کتاب روح جسیکا

کتاب روح جسیکا نوشته اندرو نوریس، رمانی برای نوجوانان درباره‌ی دوستی پسری تنها با دختری است که دیگر زنده نیست. فرانسیس برای دورشدن از شلوغی مدرسه به نیمکتی سرد پناه می‌برد اما دیداری غیرمنتظره خلوتش را به هم می‌زند: جسیکا از اینکه کسی می‌تواند او را ببیند، حتی بیشتر از فرانسیس تعجب می‌کند. علاقه‌ی مشترک این دو به لباس و طراحی، آغاز رابطه‌ای می‌شود که مسئله‌ی دیده‌شدن و پذیرفته‌شدن را پیش می‌کشد. مهرداد مهدویان این رمان را ترجمه کرده و نشر پیدایش این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب روح جسیکا

کتاب روح جسیکا اثر اندرو نوریس، ماجرایی فانتزی را در فضای آشنای مدرسه، خانه و رفت‌وآمدهای روزمره‌ی نوجوانان شکل می‌دهد. حضور یک روح در این فضا، بیش از آنکه وسیله‌ای برای ترساندن باشد، فرصتی برای نزدیک‌شدن به تنهایی شخصیت‌هاست. فرانسیس به طراحی لباس علاقه دارد؛ علاقه‌ای که بعضی همکلاسی‌هایش بهانه‌ی تمسخرش کرده‌اند. جسیکا هم کسی را ندارد که صدایش را بشنود یا حضورش را تشخیص دهد. نویسنده میان وضعیت این دو شباهتی معنادار ساخته است: یکی به‌معنای واقعی نامرئی است و دیگری احساس می‌کند اطرافیان، بخش مهمی از وجودش را نمی‌بینند. روایت سوم‌شخص به احساسات شخصیت‌های مختلف نزدیک می‌شود و فاصله‌ی میان ظاهر آرام آدم‌ها و نگرانی‌های پنهانشان را نشان می‌دهد. فرانسیس در برخورد با یک روح خونسرد است اما احتمال قضاوت همکلاسی‌هایش می‌تواند به‌شدت آشفته‌اش کند. همین تفاوت، تصویری پیچیده‌تر از شجاعت و ترس به دست می‌دهد. گفت‌وگوهای شوخ‌طبعانه و جزئیات عجیب زندگی جسیکا نیز کنار موضوعاتی مثل سوگ و طردشدن قرار گرفته‌اند؛ بنابراین فضای رمان تنها به اندوه محدود نمی‌ماند.
کتاب روح جسیکا مسئله‌ی متفاوت‌بودن را به سلیقه‌ی شخصی محدود نمی‌کند. ورود اندی، دختری ورزشکار که دیگران درباره‌ی ظاهر و رفتارش پیش‌داوری می‌کنند، دامنه‌ی این موضوع را گسترش می‌دهد. رمان نشان می‌دهد برچسب‌هایی مانند بی‌استعداد یا دردسرساز چگونه می‌توانند جای شناخت یک نوجوان را بگیرند. لباس هم در این میان صرفاً وسیله‌ی توصیف ظاهر نیست؛ انتخاب پوشش، تناسب لباس و مهارت دوختن با احساس رضایت از خود و امکان ابراز علاقه پیوند دارند. اتاق کار فرانسیس جایی است که استعداد پنهان‌شده‌ی او آشکار می‌شود و نگاه دیگران به این فضا، میزان پذیرششان را نشان می‌دهد. مادران شخصیت‌ها نیز سهمی در روایت دارند. نگرانی‌های مالی، مسئولیت مراقبت از خانواده و ناتوانی در فهم کامل فرزندان، تصمیم‌های آن‌ها را شکل می‌دهد. این حضور، فاصله‌ی میان نیت خیر بزرگ‌ترها و تجربه‌ی واقعی نوجوانان را نمایان می‌کند. تجربه‌ی خواندن رمان از کنار هم قرارگرفتن همین موقعیت‌ها ساخته می‌شود: موقعیت‌هایی گاه بامزه و گاه ناراحت‌کننده که در آن‌ها شنیدن حرف یک نفر می‌تواند از داوری درباره‌ی ظاهرش مهم‌تر باشد.

