کتاب دیاولا

کتاب دیاولا نوشته جنیفر تورن و ترجمه اطلسی خرامانی است؛ رمانی پرتنش که تعطیلات یک خانواده در ویلایی قدیمی در ایتالیا را به صحنه‌ی آشکار شدن دلخوری‌ها، سوءظن‌ها و ترس‌های پنهان تبدیل می‌کند. آنا، شخصیت اصلی داستان، از همان آغاز با حسی مبهم و ناآرام وارد فضایی می‌شود که هم زیباست و هم تهدیدکننده. این کتاب را نشر کتاب کوله پشتی منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب دیاولا

کتاب دیاولا نوشته جنیفر تورن داستانی است که از دل یک سفر خانوادگی شروع می‌شود، اما خیلی زود از قالب یک تعطیلات معمولی بیرون می‌آید. مرکز روایت، آنا است؛ زنی که پیش از رسیدن بقیه‌ی اعضای خانواده به ایتالیا، کمی زودتر راهی می‌شود و از همان لحظه‌ی ورود، با حسی نامطمئن روبه‌روست. ویلا تاکولا، خانه‌ای قدیمی و دورافتاده، فقط یک محل اقامت نیست؛ حضوری سنگین دارد و انگار گذشته‌ای پنهان را در خود نگه داشته است. در کنار این فضای ناآرام، روابط میان اعضای خانواده‌ی پیس هم پر از رنجش‌های قدیمی، شوخی‌های نیش‌دار و سکوت‌های معنادار است؛ چیزی که باعث می‌شود ترس داستان فقط از بیرون نیاید.
این کتاب فقط بر ترس ناشی از مکان تکیه نمی‌کند، بلکه فشار روانی جمع خانوادگی را هم به همان اندازه جدی می‌گیرد. آنا در میان پدر و مادر، خواهر، برادر دوقلو، همسر خواهر و شریک عاطفی برادر، مدام در موقعیتی قرار می‌گیرد که باید هم از خودش دفاع کند و هم وانمود کند همه‌چیز عادی است. همین دوگانگی، فضای داستان را تیزتر می‌کند. ویلا با اتاق‌های خاموش، برج قفل‌شده، صداهای نامشخص، حرکت‌های مشکوک و تغییرهای ظریف در ادراک آنا، به‌تدریج به بخشی از تنش اصلی بدل می‌شود. جنیفر تورن در این رمان، ترس را فقط در رخدادهای عجیب خلاصه نکرده است، بلکه آن را در دل روابط خانوادگی، خاطره‌های سرکوب‌شده و حس بیگانگیِ شخصیت اصلی جا داده است. نتیجه، داستانی است که هم‌زمان از دل گفت‌وگوهای روزمره، دلخوری‌های خانوادگی و نشانه‌های وهم‌آلود پیش می‌رود و مدام این سؤال را زنده نگه می‌دارد که خطر واقعی از کجا می‌آید: از خانه، از گذشته یا از آدم‌هایی که قرار است نزدیک‌ترین افراد زندگی باشند.

خلاصه داستان دیاولا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
آنا برای پیوستن به خانواده‌اش راهی ویلایی قدیمی در ایتالیا می‌شود، اما از همان ابتدا ترجیح می‌دهد کمی فاصله‌اش را با جمع حفظ کند. او با خانواده‌ای روبه‌روست که زیر ظاهر صمیمی‌شان، پر از قضاوت، دلخوری و تنش‌های قدیمی‌اند. در همین حال، خود ویلا هم رفتاری عادی ندارد: اتاقی قفل‌شده در برج، صداهایی که منشأشان معلوم نیست، سایه‌ها، نورهای شبانه و حس مداومِ زیر نظر بودن. هرچه روزهای اقامت جلوتر می‌رود، آنا بیشتر میان دو فشار گرفتار می‌شود؛ از یک‌سو فرسودگی ناشی از بودن کنار خانواده و از سوی دیگر ترسی که انگار از دل خانه و زمین اطراف آن بالا می‌آید.

چرا باید کتاب دیاولا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب دیاولا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب ترس را هم از فضای یک ویلای قدیمی می‌سازد و هم از تنش‌های ریز و درشت یک جمع خانوادگی.
• خواننده با شخصیتی روبه‌رو می‌شود که مدام میان دفاع از خود، خشم فروخورده و حس ناامنی در نوسان است.
• داستان از جزئیات روزمره، گفت‌وگوهای ظاهراً عادی و نشانه‌های کوچک برای ساختن اضطراب استفاده می‌کند.
• فضای ایتالیا، روستای دورافتاده و خانه‌ی کهنه، فقط پس‌زمینه نیستند و در شکل‌گیری حس تهدید نقش مستقیم دارند.
• کتاب برای کسانی جالب است که به داستان‌های رازآلود با تمرکز بر روابط انسانی و ترس تدریجی علاقه دارند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب دیاولا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های ترسناک و رازآلودی که فضای خانه و مکان در آن‌ها نقش مهمی دارد.
• خوانندگانی که از داستان‌های شخصیت‌محور با راوی یا شخصیت اصلی ناآرام لذت می‌برند.
• کسانی که به روایت‌هایی درباره‌ی تنش‌های خانوادگی، دلخوری‌های قدیمی و روابط فرساینده علاقه دارند.
• مخاطبانی که دوست دارند ترس داستان به‌تدریج و از دل جزئیات روزمره شکل بگیرد.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که مرز میان واقعیت، سوءظن و امر ناشناخته را مبهم نگه می‌دارند.

بخشی از کتاب دیاولا

«آنا قدم‌هایش را آهسته کرد. اجازه داد حال‌وهوای این مکان او را در بر بگیرد؛ نور، سایه، انزوا و چیزی دیگر که هنوز نمی‌توانست نامی برایش پیدا کند. اگر احتمال نمی‌داد که کسی او را ببیند، همان‌جا روی زمین چهارزانو می‌نشست و دفتر طراحی‌اش را بیرون می‌آورد تا اولین برداشتش از این ویلای ششصدساله را ثبت کند. نور بعدازظهر روی سنگ‌های قهوه‌ای رنگ‌پریدۀ نمای مسطح ویلا دامن گسترده و سایه‌هایی مثل دندان روی زمین ایجاد کرده بود. اما می‌دانست که اگر کسی او را می‌دید، از این کار ناراحت می‌شد و به بقیه هم می‌گفت و این از همان ابتدا درگیری‌های هفته را رقم می‌زد.
این بار نه. آنا می‌خواست از این تعطیلات لذت ببرد. در واقع، چشم انتظارش بود.
کیف دوشی‌اش را زمین گذاشت و به اطراف نگاهی انداخت. در عوض، طرحی ذهنی در سر کشید؛ خطوط بام‌های کاشی‌کاری‌شده که رو به فرسودگی می‌رفتند و برجی مربع‌شکل که به‌زیبایی بر دیوار غربی قد علم کرده‌ بود. تک‌پنجره‌ای بلند در بالای برج به چشم می‌خورد که پرده‌هایی ضخیم جلویش کشیده شده و منظرۀ داخل را مبهم کرده بودند؛ اما وقتی آنا دستش را سایه‌بان چشم‌هایش کرد و به بالا نگریست، دید پارچه جوری حرکت کرد گویی کسی از پشت پرده او را زیر نظر گرفته و سپس به‌سرعت از دید پنهان شده است.»