کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس

کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس (The Vanishing Cherry Blossom Bookshop) نوشته تاکویا آساکورا، داستان مغازه‌ای است که راه رسیدن به آن از میان شکوفه‌ها، خاطره‌ها و صفحه‌های کتاب می‌گذرد. میو، هنرمند مانگا، پس از مرگ مادرش با حسرت حرف‌های ناگفته و فاصله‌ای عاطفی روبه‌رو می‌شود. یک نسخه از شازده کوچولو او را به کتابفروشی‌ای می‌رساند که برای هر مشتری فقط یک کتاب در نظر گرفته است. حسنا اردشیرزواردهی این رمان را ترجمه و انتشارات دانش‌آفرین آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس

کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس اثر تاکویا آساکورا، رمانی خیال‌پردازانه درباره‌ی سوگ، حافظه و محبت‌هایی است که همیشه به کلام درنمی‌آیند. نویسنده، فضای داستان را میان دو محیط متفاوت ساخته است: زندگی روزمره‌ای آکنده از مسئولیت، فشار شغلی و کارهای اداری پس از مرگ یک عزیز و مغازه‌ای چوبی که مه، شکوفه‌های رنگارنگ، موسیقی و عطر قهوه احاطه‌اش کرده‌اند. این تفاوت، فاصله‌ی جهان بیرونی شخصیت‌ها با نیازهای درونی‌شان را برجسته می‌کند. میو فقط داغدار مادرش نیست؛ او از ندانستن هم رنج می‌برد. خاطراتش آمیزه‌ای از دلخوری، وابستگی و سؤال‌هایی است که دیگر نمی‌تواند مستقیم از مادر بپرسد.

روایت تاکویا آساکورا به ذهن میو نزدیک می‌ماند و افکار پراکنده‌اش را در کنار رفتارهای معمول او قرار می‌دهد. مرتب‌کردن خانه یا نگاه‌کردن به یک وسیله‌ی قدیمی، گاهی بیشتر از یک گفت‌وگوی طولانی از رابطه‌ی مادر و دختر خبر می‌دهد. اشیای باقی‌مانده، جای خالی صاحب‌شان را محسوس می‌کنند و نشان می‌دهند شناخت آدم‌ها حتی در نزدیک‌ترین رابطه‌ها چقدر می‌تواند ناتمام باشد.

کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس، ادبیات را به یکی از اجزای اصلی ماجرا تبدیل کرده است. شازده کوچولو صرفاً نامی در قفسه‌ی مغازه نیست؛ تصاویر، جمله‌ها و خاطره‌ی بلندخوانی این کتاب، میان کودکی میو و زندگی بزرگسالی‌اش ارتباط برقرار می‌کنند. اشاره به پیوند کلمه و تصویر نیز با حرفه‌ی او، یعنی خلق مانگا، تناسب دارد. کتابفروشی ساکورا در مقابل فشارهای زندگی بیرون، مکانی برای مکث و مواجهه با آرزوهای پنهان است. دختر زرشکی‌پوش و گربه‌اش، کوباکو، حال‌وهوایی کنجکاوی‌برانگیز به این مکان می‌دهند. گفت‌وگوهای شوخ‌طبعانه‌ی آن‌ها از سنگینی موضوع فقدان می‌کاهد، بی‌آنکه اندوه شخصیت اصلی را کنار بزند.

جزئیات حسی نیز نقش مهمی دارند: صدای صفحه‌ی موسیقی، گرمای یک شی و حرکت گلبرگ‌ها، گذشته و حال را به هم نزدیک می‌کنند. درون‌مایه‌ی استقلال زنان نیز از خلال خاطرات میو و انتظاراتی که اطرافیان از مادرش داشته‌اند شکل می‌گیرد. داستان، محبت خانوادگی را جدا از خستگی، محدودیت و سوءتفاهم تصویر نمی‌کند؛ همین همراهی احساس‌های متضاد، رابطه‌ی مادر و دختر را از تصویری یکدست دور نگه می‌دارد.

