کتاب دیاولا

کتاب دیاولا (Diavola) نوشته جنیفر تورن و ترجمه اطلسی خرامانی، رمانی پرتنش است که تعطیلات یک خانواده در ویلایی قدیمی در ایتالیا را به صحنه‌ی آشکار شدن دلخوری‌ها، سوءظن‌ها و ترس‌های پنهان تبدیل می‌کند. آنا، شخصیت اصلی داستان، با حسی مبهم و ناآرام وارد فضایی می‌شود که هم زیباست و هم تهدیدکننده. این رمان ترسناک را نشر کتاب کوله پشتی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیاولا

کتاب دیاولا نوشته‌ی جنیفر تورن داستانی است که از دل یک سفر خانوادگی شروع می‌شود، اما خیلی زود از قالب یک تعطیلات معمولی بیرون می‌آید. مرکز روایت، آنا است؛ زنی که پیش از رسیدن بقیه‌ی اعضای خانواده به ایتالیا، کمی زودتر راهی می‌شود و از همان لحظه‌ی ورود، با حسی نامطمئن روبه‌روست. ویلا تاکولا، خانه‌ای قدیمی و دورافتاده، فقط یک محل اقامت نیست؛ حضوری سنگین دارد و انگار گذشته‌ای پنهان را در خود نگه داشته است. در کنار این فضای ناآرام، روابط میان اعضای خانواده‌ی پیس هم پر از رنجش‌های قدیمی، شوخی‌های نیش‌دار و سکوت‌های معنادار است؛ چیزی که باعث می‌شود ترس داستان فقط از بیرون نیاید.

کتاب دیاولا فقط بر ترس ناشی از مکان تکیه نمی‌کند، بلکه فشار روانی جمع خانوادگی را هم به همان اندازه جدی می‌گیرد. آنا در میان پدر و مادر، خواهر، برادر دوقلو، همسر خواهر و شریک عاطفی برادر، مدام در موقعیتی قرار می‌گیرد که باید هم از خودش دفاع کند و هم وانمود کند همه‌چیز عادی است. همین دوگانگی، فضای داستان را تیزتر می‌کند. ویلا با اتاق‌های خاموش، برج قفل‌شده، صداهای نامشخص، حرکت‌های مشکوک و تغییرهای ظریف در ادراک آنا، به‌تدریج به بخشی از تنش اصلی بدل می‌شود.

جنیفر تورن در این رمان، ترس را فقط در رخدادهای عجیب خلاصه نکرده است، بلکه آن را در دل روابط خانوادگی، خاطره‌های سرکوب‌شده و حس بیگانگیِ شخصیت اصلی جا داده است. نتیجه، داستانی است که همزمان از دل گفت‌وگوهای روزمره، دلخوری‌های خانوادگی و نشانه‌های وهم‌آلود پیش می‌رود و مدام این سؤال را زنده نگه می‌دارد که خطر واقعی از کجا می‌آید: از خانه، از گذشته یا از آدم‌هایی که قرار است نزدیک‌ترین افراد زندگی باشند.

خلاصه داستان دیاولا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

آنا برای پیوستن به خانواده‌اش راهی ویلایی قدیمی در ایتالیا می‌شود، اما از همان ابتدا ترجیح می‌دهد کمی فاصله‌اش را با جمع حفظ کند. او با خانواده‌ای روبه‌روست که زیر ظاهر صمیمی‌شان، پر از قضاوت، دلخوری و تنش‌های قدیمی‌اند. در همین حال، خود ویلا هم رفتاری عادی ندارد: اتاقی قفل‌شده در برج، صداهایی که منشأشان معلوم نیست، سایه‌ها، نورهای شبانه و حس مداومِ زیر نظر بودن. 

هر چه روزهای اقامت جلوتر می‌رود، آنا بیشتر میان دو فشار گرفتار می‌شود؛ از یک‌سو فرسودگی ناشی از بودن کنار خانواده و از سوی دیگر ترسی که انگار از دل خانه و زمین اطراف آن بالا می‌آید.

چرا باید کتاب دیاولا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیاولا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ترس را هم از فضای یک ویلای قدیمی می‌سازد و هم از تنش‌های ریز و درشت یک جمع خانوادگی.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که مدام میان دفاع از خود، خشم فروخورده و حس ناامنی در نوسان است.
• داستان از جزئیات روزمره، گفت‌وگوهای ظاهراً عادی و نشانه‌های کوچک برای ساختن اضطراب استفاده می‌کند.
• فضای ایتالیا، روستای دورافتاده و خانه‌ی کهنه، فقط پس‌زمینه نیستند و در شکل‌گیری حس تهدید نقش مستقیم دارند.

خواندن کتاب دیاولا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دیاولا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های ترسناک و رازآلودی که فضای خانه و مکان در آن‌ها نقش مهمی دارد.
• خوانندگانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با راوی یا شخصیت اصلی ناآرام لذت می‌برند.
• کسانی که به روایت‌هایی درباره‌ی تنش‌های خانوادگی، دلخوری‌های قدیمی و روابط فرساینده علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند ترس داستان به‌تدریج و از دل جزئیات روزمره شکل بگیرد.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که مرز میان واقعیت، سوءظن و امر ناشناخته را مبهم نگه می‌دارند.

جوایز و افتخارات کتاب دیاولا

• نامزد بهترین داستان ترسناک جوایز گودریدز (سال ۲۰۲۴)
• نامزد جایزه‌ی RUSA CODES (سال ۲۰۲۵)
• در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های یواِس‌اِی تودی

بخشی از کتاب دیاولا

«آنا تعطیلات سالانهٔ خانوادهٔ پِیس را با دروغ شروع کرد. این تنها حرکت هوشمندانه‌ای بود که می‌توانست انجام دهد و به‌هیچ‌وجه هم بابتش احساس گناه نمی‌کرد.

بنی می‌خواست روال همیشگی دوقلویی‌شان را حفظ کند؛ برای همین پیشنهاد داد جمعه همدیگر را ملاقات کنند و از نیوآرک به فلورانس پرواز کنند. نیوآرک یک جورهایی بین نیویورک و فیلادلفیا نقطهٔ میانی محسوب می‌شد. اما این کار مستلزم این بود که آنا اجباراً نزدیک به نُه ساعت در کنار دوست جدید بنی بنشیند و به‌جز تمایل طبیعی هر انسانی برای اجتناب از شکنجه، آنا برنامه‌های بهتری برای خود داشت.

پس بهانه‌ای تراشید؛ جلسهٔ کاری دقیقه‌نودی و مهمی برای جمعه بعدازظهر که به‌طرز احمقانه‌ای حیاتی بود. آه، مدیر اداره‌شان چقدر آدم ابله و آزاردهنده‌ای بود. وای که چقدر آنا به این تعطیلات نیاز داشت... و در نهایت، بنی بدون اینکه ناراحتی از خود نشان دهد با او همدردی کرد. این دو واکنش تفاوتی اساسی با هم داشتند.

آنا، پنجشنبه صبح زود، به فلورانس رسید و به‌تنهایی در مسافرخانهٔ کوچکی، نزدیک پیاتزا سانتا کروچه، ماند.

بعدازظهر تا شب را نشسته روی بالکنی نیم‌دایره‌ای و نه‌چندان مستحکم گذراند. دفتر طراحی‌اش را روی پاهایش گذاشت و سعی کرد خط افق را، آن‌طور که بود، به تصویر بکشد؛ تا اینکه مستی خطوط را در برابر چشمانش تار کرد. بعد، همه‌چیز را کنار گذاشت و برای قدم زدن بیرون رفت.»