خلاصه کتاب روح جسیکا

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
فرانسیس مردیث ساعت ناهار را دور از دیگر دانش‌آموزان می‌گذراند. دختری بدون لباس گرم کنارش می‌نشیند و پیشنهاد چای او را با ناباوری پاسخ می‌دهد. دختر، جسیکا فرای است؛ روحی که هیچ‌کس حضورش را تشخیص نمی‌دهد. فرانسیس پس از اطمینان از واقعی‌بودن این دیدار، دوباره با او قرار می‌گذارد. گفت‌وگوهای آن‌ها خیلی زود از پرسش درباره‌ی روح‌بودن به علاقه‌ی مشترکشان، مد و لباس، می‌رسد. فرانسیس برای نخستین‌بار هم‌صحبتی پیدا می‌کند که دنیای طراحی‌هایش را می‌شناسد. جسیکا نیز کم‌کم درمی‌یابد آرامش ظاهری دوستش، همه‌ی حقیقت زندگی او نیست. کتاب روح جسیکا از دل این آشنایی، ماجرای نوجوانانی را دنبال می‌کند که زیر فشار تمسخر و قضاوت قرار دارند. جسیکا هم‌زمان با نزدیک‌شدن به زندگی فرانسیس، همچنان با سؤالی بی‌پاسخ درباره‌ی وضعیت خودش روبه‌روست: چرا پس از مرگ باقی مانده و چه کاری را فراموش کرده است؟

چرا باید کتاب روح جسیکا را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب روح جسیکا را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• حضور روح در محیط مدرسه، موضوع تنهایی و نیاز به هم‌صحبت را ملموس می‌کند.
• علاقه‌ی فرانسیس به طراحی لباس، زمینه‌ای مشخص برای بررسی کلیشه‌های جنسیتی فراهم می‌کند.
• تفاوت برداشت شخصیت‌ها از یکدیگر، امکان فکرکردن درباره‌ی پیش‌داوری را می‌دهد.
• شوخی‌های مربوط به توانایی‌های جسیکا، در کنار نگرانی‌های جدی نوجوانان قرار می‌گیرند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب روح جسیکا به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• نوجوانانی که به داستان‌های فانتزی در فضای مدرسه علاقه دارند.
• خوانندگانی که دغدغه‌ی پذیرفته‌شدن و ترس از تمسخر دارند.
• علاقه‌مندان به رمان‌هایی درباره‌ی دوستی، سوگ و تفاوت‌های شخصی.
• والدینی که می‌خواهند درباره‌ی تنهایی نوجوانان تأمل کنند.

بخشی از کتاب روح جسیکا

«فرانسیس گفت: «نه ابداً. اصلاً نگران نیستم.»
فرانسیس فکر کرد مهم نیست چون این اتفاقات در طول روز افتاده بود ـ زیر نور خورشید با تمام سر و صداهای یک مدرسه در زمینه ـ ولی تنها این نبود. چیزی دربارهٔ این دختر که پیاده کنارش گز می‌کرد وجود داشت که باعث می‌شد اصلاً ترسناک به نظر نرسد. هر چیزی دربارهٔ او ـ غیر از این حقیقت که او مرده بود ـ آن‌قدر طبیعی بود که آدم نمی‌ترسید.
این هم کمک‌حال بود که به دلایلی از جسیکا خوشش می‌آمد.
جسیکا گفت: «فکر کنم تو از اون دسته آدمای قوی و ساکتی هستی که از هیچی نمی‌ترسن، درست نمی‌گم؟»
فرانسیس گفت: «دقیقاً.»
بعد دروازه را هل داد، باز کرد و جسیکا را در مسیری برد که بالا می‌رفت و به خانه‌ای بلند می‌رسید که آجرهای قرمز و ایوان داشت و به سبک ویکتوریایی ساخته شده بود. ادامه داد: «آره. من از اون نترس‌های روزگارم.»
جسیکا پشت سر فرانسیس وارد سرسرای باریکی شد که پر از تابلوهای رنگ و روغنی با قاب‌های ظریف روی دیوار بود. آنجا تابلوی تمام‌قد مردی خشن و قدبلند با لباس فرم نیروی دریایی بود که درجه‌های طلایی روی شانه‌هایش به چشم می‌خورد. دست راستش را هم روی شمشیری در کمرش گذاشته بود.
جسیکا پرسید: «وای! این دیگه کیه؟»
فرانسیس گفت: «آدمیرال.»
بعد پالتواَش را کند و به جارختی آویزان کرد. گفت: «جد پدربزرگم.»
کیفش را برداشت و سمت پلکان رفت. گفت: «الان یه دقیقه‌ای لباسم رو عوض می‌کنم.»»