خلاصه داستان کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

میو کیسانوکی، هنرمند مانگا، درست در میانه‌ی یک بحران کاری خبر مرگ ناگهانی مادرش را می‌شنود. او برای رسیدگی به مراسم و جمع‌کردن وسایل به زادگاهش بازمی‌گردد. آپارتمان خلوت مادر، دلخوری‌های قدیمی و احساس گناه را در ذهنش زنده می‌کند. میو هنگام مرتب‌کردن یادگارها، نسخه‌ای از شازده کوچولو پیدا می‌کند؛ کتابی که با صدای مادر و خاطرات کودکی‌اش پیوند دارد. او کتاب را همراه خود به گردش در کنار رودخانه می‌برد. صدای یک گربه و درخت گیلاسی غیرعادی، مسیر قدم‌هایش را تغییر می‌دهند.

کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس از این نقطه، میو را به مغازه‌ای می‌رساند که صاحبش نام او را می‌داند و از آرزویی خبر دارد که میو هرگز به زبان نیاورده است.

چرا باید کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• روایت، احساس گناه و سردرگمی پس از فقدان را در جزئیات زندگی روزمره نشان می‌دهد.
• حضور شازده کوچولو، نقش کتاب‌خواندن در شکل‌گیری خاطره و علاقه‌ی هنری را برجسته می‌کند.
• فضای خیالی مغازه، امکان تأمل درباره‌ی حرف‌های ناگفته و شناخت ناتمام نزدیکان را فراهم می‌کند.

خواندن کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های خیال‌پردازانه با فضای کتابفروشی و حضور گربه‌ها.
• خوانندگان علاقه‌مند به موضوع سوگ، خاطره و رابطه‌ی مادر و دختر.
• دوستداران داستان‌هایی که ادبیات و تجربه‌ی هنری در ماجرای شخصیت‌ها نقش دارند.

بخشی از کتاب کتابفروشی پنهان شکوفه گیلاس

«"آنچه اصل است از دیده پنهان است."

به همین سادگی، مراسم سوزاندن جسد به پایان رسید.

دو ساعت هم نمی‌شد که درِ کوره را بستند و چیزی از شصت و هفت سال عمر مادرش باقی نماند، جز مشتی خاکستر و استخوان.

میو تمام مسیر مراسم تا خانه، کوزهٔ خاکستر مادرش را بغل گرفته بود، با اینکه کوزه درون جعبه قرار داشت و فوروشیکی و پارچه‌ای ضخیم را هم دورش پیچیده بودند، گرمایش را در آغوشش احساس می‌کرد. انگار مادرش می‌خواست به او بگوید که هنوز آنجاست.

میو به محل زندگی مادرش رسید و ساختمانی دوطبقه، چوبی و فرسوده را دید. آپارتمان مادرش در گوشهٔ شمالی طبقهٔ اول قرار داشت و پنجره‌اش درست رو به کرانهٔ رودخانه باز می‌شد. به صف مرتب درختان عریان زمستانی، زیر آسمانی پهن و خاکستری چشم دوخت و از اینکه گذاشته بود مادرش تک و تنها در چنین جایی بمیرد غرق در احساس گناه شد. با خودش گفت، باید بیشتر از اینا بهش می‌رسیدم.

تا به آن روز، پایش را در آن آپارتمان نگذاشته بود. دو سال پیش، مادرش یک‌مرتبه به او و برادرش گفته بود که می‌خواهد از خانهٔ پدری‌شان برود. باید اعتراف می‌کرد که هیچ‌کدامشان هیچ خاطرهٔ خوشی از آن خانه نداشتند، با این حال فکر اینکه خانهٔ دوران کودکی‌اش به یک غریبه واگذار شود دلسردش می‌کرد. برای اولین بار برادرش هم با او موافق بود. با هم دست به یکی کردند تا مادرشان را منصرف کنند، اما او گفت که هیچ جای بحثی وجود ندارد. گفته بود، شما هم که زیاد به اینجا سر نمی‌زنید. میو با خود فکر کرده بود، هرکاری دوست داری بکن. وقتی مادر به آپارتمان جدیدش اسباب‌کشی کرد، میو برنامهٔ کاری شلوغش را بهانه می‌کرد تا خبری از او نگیرد. حالا سخت پشیمان بود.»