کتاب چه کسی پشت خط است؟

کتاب چه کسی پشت خط است؟ مجموعه‌داستانی از شیرین بدرلو است که چند روایت کوتاه را در کنار هم می‌گذارد که در آن‌ها زن‌ها، خانه‌ها، بدن‌ها، خاطره‌ها و موقعیت‌های روزمره کم‌کم به صحنه‌ی تنش، هراس، میل، حسادت و رهایی تبدیل می‌شوند. داستان‌ها از دل جزئیات آشنا شروع می‌شوند، اما خیلی زود لایه‌های پنهان‌تری از روابط و ذهن شخصیت‌ها را نشان می‌دهند. نشر نی این مجموعه را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چه کسی پشت خط است؟

کتاب چه کسی پشت خط است؟ نوشته‌ی شیرین بدرلو مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است که بیشتر آن‌ها بر لحظه‌های فشرده، موقعیت‌های ناآرام و ذهنیت شخصیت‌هایی متمرکزند که در ظاهر در دل زندگی معمولی ایستاده‌اند، اما درون‌شان پر از کشمکش، خشم، حسرت، ترس یا میل به گریز است. فضای این داستان‌ها اغلب از خانه، کوچه، ایستگاه، بیمارستان، مغازه یا سفر آغاز می‌شود؛ فضاهایی آشنا که به‌تدریج رنگی ناپایدار و نگران‌کننده می‌گیرند. 

شیرین بدرلو به‌ جای تکیه بر حادثه‌های بزرگ، از جزئیات دیداری و حسی استفاده کرده است؛ از آینه و لباس و صدا گرفته تا بو، رنگ، زخم، گرما و سرما. همین جزئیات، جهان داستان‌ها را می‌سازند و نشان می‌دهند که چطور یک اتفاق کوچک می‌تواند لایه‌های پنهان یک رابطه یا یک ذهن را آشکار کند.

کتاب چه کسی پشت خط است؟ از نظر حال‌وهوا مجموعه‌ای یکدست نیست، اما میان داستان‌هایش رشته‌هایی مشترک دیده می‌شود. بسیاری از روایت‌ها به تجربه‌ی زنانه، تنش در روابط خانوادگی، رقابت، فرسودگی، میل به دیده‌شدن، احساس حذف‌شدن و گاهی وسوسه‌ی ناپدیدشدن یا شروعی دیگر نزدیک می‌شوند. در بعضی از داستان‌ها شخصیت‌ها در موقعیتی قرار می‌گیرند که باید با تصویری که از خودشان دارند روبه‌رو شوند. بعضی از روایت‌ها رنگی وهم‌آلودتر دارند و بعضی دیگر بیشتر بر واقعیت روزمره تکیه کرده‌اند، اما در همه‌ی آن‌ها نوعی ناآرامی زیر پوست ماجرا جریان دارد. 

این مجموعه بیش از آنکه بر پاسخ دادن به سؤالات پافشاری کند، بر ساختن موقعیت‌هایی تکیه دارد که خواننده را وادار می‌کنند به انگیزه‌ها، سکوت‌ها و شکاف‌های میان آدم‌ها دقیق‌تر نگاه کند.

خلاصه داستان چه کسی پشت خط است؟

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب چه کسی پشت خط است؟ چند داستان کوتاه را در بر می‌گیرد که هر کدام بر برشی حساس از زندگی یک یا چند شخصیت متمرکز شده‌اند. در این داستان‌ها زنانی دیده می‌شوند که با تصویر خود در آینه، با خاطره‌ی خواهر یا خانواده، با فرسودگی زندگی مشترک، با میل به فرار، با حسادت، با بدن و با نگاه دیگران دست‌وپنجه نرم می‌کنند. 

روایت‌ها از موقعیت‌هایی ساده شروع می‌شوند؛ آماده‌شدن برای دیدار، راه رفتن در کوچه، سفر با قطار، خرید پارچه یا ماندن در خانه. اما همین موقعیت‌های ساده کم‌کم به نقطه‌ای می‌رسند که تنش‌های پنهان را آشکار می‌کنند. حاصل کار مجموعه‌ای است از داستان‌هایی که مرز میان روزمرگی و بحران را باریک و ناپایدار نشان می‌دهند.

