را ملموس می‌کنند و فاصله‌ی میان آرامش و اضطراب را نشان می‌دهند.
کتاب عصیانگر در روایت مربوط به رها، توجه بیشتری به رابطه‌ی مادر و دختر، سوگ پدر و حق آگاهی از گذشته نشان می‌دهد. رها زنی چهل‌ساله است که تصور می‌کند خانواده‌اش را می‌شناسد. بازگشت به خانه‌ی قدیمی، این اطمینان را متزلزل می‌کند. روایت عمدتاً همراه با دیده‌ها، خاطره‌ها و پرسش‌های او پیش می‌رود. نامه، عکس و دفتر یادداشت، اطلاعات را به‌تدریج وارد ماجرا می‌کنند و گفت‌وگوها، برداشت شخصیت‌ها از یکدیگر را تغییر می‌دهند. خانه‌ی نم‌گرفته، درخت انار و ساعت متوقف‌شده، حضور گذشته را در فضای زندگی رها محسوس کرده‌اند. مسئله‌ی اصلی فقط کشف یک راز نیست؛ داستان می‌پرسد آیا شناختن والدین در نقش پدر و مادر برای فهمیدن زندگی آن‌ها کافی است. کشمکش میان محافظت‌کردن و اعتمادکردن نیز جای مهمی دارد. متن، ترس از قضاوت را در کنار نیاز به شنیده‌شدن قرار می‌دهد و معنای عصیان را به پرسشی درباره‌ی اختیار، مرزبندی و نحوه‌ی مواجهه با خاطرات پیوند می‌زند.

خلاصه داستان عصیانگر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
رها پس از شنیدن جمله‌ای مبهم از مادرش، در هوایی بارانی راهی خانه‌ی قدیمی خانواده می‌شود. مادر گفته است که پاسخ بعضی پرسش‌ها در همان خانه است؛ اما توضیح بیشتری نداده است. رها میان وسایل پدر ازدست‌رفته‌اش جست‌وجو می‌کند و به عکس‌هایی برمی‌خورد که جوانی مادر را کنار مردی ناآشنا نشان می‌دهند. نامه‌ای خطاب به خودش و یادداشت‌های پدر، سؤال‌های تازه‌ای پیش می‌آورند. او نمی‌داند سکوت طولانی والدینش از چه چیزی محافظت کرده است. رها میان میل به تماس‌گرفتن با مادر و نیاز به کشف‌کردن حقیقت مردد می‌ماند. جست‌وجوی او به مواجهه با تصویرهایی از عزیزانش تبدیل می‌شود که پیش‌تر نمی‌شناخته است.

چرا باید کتاب عصیانگر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب عصیانگر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تقابل دو تصویر از مزرعه، امکان مقایسه‌ی نقش یک مکان در ایجاد امید و هراس را فراهم می‌کند.
• داستان رها، مرز میان مراقبت از فرزند و محدودکردن آگاهی او را به پرسش می‌کشد.
• نامه‌ها و یادداشت‌ها، تفاوت میان خاطره‌ی شخصی و زندگی پنهان نزدیکان را آشکار می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب عصیانگر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به داستان‌های رازآلود درباره‌ی گذشته و روابط نزدیک علاقه دارند.
• علاقه‌مندان به مضمون سوگ و بازشناختن تصویر والدین.
• مخاطبانی که از جست‌وجوی شخصیت‌ها میان عکس‌ها، نامه‌ها و خاطرات لذت می‌برند.