کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز

کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز نوشته رافاو اولشوسکی، این سؤال را بررسی می‌کند که مشارکت شهروندان تحت چه شرایطی به تصمیم‌های عمومی بهتر می‌انجامد. نویسنده میان افزایش تعداد مشارکت‌کنندگان و افزایش کیفیت تصمیم‌گیری تفاوت می‌گذارد؛ حضور افراد بیشتر، به‌تنهایی نشانه‌ی هوشمندی یک فرایند نیست. سیدعباس ابراهیمی و محسن عین علی مترجمان این کتاب هستند و انتشارات دانشگاه سمنان این کتاب را منتشر کرده است. مباحث نظری درباره‌ی همکاری و شناخت جمعی، در کنار بررسی پروژه‌های مشارکتی و مناظره‌های آنلاین قرار گرفته‌اند تا فرصت‌ها و محدودیت‌های دخالت شهروندان در حکمرانی روشن شوند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز

کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز، حاصل پژوهش رافاو اولشوسکی درباره‌ی پیوند دانش پراکنده در جامعه و تصمیم‌گیری نهادهای عمومی است. نویسنده بحث را از تمایز خط‌مشی و سیاست آغاز کرده است: سیاست به کسب و توزیع قدرت مربوط می‌شود، اما خط‌مشی عمومی بر برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی اقداماتی تمرکز دارد که زندگی اجتماعی را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. مسئله‌ی محوری، امکان فراتررفتن از تصمیم‌گیری بسته و صرفاً کارشناسی است؛ بدون اینکه تخصص یا مسئولیت دولت کنار گذاشته شود. علوم شناختی، علوم اجتماعی، علوم رایانه و نظریه‌ی سیاسی، زمینه‌های بررسی این مسئله را فراهم می‌کنند. نویسنده استقلال ذهن‌های مشارکت‌کننده را ضروری می‌داند و همکاری را با محوشدن تفاوت‌های افراد یکسان نمی‌گیرد. بحث درباره‌ی ارزش‌ها، هویت گروهی و خیر عمومی نیز نشان می‌دهد که ارزیابی یک تصمیم، فقط به محاسبه‌ی هزینه‌ها و منافع محدود نیست. گروه‌های مختلف ممکن است درباره‌ی مطلوب‌بودن نتیجه اختلاف داشته باشند و همین اختلاف، گفت‌وگو را به بخشی از خط‌مشی‌گذاری تبدیل می‌کند.
کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز چهار فصل دارد. فصل «گشایش خط‌مشی‌گذاری» تعریف‌ها، چرخه‌ی خط‌مشی، محدودیت‌های نگرش اثبات‌گرایانه و نقش استدلال عمومی را بررسی می‌کند. فصل «فراتر از فرد: درک تکامل هوش جمعی» سراغ اجتماعات آنلاین، نرم‌افزار منبع باز، خرد جمعی، جمع‌سپاری و علم شهروندی می‌رود. فصل سوم، «پروژه‌های هوش جمعی در خط‌مشی‌گذاری»، چارچوب ارزیابی فرایندهای شناختی جمعی را در کنار مطالعه‌ی پنج پروژه قرار داده است: بودجه‌ی شهروندی کراکو، ریکیاویک بهتر، لومیو، تصمیم مادرید و دلیبراتوریوم. فصل چهارم، «مناظره عمومی آنلاین و هوشمندسازی آن»، مشکلات حوزه‌ی عمومی آنلاین و امکان بهبود بحث‌های اینترنتی را دنبال می‌کند. قطبی‌شدن افکار، هدف‌گیری رفتاری، دست‌کاری مناظره‌ها و انتشار اطلاعات نادرست، بخشی از مسائل این فصل هستند. نویسنده فناوری را نه تضمین موفقیت می‌داند و نه منشأ اجتناب‌ناپذیر شکست. کیفیت طراحی پلتفرم، شیوه‌ی تعامل افراد و تنوع استدلال‌ها در ارزیابی اهمیت دارند. این کتاب در کنار معرفی تجربه‌ها، مسئله‌ی سنجش را نیز پیش می‌کشد: فرایند مشارکتی چگونه ارزیابی می‌شود و چه شواهدی از هوشمندترشدن تصمیم‌ها خبر می‌دهند؟

خلاصه کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز

هوش جمعی زمانی در خط‌مشی‌گذاری معنا پیدا می‌کند که همکاری افراد به شناخت دقیق‌تر مسئله و تصمیم‌های بهتر منجر شود. نویسنده، مشارکت گسترده را شرط کافی نمی‌داند و توجه را از شمار افراد به کیفیت تعامل میان آن‌ها منتقل می‌کند. شهروندان تجربه‌ها و دانشی دارند که ممکن است در دسترس نهادهای رسمی نباشد؛ خط‌مشی‌گذاری باز می‌تواند این ظرفیت را وارد فرایند تصمیم‌گیری کند. پلتفرم‌های دیجیتال امکان گردآوری پیشنهادها و گفت‌وگو را گسترش می‌دهند، اما همان محیط‌ها می‌توانند زمینه‌ی تحریف بحث و تشدید اختلاف‌ها باشند. این کتاب برای بررسی این دو امکان، مبانی نظری شناخت جمعی را به ارزیابی پروژه‌های مشارکتی پیوند می‌زند. پیام اصلی، ضرورت طراحی و سنجش فرایندهایی است که استقلال افراد، همکاری و استدلال را تقویت کنند. تنوع و غنای استدلال‌ها یکی از معیارهای پیشنهادی برای ارزیابی بلوغ مناظره است؛ معیاری که فراتر از صرف حضور یا فعالیت کاربران قرار می‌گیرد.

چرا باید کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب هوش جمعی در خط مشی گذاری باز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب تفاوت میان جمع‌سپاری، خرد جمعی و هوش جمعی را روشن می‌کند.
• مطالعات موردی، زمینه‌ی بررسی ظرفیت مشارکت شهروندان در تصمیم‌های عمومی را فراهم می‌کنند.
• چارچوب ارزیابی، توجه را به کیفیت فرایندهای شناختی جمعی معطوف می‌کند.
• بحث مناظره‌های آنلاین، نقش طراحی پلتفرم‌ها و خطر دست‌کاری افکار را آشکار می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

• دانشجویان و پژوهشگران مدیریت دولتی و علوم سیاسی که درباره‌ی مشارکت شهروندان مطالعه می‌کنند.
• مدیران عمومی که به ارزیابی فرایندهای تصمیم‌گیری مشارکتی نیاز دارند.
• طراحان پلتفرم‌های مشارکت الکترونیکی که کیفیت گفت‌وگو برایشان اهمیت دارد.
• کنشگران مدنی که می‌خواهند محدودیت‌ها و ظرفیت‌های همکاری آنلاین را بشناسند.