چرا باید کتاب چه کسی پشت خط است را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب چه کسی پشت خط است؟ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه را پیش می‌گذارد که هر کدام بر یک موقعیت فشرده و اثرگذار بنا شده‌اند.
• داستان‌ها نشان می‌دهند چگونه جزئیات روزمره می‌توانند به نشانه‌های تنش، ترس، میل یا فروپاشی تبدیل شوند.
• خواننده در این اثر با شخصیت‌هایی روبه‌رو می‌شود که کشمکش‌های درونی‌شان از خلال رفتار، نگاه و خاطره آشکار می‌شود.
• کتاب برای شناخت فضای داستان‌هایی مناسب است که بر تجربه‌های زنانه و روابط نابرابر تمرکز دارند.
• تنوع موقعیت‌ها، از خانه و کوچه تا قطار و بیمارستان، باعث می‌شود هر داستان زاویه‌ای تازه از همان ناآرامی پنهان را نشان دهد.
• این مجموعه برای کسانی جالب است که به داستان‌های کوتاه با تکیه بر تصویرسازی، حس و تعلیق علاقه دارند.

خواندن کتاب چه کسی پشت خط است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب چه کسی پشت خط است؟ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به مجموعه‌داستان‌هایی که بر لحظه‌های بحرانی و پنهان زندگی روزمره تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به داستان‌های شخصیت‌محور با محوریت تنش‌های درونی و روابط خانوادگی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند روایت‌هایی درباره‌ی حسادت، میل، فرسودگی، ترس و میل به رهایی بخوانند.
• مخاطبانی که از فضاهای داستانی آشنا اما ناآرام و گاه وهم‌گرفته لذت می‌برند.
• خوانندگانی که داستان کوتاه را به‌ خاطر ایجاز، تمرکز و ضربه‌ی عاطفی آن دنبال می‌کنند.

بخشی از کتاب چه کسی پشت خط است؟

«درِ جاکفشی را باز می‌کنم. باز هم یک جفت کفشِ تازه. پاشنه‌بلندِ ورنی است. پاشنۀ این یکی باید حدود پانزده سانتی باشد. کفشِ کتانی کهنه‌ام را از آخرین طبقۀ جاکفشی بیرون می‌کشم و درِ جاکفشی را روی کفشِ پاشنه‌پانزده‌سانتی و دَه جفت کفشِ پاشنه‌بلندِ دیگر می‌بندم.

صدای قدم‌هایم در گوشم می‌پیچد. اصغرسوپری مثل همیشه چشم‌هایش را تیز کرده و از میان بسته‌های چیپس و پفکِ دهانۀ مغازه‌اش دارد سر تا پای من را برانداز می‌کند. شانه‌هایم را عقب‌تر می‌دهم. می‌دانم زنش شمسی همین‌الان دارد مثل اسفند روی آتش جِلزوِلز می‌کند ــ من همین را می‌خواهم. از جوش‌و‌جلا زدن شمسی دلم خنک می‌شود. از دور سر‌و‌کلۀ مرتضی‌کوره، پسر همسایۀ دو خانه بالاتر از ما، پیدا می‌شود. چشم‌های ریز و تورفته‌اش دلم‌ را به هم می‌زند. دوست دارد به پاهایم نگاه کند، همان جایی که هیچ وقت دکمۀ آخر مانتوام را نمی‌بندم. آهسته‌تر قدم برمی‌دارم تا بیشتر نگاهم کند. مثل همیشه با دهان باز زُل زده. کبوترش را هم که سر‌کَندم، همین‌طور نگاه می‌کرد. عادت داشت ظهرها به‌هوای کبوترهایش بیاید روی پشت‌بام و شهلا را که با شلوارک در ایوان دراز می‌کشید دید بزند. ظهر آن‌روز کبوترش در حیاط ما نشست؛ مرتضی‌کوره از روی دیوار سرک کشید و، به‌جای این‌که چشمش دنبال کبوتر باشد، پی شهلا می‌گشت. بعد که من کبوتر را سرکندم و آن پرندۀ بی‌سر در حیاط بالا و پایین می‌پرید، مرتضی‌کوره با دهان باز بهش زُل زده بود.»